IV SAB/Po 37/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz–Grochowska (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi V. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE oddala skargę w całości. Pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. Skarżący V. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Skarżący zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego w postaci naruszenia: 1) art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") poprzez nadmierną przewlekłość w wydaniu decyzji o zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE; 2) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w postaci prośby o przyspieszenie rozpatrzenia sprawy. 3) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufanie do władzy publicznej, a ponadto nadużycie prawa; II. prawa formalnego w postaci naruszenia: 1) art. 35 § 3 k.p.a. poprzez przekroczenie ustawowego terminu na rozpatrzenie sprawy oraz terminu dla rozpatrzenia spraw szczególnie skomplikowanych; 2) art. 36 §1 k.p.a. poprzez brak poinformowania mnie o niezałatwieniu sprawy w terminie. 3) art. 37 §1 pkt 1 w związku z art. 63 Konstytucji RP poprzez pozostawienie słusznie wniesionego ponaglenia bez rozpoznania. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od uprawomocnienia wyroku na podstawie art. 149 §1 pkt.1 p.p.s.a. 2. stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149§2 p.p.s.a.; 3. zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych; Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów. W uzasadnieniu wskazano, że Skarżący złożył wniosek w dniu 04 grudnia 2023 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W tym samym dniu otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w postaci przedłożenia organowi oryginału aktu małżeństwa wraz z tłumaczeniem. Powyższy brak formalny uzupełnił we wskazanym terminie, w związku z czym dnia 28 grudnia 2024 r. otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wskazał, że od tamtego czasu do niego nie były kierowane wezwania do uzupełnienie braków formalnych, co przemawia za faktem, iż wniosek jest kompletny i materiał, zebrany w postępowaniu jest wystarczający dla wydania decyzji. Następnie wskazał, że brak kontaktu ze strony urzędu, jak i brak jakichkolwiek wezwań do przedłożenia dodatkowych dokumentów, sprowadza do logicznego wniosku, że wniosek, który złożył, jest kompletny. Idąc dalej tym tokiem myślenia, skoro wniosek jest kompletny, a dowody załączone do wniosku nie wywołują żadnych dodatkowych wątpliwości u organu, logicznym jest to, iż spełni warunki do udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Nie ulega wątpliwości zdaniem Skarżącego fakt, iż ustawodawca celowo wprowadził dwa odmienne pojęcia dla bezczynności organu oraz przewlekłości postępowania. Skoro w przedmiotowym postępowaniu organ nie podejmuje żadnych działań, nawet dla pozoru, mówimy o bezczynności organu, nie zaś o przewlekłości postępowania. Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły charakteryzuje się podjęciem chociażby jakichkolwiek działań, nawet dla pozoru, wówczas, gdy - w przedmiotowym postępowaniu przez okres roku nie były podjęte żadne działania. Uprzedzając stanowisko Urzędu o braku dostatecznej ilości pracowników, Skarżący zwrócił uwagę, że problemy kadrowe zależne są wyłącznie od sposobu działania instytucji publicznej, jej organizacji i obsady kadrowej adekwatnej do zakresu obowiązków, co nie odnosi się absolutnie do jej pracowników wykonujących powierzone im obowiązki w miarę sił i środków. To instytucja publiczna winna podejmować boki zmierzające do usunięcia zatorów i zwiększenia obsady stanowisk urzędniczych, jak i podjęcia środków zaradczych wobec wzrastającego wpływu spraw. Zwłaszcza, że fakty te są niezmienne od kilku lat. Niewątpliwie konsekwencje tych okoliczności (zaniechań organu administracji) nie mozg obarczać wnioskodawców. " (Sygn. akt: III [...] 327/24). Podobne stanowisko zajmowały również inni przedstawicieli doktryny, a konkluzja zawsze jest spójna - problemy kadrowe są tylko i wyłącznie problemem tego organu i nie mogą mieć wpływu na wnioskodawców. Przechodząc do meritum Skarżący wskazał, że w każdym piśmie Urząd ds. Cudzoziemców powołuje się na ten sam przepis art. 100d Ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, który uchyla ustawowy termin na załatwienie sprawy. Mimo faktycznego istnienia tej normy w polskim systemie prawa, zgodnie z poglądem doktryny jest ona niekonstytucyjna oraz nie powinna być powszechnie stosowana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewoda argumentował, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie ze względu na stan prawny obowiązujący w czasie zakwestionowanego skargą stanu przewlekłości. Dalej organ wskazał, że w postępowaniu dotyczącym legalizacji pobytu cudzoziemców od dnia 15 kwietnia 2022 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 185), zgodnie z którymi bieg terminów do załatwienia spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawiedzeniu na ten okres. Do 