IV SAB/Po 51/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A. na bezczynność Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej , 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. A (dalej jako "skarżące Stowarzyszenie") złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w K. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 10 ust 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001 r. Nr 112 poz. 1198 – zwanej dalej jako "u.d.i.p.") i wniosło o zobowiązanie Izby do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżące Stowarzyszenie wyjaśniło, że w dniu [...] lutego 2015 r. wystąpiło do Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych z wnioskiem o udostępnienie informacji o terminach i miejscach posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w bieżącym roku kalendarzowym. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych nie udzieliła jednak na ten wniosek odpowiedzi. Wskazała jedynie, że informacje dotyczące przyszłości nie mogą stanowić informacji publicznej. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, jeśli na dzień wydania odpowiedzi na wniosek żadne rozprawy nie były planowane, to Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych powinna o tym poinformować. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia nie powinno budzić wątpliwości, że Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych jako podmiot wykonujący zadania publiczne w obszarze rozstrzygania o odpowiedzialności dyscyplinarnej, jest obowiązana do udostępniania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych wniosła o jej oddalenie, stając na stanowisku, iż nie pozostaje ona w bezczynności. Wyjaśniła, że z bezczynnością mamy do czynienia gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie, natomiast Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych odpowiedziała na wniosek, wyjaśniając że nie jest w stanie uczynić zadość wnioskowi skarżącego Stowarzyszenia. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych wskazała również, że o wniosku skarżącego Stowarzyszenia poinformowana została Naczelna Izba Pielęgniarek i Położnych, która dodatkowo stwierdziła, ze nie jest informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenie przyszłe lub takie które jeszcze nie nastąpiły. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udostępnienia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udostępniania informacji. Zdaniem Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych od dawna utrwalony jest pogląd, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Informacja ma charakter informacji publicznej, jeśli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych wyjaśniła, że poinformowała o tym skarżące Stowarzyszenie. Skoro żądana informacja w dniu złożenia wniosku nie istniała - z uwagi na brak terminów przedmiotowych posiedzeń w bieżącym roku kalendarzowym, to nie można też było mówić o informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. W niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie zarzuciło bezczynność Okręgowej Izbie Pielęgniarek i Położnych w związku ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o terminach i miejscach zaplanowanych posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w K.. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Spór sprowadza się natomiast do oceny czy informacja dotycząca zaplanowanych terminów i miejsc posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych stanowi informację publiczną. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych uznała, że skoro wniosek dotyczył zdarzenia przyszłego, to też żądana informacja nie może zostać udostępniona. W odpowiedzi na skargę natomiast wyjaśniła, że żądana informacja nie może zostać udostępniona bowiem w dniu złożenia wniosku ani terminy, ani też miejsca posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych nie zostały wyznaczone. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że informacja dotycząca terminów i miejsc posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych stanowi informację publiczną. Wskazuje na to jednoznacznie brzmienie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., który stanowi, iż informacją publiczną są m.in. informację o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Rozważyć jednak należało, czy taką informację stanowią również dopiero zaplanowane posiedzenia oraz czy Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych udzieliła odpowiedzi na wniosek, zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach u.d.i.p. Za słuszny uznać należy pogląd Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych, iż informacją publiczną nie jest informacja, która dopiero miałby zostać wytworzona. Nie jest bowiem informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Inaczej jest jednak w przypadku określonych zdarzeń mających mieć miejsce w przyszłości, ale już zaplanowanych, tak jak np. zaplanowanych miejsc i terminów posiedzeń organu. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2013 r. II SAB/Wa 187/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. II SAB/Łd akt 26/14 dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i - co najistotniejsze - nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1499/12 dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pytanie o terminy i miejsca zaplanowanych posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych jest pytaniem o fakty, a zatem może być przedmiotem skutecznego wniosku o udostępnienie informacji publiczne. Dotyczy ono wprawdzie zdarzeń mających mieć miejsce w przyszłości, ale już zaplanowanych, czyli takich o których Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych miała już wiedzę. Tym samym obowiązkiem Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych było udostępnienie informacji żądanej we wniosku, o ile oczywiście nie wystąpiły wskazane w u.d.i.p. okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia. Ponadto zaznaczyć należy, że informacje publiczną stanowiły nie tylko informacje i miejscach i terminach posiedzeń Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych, ale również informacja o braku wyznaczenia takich posiedzeń. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji uzna, iż podlega ona udostępnieniu, udostępnia ją w formie czynności materialno-technicznej. Z kolei gdy uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, lub gdy nie może zostać udostępniona w formie wskazanej przez wnioskodawcę, podmiot taki powiadamia o tym wnioskodawcę w formie pisma. Forma decyzji zastrzeżona została jedynie do odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej co wynika z art. 16 ust. 1 u.d.d.i.p. Jak bowiem wynika z przepisu art. 16 ust 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W sytuacji więc gdy żądana informacja stanowiła informację publiczną rolą Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych, było jej udostępnienie w formie wskazanej we wniosku. Natomiast w sytuacji braku zaplanowanych posiedzeń rolą dysponenta informacji było udzielenie informacji o braku wyznaczenia terminów posiedzeń, a nie jak pierwotnie uczyniono w niniejszej sprawie, ograniczenie się do poinformowania o braku możliwości zrealizowania wniosku bowiem dotyczy on zdarzeń przyszłych. Tym samym za zasadny należało uznać postawiony w skardze zarzut bezczynności. Nie można uznać, aby lakoniczne stwierdzenie zawarte w piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. o braku możliwości udostępnienia informacji, publicznej, bowiem taka nie są zdarzenia przyszłe, dało zadość obowiązkom organu wynikającym z przepisów u.d.i.p. Niemniej jednak w ocenie Sądu wraz z udzieleniem odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego Stowarzyszenia wyjaśniając, że w dniu złożenia wniosku nie zostały zaplanowane na rok 2015 r. posiedzenia Okręgowego Sądu Pielęgniarek i Położnych w K.. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ przestaje tkwić w bezczynności. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 17/14 (dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl) w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ wyda akt lub dokona czynności, której domagała się strona, co do których pozostawał w bezczynności, to postępowanie przed sądem administracyjnym – w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa – staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie o sygn. I OPS 6/08, dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak aby mogło dojść do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., konieczne jest stwierdzenie, że zanim organ wydał akt lub dokonał czynności, były podstawy do zastosowania art. 149 zdanie pierwsze P.p.s.a, a więc uwzględnienia skargi na bezczynność (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012r. w sprawie o sygn. I FSK 1803/11, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych też powodów, mimo iż w dniu wniesienia skargi Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych pozostawała w bezczynności, w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na wniosek skarżącego Stowarzyszenia, postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć w zakresie w jakim dotyczyło ono zobowiązania Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych do dokonania określonych czynności. Sąd stwierdził równocześnie, że bezczynność Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych nie pozostawiła wniosku skarżącego Stowarzyszenia bez odpowiedzi, a jedynie udzielona została w sposób niepełny. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w pkt 1 wyroku umorzył postępowanie w zakresie orzeczenia o zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Sąd jednocześnie w pkt 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. zdanie drugie orzekł, iż bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 P.p.s.a.