IV SAB/Po 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska /spr/ Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze J. N. na bezczynność Dyrektora Gimnazjum [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. J. N. (dalej jako Wnioskodawca, Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora gimnazjum [...] (dalej jako Dyrektor), w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie Dyrektora do udzielenia żądanej informacji w terminie czternastu dni od daty zwrócenia akt administracyjnych przez sąd, zobowiązanie Dyrektora do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając skargę napisał, że w dniu 21 października 2014 r. za pomocą systemu dziennika elektronicznego "[...]" złożył wniosek o udostępnienie między innymi następujących dokumentów: • potwierdzających wykształcenie (dyplom ukończenia studiów) i kwalifikacje Dyrektora • akt powołania na dyrektora szkoły, • statut szkoły w formie elektronicznej oraz oryginał do wglądu, • regulamin szkoły w formie elektronicznej oraz oryginał do wglądu, • pisemne oświadczenie dyrektora szkoły, że statut oraz regulamin szkoły są zgodne z ustawą o systemie oświaty, • pisemne oświadczenie Dyrektora, że regulaminy oceniania z poszczególnych przedmiotów są zgodne ze statutem, regulaminem i ustawą o systemie oświaty, • pisemny opis procedury weryfikacyjnej zgodność regulaminów oceniania z poszczególnych przedmiotów ze statutem, regulaminem i ustawą o systemie oświaty i daty ich przeprowadzenia, • oświadczenie o dobrym stanie zdrowia dyrektora szkoły, • oświadczenia dyrektora szkoły o braku wiedzy o łamaniu praw ucznia przez nauczycieli i innych uczniów lub listy zgłoszonych przypadków z 3 ostatnich lat, • oświadczenie dyrektora szkoły o braku wiedzy o naruszaniu nietykalności cielesnej nauczycieli przez uczniów lub lista zgłoszonych przypadków z 3 ostatnich lat, • oświadczenie dyrektora szkoły o braku wiedzy o naruszaniu nietykalności cielesnej uczniów przez innych uczniów lub lista zgłoszonych przypadków z 3 ostatnich lat, • oświadczenie o miejscu przechowywania i sposobie przetwarzania danych osobowych uczniów oraz informacji o rodzicach (numerów telefonów i e-maili, etc), • oświadczenie dyrektora szkoły o osobie odpowiedzialnej za administrowanie danymi osobowymi; oryginał dokumentu potwierdzającego wyznaczenie takiej osoby wraz z datą powołania do wglądu, • dokumenty potwierdzające wykształcenie (dyplom ukończenia studiów) i kwalifikacje pedagoga szkolnego, • dokumenty potwierdzające wykształcenie (dyplom ukończenia studiów) i kwalifikacje wychowawczyni klasy I c. Wnioskodawca napisał, że na spotkaniu z Dyrektorem nie otrzymał żadnej z żądanych informacji. Zaznaczył, że ponownie, ustnie, wezwał do udostępnienia żądanych informacji. Dalej napisał, że pismem z dnia 20 listopada 2014 r., doręczonym w dniu 24 listopada 2014 r. ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę zawodowy pełnomocnik Dyrektora wniósł o oddalenie skargi. Napisał, że wskazane przez skarżącego pytania dotyczyły zarówno dokumentów regulujących działanie Gimnazjum (statut, regulamin), jak i informacji o pracownikach szkoły. Ponadto skarżący zażądał przekazania ankiet, wypełnionych przez wybranych pracowników - dyrektora, pedagoga szkolnego oraz wychowawcy klasy, do której uczęszcza syn Skarżącego, wymagających odpowiedzi na 87 pytań sporządzonych zgodnie z przesłanym przez Skarżącego wzorem, które dotyczyły m.in. ich preferencji seksualnych, wyznania religijnego oraz życia osobistego. Skarżący zażądał również od Dyrektora Gimnazjum sporządzenia szeregu oświadczeń. Pełnomocnik podkreślił, że w wiadomości mailowej nie wskazano jednak, że Skarżący domaga się udzielenia wszystkich informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm., dalej udip). Opisana wiadomość mailowa była jedną z wielu wiadomości kierowanych w tym czasie przez Skarżącego do Dyrektora. Treść tych wiadomości dotyczyła zdarzenia w którym brał udział syn Skarżącego, na terenie gimnazjum, związanego z czasowym przywłaszczeniem przez niego rzeczy należących do innego ucznia gimnazjum. W związku z tym zdarzeniem synowi Skarżącego wpisano uwagę w Kartotece