31 grudnia 2022 r. kwestię tą regulowały przepisy art. 100c ust. 1 ustawy, następnie termin ten przedłużono do 30 września 2025 r. (art. 100d ust. 1 powyższej ustawy). Wojewoda argumentował, że zawieszenie biegu terminów wprowadzono w związku ze znaczącym dodatkowym obciążeniem urzędów wojewódzkich w kontekście obecnego masowego napływu cudzoziemców z terenów Ukrainy i zjawisk temu towarzyszących. Nadal trwa sytuacja nadzwyczajna wymagająca nadzwyczajnych rozwiązań. Zdaniem Wojewody w niniejszej sprawie nie można zarzucić jego działaniu rażącego naruszenia prawa. Nadto zgodnie z art. 100d ust. 3 pkt 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy organowi nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego na rzecz skarżących sum pieniężnych za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Dalej Wojewoda wskazał na ilość załatwionych spraw oraz ciągły wzrost wpływu spraw do organu, a także podjęcie czynności mających wzmocnić obsadę kadrową oraz pozostałe zasoby niezbędne do załatwiania spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a., w tym w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej. W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania organu administracji. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący wypełnił powyższy wymóg formalny, składając pismem z dnia 30 października 2024 r. wymagane ponaglenie, które zostało złożone po upływie terminu o jakim mowa w art. 210 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 223 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2024 r. poz. 679, dalej "u.c."), [patrz postanowienie WSA w Poznaniu z 17 sierpnia 2023 r. (sygn. akt IV SAB/Po 89/23, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA")]. Poza tym, do skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść "w każdym czasie". Skarga w niniejszej sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania została wniesiona w toku toczącego się postępowania administracyjnego i po wniesieniu ponaglenia, zatem w świetle p.p.s.a. jest dopuszczalna. Odnosząc się w tym miejscu do wniosku organu zgłoszonego w odpowiedzi na skargę o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego, Sąd wskazuje, że brak było przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego z załączonych dokumentów. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy: akt administracyjnych i sądowych, jeżeli mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Takie akta organ był zobowiązany przedłożyć razem ze skargą i odpowiedzią organu na skargę (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie celem jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Dokumenty, z których Skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu znajdują się w aktach administracyjnych sprawy przedłożonych Sądowi do rozpoznania niniejszej sprawy. Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Uzyskanie tego uprawnienia następuje w trybie art. 210 ust. 1 w związku z art. 223 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2024 r. poz. 769. dalej "u.c."), zgodnie z którymi decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej wydaje się w terminie sześciu miesięcy. Zgodnie z art. 210 ust. 2 tej ustawy termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemiec nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt stały, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 203 ust. 2 pkt 2, lub upłynął bezskutecznie wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 203 ust. 2a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 4 grudnia 2023 r., Skarżący złożył wniosek o zezwolenie na pobyt długoterminowy rezydenta UE na terenie RP. Pismem z tego samego dnia wezwano go do uzupełnienia braków formalnych, na które to wezwanie odpowiedział pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. Zawiadomieniem z dnia 28 grudnia 2023 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyżej sprawie i poinformowany, że do 4 marca 2024 r. bieg terminu na załatwienie sprawy nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Nadto, że nie stosuje się przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu do powiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. Ponaglenie Skarżącego z 30 października 2024 r. zostało pozostawione bez rozpoznania przez Wojewodę w dniu 07 listopada 2024 r. W dniu 23 grudnia 2024 r. Skarżący wniósł skargę datowaną na 20 grudnia 2024 r. w związku z bezczynnością Wojewody w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt długoterminowy rezydenta UE na terytorium RP, na którą Wojewoda udzielił odpowiedzi pismem z dnia 17 stycznia 2025 r. Następnie, pismem z 13 stycznia 2025 r. Skarżący został zobowiązany do uzupełnienia w terminie 30 dni dokumentów niezbędnych do udzielenie zezwolenia, zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w spawie oraz poinformowany o przedłużeniu do 30 września 2025 r. zawieszenia biegu terminów do załatwienia sprawy. Do dnia wydania wyroku Sąd nie został powiadomiony o załatwieniu przez organ sprawy