IV SAB/Po 44/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Ś. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ B. Popowska Pismem z dnia 20 czerwca 2009 r., za pośrednictwem Starosty G. (dalej Starosta) T. Ś. złożył skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie przyznania środków na podjęcie działalności gospodarczej. Wskazał, że dnia 16 lutego 2009 r. złożył, adresowany do Starosty, wniosek o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości 17.811,37 zł. brutto. Wniósł o uznanie, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) obowiązku Starosty do wydania decyzji administracyjnej w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej oraz poinformowanie, na podstawie art. 155 p.p.s.a. właściwego organu o istotnych naruszeniach prawa przez Starostę oraz o okolicznościach mających wpływ na ich powstanie. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o oddalanie skargi. Wskazał, że skarżący w dniu 23 marca 2009 r. złożył zażalenie na bezczynność Starosty, a sprawa aktualnie jest rozpatrywana przez Wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Podstawowy problem w sprawie to udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowa sprawa objęta jest kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia) stanowi, że starosta z Funduszu Pracy może przyznać bezrobotnemu jednorazowo środki na podjęcie działalności gospodarczej, w tym na pokrycie kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa związane z podjęciem tej działalności, w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotnej wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Ustawodawca wskazał w art. 46 ust. 6 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że szczegółowe warunki i tryb przyznawania bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej określi, w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw pracy. W dniu złożenia przez skarżącego wniosku (dnia 16 lutego 2009 r.) obowiązywało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu dokonywania refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej oraz form zabezpieczenia zwrotu otrzymanych środków (Dz. U. nr 5 poz. 26, dalej rozporządzenie) wskazywane przez Skarżącego w skardze. Oprócz wyliczenia warunków, których spełnienie może spowodować uwzględnienie wniosku przez starostę (§ 8 ust. 1 rozporządzenia) i wskazania, że o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku starosta powiadamia bezrobotnego na piśmie we wskazanym terminie, określono również, że przyznanie bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej jest dokonywane na podstawie umowy zawartej przez starostę z bezrobotnym na piśmie pod rygorem nieważności i po spełnieniu przez bezrobotnego warunków w niej określonych (§9 ust. 1 rozporządzenia). Zatem podstawą przyznania bezrobotnemu, ze środków Funduszu Pracy, jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej jest umowa cywilnoprawna zawarta pomiędzy bezrobotnym i starostą. Przepisy rozporządzenia regulują tryb składania wniosków, nie zawierają jednak norm wskazujących na zastosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), bądź cytowanego wyżej art. 3 § 3 p.p.s.a. (patrz: wyrok NSA z dnia 24 maja 2005 r., II GSK 70/05 LEX nr 155867 oraz uchwała składu 7 sędziów z dnia 29 marca 2006 r. II GPS 1/06, publ. ONSAiWSA 2006/4/95, Wokanda 2006/9/34, OSP 2006/11/122). Sąd podziela pogląd zawarty w prawomocnym postanowieniu WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 668/07 (dostępny w Bazie Orzeczeń na stronie internetowej NSA) o braku przesłanek pozwalających na wnioskowanie, że w ramach ogólnej sprawy o udzielenie pomocy na podstawie umowy cywilnoprawnej można wyodrębnić sprawę administracyjną, w której rozstrzyga się władczo o przyznaniu lub odmowie przyznania pomocy. Należy się zgodzić i z tym stwierdzeniem, że nie wystarczy powołanie się na fakt, iż organ ten wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi, by uznać, że rozstrzygnięcie organu ma charakter administracyjny. Nie należy bowiem do wyjątków posługiwanie się przez organy administracji publicznej środkami cywilnoprawnymi w zakresie wykonywania przez te organy zadań publicznych. Jeżeli podstawą udzielenia pomocy finansowej jest umowa cywilnoprawna, taki też charakter mają czynności związane z jej zawarciem. W związku z powyższym nie jest w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym. /-/ B. Popowska