Ucznia. Maile kierowane przez skarżącego do pracowników gimnazjum miały na celu anulowanie tej uwagi m.in. poprzez wywieranie nacisku na pedagogów zatrudnionych w Gimnazjum. Na spotkaniu Dyrektora ze Skarżącym, które miało miejsce w dniu 24 października 2014 r. Dyrektor poinformowała Skarżącego, że na większość zadanych pytań nie uzyska odpowiedzi, gdyż dotyczą one prywatnych informacji o Dyrektorze oraz o pracownikach szkoły, zaś statut oraz regulamin gimnazjum są dostępne na stronie internetowej szkoły, w zakładce dokumenty szkoły, oraz wyłożone przed gabinetem dyrektora w wersji papierowej. Dokumenty znajdujące się w aktach syna Skarżącego są do wglądu, na żądanie i były przygotowane do wglądu. Skarżący odebrał jedynie regulamin, statutu szkoły nie wziął, mimo udostępnienia. Ponieważ po tym spotkaniu Skarżący nie ponawiał żądania przedstawienia jakichkolwiek dokumentów, nie zażądał również ponownie wglądu w dokumentację swojego syna, Dyrektor uznał, że Skarżący przyjął do wiadomości przekazane wyjaśnienia. Pismem z dnia 18 listopada 2014 r., w związku z uprzednimi wiadomościami dotyczącymi rezygnacji Skarżącego z opieki psychologiczno-pedagogicznej nad synem, Dyrektor wezwała Skarżącego i żonę Skarżącego o potwierdzenie tej rezygnacji – przez oboje rodziców. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 20 listopada 2014 r. Skarżący poruszył szereg spraw związanych z uczęszczaniem syna do szkoły. W jednym z akapitów wskazał dodatkowo, że ponownie żąda przesłania w terminie trzech dni żądanych dokumentów stanowiących informację publiczną, potwierdzonych za zgodność z oryginałem, pod rygorem zawiadomienia organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W piśmie tym Skarżący po raz pierwszy wskazał, że żąda udostępnienia informacji, jego zdaniem mających charakter informacji publicznych. W piśmie nie sprecyzowano jednak równocześnie, przekazania jakich konkretnie informacji domaga się skarżący. Treść pisma sugeruje jednak, że zawarte w nim żądanie udostępnienia informacji dotyczy jedynie dokumentów zawierających wewnętrzne przepisy obowiązujące w Gimnazjum (statut i "różne regulaminy"), które miały zostać potwierdzone przez skarżony organ za zgodność z oryginałem. W odpowiedzi, pismem z dnia 18 grudnia 2014 r., nawiązując do poprzedniej korespondencji mailowej z dnia 21 października 2014 r., Dyrektor przekazała skarżącemu kopię powołania na stanowisko dyrektora oraz ponownie poinformowała, że żądane dokumenty zawierające wewnętrzne uregulowania Gimnazjum są dostępne na wskazanej stronie internetowej szkoły. Wskazywane przez skarżącego informacje publiczne zostały więc ujawnione przez Gimnazjum w sposób określony w treści art. 11 udip. Dyrektor poinformował jednocześnie Skarżącego, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na niego obowiązku udostępniania żądanych dokumentów we wskazanej przez skarżącego formie, tj. poprzez potwierdzenie ich za zgodność z oryginałem. Pełnomocnik ocenił, że skarga na bezczynność Dyrektora w zakresie nieudzielenia we właściwym czasie informacji publicznej jest całkowicie niezasadna. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zawierać minimalne wymogi obejmujące co najmniej jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Wola podmiotu korzystającego z prawa dostępu do informacji publicznej w tym przedmiocie musi być jednoznacznie wyrażona. Tylko bowiem wówczas organ, do którego skierowano wniosek ma obowiązek jego rozpatrzenia w trybie i na warunkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2014 r., II SAB/Gd 50/14, LEX nr 1486035). Takich wymogów nie spełnia wiadomość mailowa Skarżącego z dnia 21 października 2014 r., w której skarżący domagał się przekazania mu szeregu dokumentów, informacji, oświadczeń, oraz wypełnionych przez pracowników "ankiet personalnych" zgodnie ze wskazanym przez niego wzorem. W żądaniu tym nie wskazano bowiem, że dotyczy ono informacji publicznych, które winny być udostępnione zdaniem skarżącego w trybie przepisów udip. Dyrektor potraktował pismo Skarżącego jako jedną z kolejnych szykan skierowanych do Dyrektora i pracowników Gimnazjum, o czym świadczy chociażby