Skarżącego z wniosku z 4 grudnia 2023 r. W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie regulacja ingerująca w bieg terminów załatwiania spraw dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium RP, wprowadzona ustawą z 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830), mocą której (art. 1 pkt 44) dodano do ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przepisy art. 100c w brzmieniu: "1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki." Następnie cytowana treść art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy została "prolongowana" na kolejny okres w dodanym 28 stycznia 2023 r., z mocą wsteczną od 1 stycznia 2023 r., przepisem art. 100d (zob. art. 1 pkt 32 ustawy z 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2023 r., poz. 185). Następnie kolejne nowelizacje wskazanego wyżej art. 100d przedłużały okres zawieszenia biegu terminów. Obecnie termin obowiązywania omawianych przepisów został przedłużony do 30 września 2025 r. (zob. art. 1 pkt 1 z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2024 r., poz. 854). Sąd podziela stanowisko, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy znajdują zastosowanie nie tylko do wymienionych w nim spraw toczących się z udziałem obywateli Ukrainy, którzy opuścili Ukrainę w związku z konfliktem zbrojnym, ale i do spraw z udziałem pozostałych cudzoziemców, bez względu na ich obywatelstwo oraz na datę przybycia na terytorium Polski (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22, wyrok NSA z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1240/24 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA); także M. Jaźwińska, P. Mickiewicz, K. Słubik, w: Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw. Komentarz, pod red. W. Klausa, Warszawa 2022, uw. 2 do art. 100c, G. Wymysłowski, w: Ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy. Komentarz z wzorami..., pod red. P. Drembkowskiego, Warszawa 2022, art. 100c). Na tle przywołanych przepisów art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy sprawy sądowoadministracyjne dotyczące bezczynności lub przewlekłości wojewodów w wydawaniu zezwoleń na pobyt rezydenta długoterminowego nie były rozstrzygane jednolicie. W części orzeczeń Sądy oddalały skargi na bezczynność bądź przewlekle prowadzenie postępowania, stwierdzając, że w okresie obowiązywania art. 100c i art. 100d nie można zarzucić organowi opieszałości w sprawie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2024 r. w sprawie II SAB/Po 119/24, CBOSA). Prezentowany był także pogląd, że obowiązywanie tych przepisów skutkuje niemożnością dokonania przez Sąd merytorycznej oceny okoliczności konkretnej sprawy w świetle przesłanek i stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, czyli w istocie bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego o jakiej mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydawały zatem postanowienie o umorzeniu postępowania (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2023 r. w sprawie II SAB/Po 71/23, CBOSA). W opozycji do powyższych linii orzeczniczych ukształtowało się stanowisko kontestujące stosowanie art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, jako nie dające się pogodzić z konstytucyjnymi oraz konwencyjnymi gwarancjami prawa do sądu oraz prawa do skutecznego środka zaskarżenia. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 lipca 2024 r. w sprawie II SAB/Po 69/24, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 lipca 2024 r. w sprawie IV SAB/Po 191/23, CBOSA). Sąd orzekający w sprawie niniejszej zauważa, że w ostatnim okresie ukształtowała się konsekwentna i jednolita linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazująca na niedopuszczalność pomijania, przy rozstrzyganiu spraw z zakresu bezczynności i przewlekłości postępowania, regulacji zawartych w art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Wyrazem tej linii są m. in. wyroki: z dnia 11.09.2024 r. w sprawie II OSK 1240/24, z dnia 23.09.2024 r. w sprawie II OSK 1129/24, z dnia 23.10.2024 r. w sprawie II OSK 801/24, z dnia 24.10.2024 r. w sprawie II OSK 1182/24, z dnia 29.10.2024 r. w sprawie II OSK 983/24, z dnia 30.10.2024 r. w sprawie II OSK 1085/24, z dnia 6.11.2024 r. w sprawie II OSK 912/24, z dnia 12.11.2024 r. w sprawie II OSK 2172/24, z dnia 13.11.2024 r. w sprawie II OSK 821/24, z dnia 18.11.2024 r. w sprawie II OSK 926/24, czy z dnia 20.11.2024 r. w sprawie II OSK 963/24 (CBOSA). Biorąc powyższe pod uwagę i uwzględniając ukształtowaną linię orzeczniczą, stwierdzić należy, że - zgodnie z regulacją art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa - bieg terminu załatwienia sprawy Skarżącego nie rozpoczął się i stan ten trwa (w obecnym stanie prawnym) do dnia 30 września 2025 r., co oznacza, że w tym okresie nie można zarzucić organowi opieszałości w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Mając to na uwadze, Sąd uznał niezasadność zarzutów skargi. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jak orzekł w sentencji wyroku.