zakres żądanych informacji dotyczących m.in. życia osobistego tych osób, ich wyznania religijnego, praktyk religijnych, orientacji seksualnych, stanu zdrowia (a więc danych podlegających ochronie w oparciu o treść art. 5 ust. 2 udip oraz w oparciu o przepisy Konstytucji), a także sposób sformułowania pisma, w którym w treści Skarżący wskazuje, że "życzy organowi wytrwałości w kompletacji informacji". Pełnomocnik podkreślił, że nawet z samej skargi do sądu nie wynika, jakich konkretnie informacji i w jakiej formie żąda Skarżący. W skardze wskazano bowiem przykładowo, jakich informacji domagał się Skarżący w wiadomości mailowej. Również opisując pismo z dnia 20 listopada 2014 r. Skarżący nie wymienił danych, których nim żądał. Pełnomocnik podkreślił, że Skarżący w każdej chwili może złożyć stosowny wniosek do Dyrektora, wyraźnie artykułując przedmiot żądania jako udostępnienie informacji publicznej. Tak sformułowany wniosek powinien w sposób szczegółowy wymieniać wszystkie dokumenty i informacje, których udzielenia żąda Skarżący oraz formę ich udzielenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była skarga na bezczynność Dyrektora gimnazjum w udostępnieniu informacji publicznej (sąd przedstawi ocenę, które z pism Skarżącego można uznać za wniosek o udzielenie informacji publicznej w rozumieniu przepisów udip, w dalszej części uzasadnienia). Sąd stwierdza, że skarga została złożona skutecznie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi poprzedzać ani wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, ani zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2013 r., I OSK 722/13, oba dostępne w bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, dalej w skróci CBOSA). Udostępnienie informacji publicznej (tj. takiej informacji, która jest informacją publiczną) zasadniczo powinno nastąpić w terminie 14 dni począwszy od dnia złożenia wniosku, jak stanowi o tym art. 13 ust. 1 udip. Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej powinno każdorazowo zakończyć się w jednej ze wskazanych w udip form: 1) dokonania czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej lub; 2) wystosowania pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać lub; 3) wystosowania pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji, 4) wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie udip. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosków (postanowienie NSA z: 24 stycznia 2006 r., I OSK 928/05; 22 sierpnia 2012 r., I OSK 1818/12, CBOSA). Ugruntowany jest już pogląd, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas Sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 maja 2013 r. o sygn. IV SAB/Po 25/13, Lex nr 1317375). W pierwszej kolejności sąd postanowił odnieść się do kwestii czy dyrektor gimnazjum, a właściwie, czy dyrektor szkoły - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ odpowiedź na powyższe pytanie będzie miała wpływ na dalsze rozważania czy żądane dokumenty stanowią informację publiczną. Sąd stwierdza, że nie budzi wątpliwości to, że dyrektor szkoły jest organem władzy publicznej. Uznanie dyrektora szkoły publicznej za organ władzy publicznej uzasadnione jest w szczególności przysługującymi dyrektorowi władczymi kompetencjami w stosunku do uczniów wyrażającymi się między innymi w orzekaniu w trybie decyzji administracyjnej o skreśleniu ucznia z listy uczniów w przypadkach określonych w statucie szkoły lub placówki (art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty – Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm., dalej jako uso), czy sprawowaniu kontroli spełniania ustawowego obowiązku szkolnego przez dzieci zamieszkałe w obwodzie kierowanej przez niego placówki (art. 19 ust. 1 uso). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2012 r., I OSK 1755/12 (CBOSA) zaznaczył, że szkoła publiczna jest zakładem administracyjnym, a więc podmiotem składającym się z wyodrębnionego majątku oraz osób, które przy użyciu tegoż majątku świadczą usługi oświaty, który to zakład zostaje utworzony na podstawie ustawy w celu realizacji zadań publicznych przy wykorzystaniu tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe nie jest samoistnym władztwem państwowym, lecz częścią tego władztwa, wynikającą z upoważnienia organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych regulacji na podstawie i w ramach ustaw. Istotę władztwa zakładowego stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z jego użytkownikami. NSA podkreślił, że władztwo zakładowe, jakim dysponuje szkoła publiczna, uprawnia ją do kształtowania w sposób jednostronny i władczy sytuacji prawnej użytkowników, na których rzecz usługi oświatowe są świadczone. Zakres świadczonych usług zakładu obejmuje nie tylko kwestie oświatowe, ale także realizację obywatelskiego prawa do informacji na temat jego funkcjonowania. Powoduje to, że udzielenie informacji publicznej powinno być traktowane jako akt władztwa zakładowego, a szkoła publiczna powinna zostać zaliczona do organów władzy publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. W konsekwencji Skarżący ma prawo kwestionowania przed sądem bezczynności Dyrektora w udzielaniu informacji, skoro uznaje, że żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie udip. Rolą sądu jest także dokonanie kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Analizując korespondencję Skarżącego do Dyrektora sąd stwierdza, że wiadomość mailowa z dnia 21 października 2014 r., w następstwie której doszło do spotkania Skarżącego z Dyrektorem – nie może zostać potraktowana jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jest to prośba o przygotowanie się do rozmowy przez rozmówcę - Skarżący przesłał listę dokumentów i informacji, których przedstawienia żąda w trakcie spotkania, umówionego wcześniej. Przedstawienie dokumentów nie jest tożsame z przekazaniem ich kopii. W żadnym miejscu tego maila, którego część została dołączona do skargi a całość znajduje się w aktach administracyjnych (k. 4-3v) Skarżący nie wskazał na przepisy udip, informację publiczną czy choćby chęć zatrzymania dokumentów, do których dostępu zażądał. Mail składa się z przypomnienia (nawiązania) do wcześniejszej rozmowy, oraz dwóch list: listy dokumentów, składającej się z 23 punktów i listy kwestii które powinny znaleźć odpowiedź w "ankiecie profilowej" nauczycielek, składającej się z 87 punktów. Nadto Skarżący w mailu wysłanym w dniu 21 października 2014r. o godz. 23.01 czyli w godzinach zamknięcia szkoły wnosił o przygotowanie mu tych dokumentów na termin spotkania, które umówione było na dzień 24 października 2014r., czyli w terminie trzech dni a nie 14 jak przewiduje ustawa. Możliwość udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest związana z koniecznością wszczęcia i prowadzenia określonego postępowania w sprawie jej udostępnienia [M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 59-60]. Jest to postępowanie administracyjne o charakterze częściowo sformalizowanym, uregulowane fragmentarycznie w udip, które co do zasady nie powinno toczyć się w trybie unormowanym w kpa, gdyż nie wskazuje na to ani udip, ani też nie zostały spełnione przesłanki art. 1 § 1 kpa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera wymogów co do formy i zawartości takiego wniosku, nie zawiera również odesłania do innych przepisów w tym zakresie, np. do kodeksu postępowania administracyjnego. Pisemny wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 kpa, gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosku nie trzeba uzasadniać, bowiem art. 2 ust. 2 tej ustawy zwalnia osobę wykonującą prawo do informacji publicznej z obowiązku wykazania interesu prawnego lub faktycznego (wyjątek dotyczy jedynie uzyskania informacji przetworzonej - art. 3 ust. 1 pkt 1). Niemniej minimalne wymogi odnośnie takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Z regulacji art. 10 ust. 2 u.d.i.p. (a także z unormowania art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) wynika, iż podmiot zobowiązany jest zobligowany do niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli w momencie otrzymania stosownego wniosku jest w jej posiadaniu. Organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co wskazuje na możliwość dowolnej formy wniosku, w tym i ustnej i za pośrednictwem poczty elektronicznej. W/w regulacja prowadzi do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ustawodawca w tym zakresie założył, że wnioskodawca również jest zainteresowany jak najszybszym rozpoznaniem wniosku i w tym celu po bezskutecznym upływie terminu ustawowego ma prawo złożyć skargę na bezczynność, bądź podjąć inne działania, np. upewnić się, że wniosek dotarł do adresata. W przedmiotowej sprawie żądania zawarte w mailu z 21 października 2014r. nie mogą być uznane za skutecznie złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tym bardziej, że w kolejnych pismach, jak i w skardze Skarżący nie podtrzymuje stwierdzenia, że informacje podane w mailu z 21 października 2014r. w całości stanowiły żądanie udzielenia takiej informacji. Skarżący w skardze podał, że w swoim piśmie z 20 listopada 2014r. ponowił wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Analizując to pismo pod kątem zawartego w nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej w ocenie Sądu ostatni akapit na str 3 tego pisma i pierwszy na stronie 4 (k. 18, 19 akt) odwołując się do maila z 21 października 2014r. wskazuje, że Skarżący wnosił o udostępnienie statutu szkoły, "regulaminów" . W tym piśmie Skarżący podawał, że do tych dokumentów winny być dołączone oświadczenia Dyrektora o ich zgodności z ustawą o systemie oświaty. Oraz, że odesłanie go przez Dyrektor gimnazjum do strony internetowej szkoły w zakresie zapoznania się z treścią tych dokumentów, co miało miejsce wcześniej jest niepoważne. Odnosząc się do treści pisma z dnia 20 listopada 2014 r. sąd z naciskiem podkreśla, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien dotyczyć wyłącznie oczekiwanych informacji. Nie jest rolą organu "wyłuskiwanie" wniosków o udzielenie informacji publicznej z obszernego pisma, generalnie dotyczącego zupełnie innych kwestii. To do osoby wykonującej prawo do informacji publicznej należy sformułowanie wniosku w sposób umożliwiający realizację wniosku, konkretnie wskazujący zakres żądania. Nie jest bowiem zasadne uznanie, że pismo złożone w innym trybie niż wniosek o udostępnienie informacji publicznej w razie niekorzystnego przebiegu konfliktu między organem a wnioskodawca jest później określane jako wniosek o udostępnienie takiej informacji i to w dalszym ciągu wskazując przykładowe dokumenty jakie za wnioskowane winny być uznane. W związku z powyższym poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej pozostaje ocena poszczególnych żądań związanych z kształceniem, wychowaniem i opieką nad dzieckiem Skarżącego w szkole. Podobnie jak ocena poszczególnych sformułowań pod adresem Dyrektora i pedagogów, zawarta w pismach Skarżącego. Sąd ocenia, że wszystkie ww. wnioski o udostępnienie informacji publicznej, tj dotyczące udostępnienia informacji w zakresie statutu i regulaminu szkoły – zostały zrealizowane jeszcze przed wniesieniem skargi. Co do tekstu statutu szkoły i "regulaminów" to zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 udip, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze, między innymi, ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej. Sąd stwierdza, że w witrynie WWW Gminy, znajdującej się Biuletynie Informacji Publicznej (dalej jako BIP) znajduje się odesłanie (link) do strony internetowej Gimnazjum. Na stronie internetowej Gimnazjum zostały opublikowane teksty zarówno statutu szkoły jak i regulaminu ucznia, na który składają się 1) Zasady współżycia społeczności szkolnej, 2) Szkolny system oceniania oraz 3) Procedury postępowania interwencyjnego i zapobiegawczego. Sąd zaznacza różnicę pomiędzy opublikowaniem dokumentu w BIP a odesłaniem umieszczonym w BIP do innej strony internetowej, choćby i strony internetowej jednostki organizacyjnej (szkoły) tejże Gminy. Jednak w realiach niniejszej sprawy, mając na względzie także informację, że statut szkoły jest wyłożony przed gabinetem Dyrektora, a więc rodzic dziecka uczącego się w szkole ma swobodny dostęp do tekstu statutu (np. przyprowadzając lub odbierając dziecko ze szkoły) sąd uznaje, że tekst statutu szkoły został Skarżącemu udostępniony. Co do regulaminu, także umieszczonego na stronie internetowej szkoły, to w odpowiedzi na skargę została zawarta informacja, że Skarżący odebrał regulamin na spotkaniu z Dyrektorem w dniu 24 października 2014 r. i sąd tym bardziej uznaje, że ww. informacja publiczna została Skarżącemu udostępniona. Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 3 września 2008r. (IISA/Sz 505/08) przyjęcie w ustawie o dostępie do informacji publicznej BIP- u jako podstawowego źródła zapoznania się z informacją publiczna zostało uznane jako rozwiązanie racjonalne, gdyż zapoznanie się z informacjami publicznymi w postaci stron WWW realizuje podstawowe założenia prawa dostępu do informacji. Zasadności przyjętego rozwiązanie nie wyłącza nawet okoliczność nieposiadania przez podmiot zainteresowany komputera, a konsekwencji bezpośredniego dostępu do Internetu, albowiem w dobnie powszechnie rozwijającej się komputeryzacji podmiot taki może skorzystać nie tylko z odpłatnego dostępu do Internetu (np. w kafejkach internetowych czy nieodpłatnie np. w bibliotekach, gdzie w razie potrzeby będzie mógł uzyskać pomoc od osób dysponujących odpowiednimi kwalifikacjami w obsłudze sprzętu komputerowego. Potwierdzanie dokumentów dotyczących statutu czy regulaminu szkoły przez Dyrektora za zgodność z ustawa o systemie oświaty nie jest informacja publiczną. Żaden bowiem z przepisów tej ustawy nie przewiduje obowiązku wydawania dokumentów z potwierdzeniem ich zgodności z przepisami innych ustaw. W toku postępowania Skarżący otrzymał od Dyrektora szkoły kserokopię dokumentu potwierdzającego powierzenie jej funkcji Dyrektora i informację o liczbie uczniów szkoły, która zawarta była w dalszym niż na str 3 i 4 tekście pisma z 20 listopada 2014r. i nie była wyrażona wprost jako wniosek o udzielenie takiej informacji. (k. 16 akt adm.). Sąd zaznacza, że niniejsze orzeczenie nie blokuje Skarżącemu możliwości występowania z innymi wnioskami o udzielenie informacji publicznej przez Dyrektora poprzez ich wyraźne sformułowanie w oddzielnym piśmie, drogą elektroniczna czy ustnie, tak by nie było wątpliwości jaki jest zakres tego wniosku i że nie jest on jedynie polemika z Dyrektorem w konfliktowej sprawie a zmierza do realizacji prawa do informacji publicznej. Ta oczywista konkluzja została zresztą przyznana przez pełnomocnika organu, w odpowiedzi na skargę. Zgodzić trzeba się i z tym stwierdzeniem pełnomocnika organu, że ewentualny brak odpowiedzi, bądź udzielenie niewystarczającej – zdaniem Skarżącego - odpowiedzi na wniosek, stworzy Skarżącemu możliwość wniesienia skargi do sądu, przy czym Skarżący winien mieć na uwadze, że skorzystanie z uproszczonych form składania wniosku w razie kwestionowania tego faktu przez organ wymaga wykazania faktu złożenia takiego wniosku. W związku z tym sąd wskazuje, że ocena, czy poszczególne informacje wymienione w skardze a zacytowane z maila z dnia 21 października 2014 r. - są informacjami publicznymi, wykracza poza granice sprawy sądowoadministracyjnej, wywołanej skargą z dnia 12 grudnia 2014 r. Z uwagi jednak na utożsamianie w skardze informacji publicznej z jakąkolwiek informacją dotyczącą nauczycieli, także informacjami dotyczącymi sfery życia prywatnego a wręcz intymnego poszczególnych nauczycieli sąd wskazuje, że zgodnie z art. 1 ust. 1 udip informację publiczną w rozumieniu ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną został umieszczony w art. 5 udip. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 udip prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Okoliczność czy organ pozostawał w bezczynności po wniesieniu skargi, przy uznaniu, że skarga (bądź jej załącznik) zawierała w sobie wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, w którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a więc w zakresie ustalenia czy wystąpiła bezczynność organu w zakresie wniosku złożonej w dniu 20 listopada 2014r, a nie zawartego w skardze. (art. 134 ppsa). Trzeba zaznaczyć również, organ nie jest dysponentem skargi i załączników. Jest on jedynie zobowiązany odpowiednimi regulacjami prawnymi do przekazania skargi wraz z aktami do sądu Uwzględniając powyższe orzeczono jak w wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.