IV SAB/Po 63/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie uchylania się od podjęcia interwencji p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 23 lipca 2012 r. P. T. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę sądowoadministracyjną na bezczynność Rady Miasta [...] (dalej: "Rada Miasta"), który to organ – jak zarzucił Skarżący – celowo, umyślnie i świadomie, z uwagi na "homofobistyczne uprzedzenia" do jego osoby, bezzasadnie odrzuca skargi wnoszone przez Skarżącego i uchyla się od podjęcia interwencji wobec Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent Miasta") i Dyrektora Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w [...] (dalej: "Dyrektor ZKZL"), mających obowiązek dostarczenia Skarżącemu lokalu socjalnego. Do skargi załączono pismo Przewodniczącego Rady Miasta z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], wraz z kopią uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie "skargi p. P.T. na Prezydenta Miasta [...]" – stanowiące informację o sposobie załatwienia przez Radę Miasta ostatnio wymienionej skargi. W odpowiedzi na skargę sądowoadministracyjną Rada Miasta wyjaśniła, że ww. skarga na Prezydenta Miasta została przekazana do rozpatrzenia Radzie Miasta pismem z dnia [...] maja 2012 r. przez Prezydenta Miasta. Skarga ta dotyczyła braku realizacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt I OW 126/11, rozstrzygającego spór o właściwość w zakresie ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy z wniosku o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku stałego, opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne, zasiłków celowych. Przewodniczący Rady Miasta pismami z dnia 31 maja 2012 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o złożenie stosownych wyjaśnień w sprawie skargi oraz przekazał skargę do rozpatrzenia i wywołania projektu uchwały Rady Miasta, Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia Rady Miasta. Materiały wyjaśniające w sprawie skargi wpłynęły do Rady Miasta w dniu 20 czerwca 2012 r. i zostały przekazane Komisji Rodziny, Polityki Społecznej i Zdrowia. Komisja ta na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2012 r. rozpatrzyła skargę i uznała wszystkie zawarte w niej zarzuty za bezzasadne, przedstawiając jednocześnie odpowiedni projekt uchwały Rady Miasta w sprawie skargi. Rada Miasta w dniu 10 lipca 2012 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie skargi p. P.T. na Prezydenta Miasta (dalej: "uchwała Rady Miasta nr [...]"), a Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2012 r. został poinformowany o zapadłym rozstrzygnięciu. W ocenie organu, Rada Miasta zgodnie z przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") przeprowadziła postępowanie skargowe, a o zapadłym rozstrzygnięciu poinformowała Skarżącego. Organ podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym tryb "ogólnoskargowy" jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi), nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub sądowoadministracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Mając powyższe na uwadze Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi P. T. jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rady Miasta jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 p.p.s.a. rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Lektura skargi rozpatrywanej w niniejszej sprawie wskazuje, że może być ona rozumiana dwojako: (1) jako skarga na uchwałę Radę Miasta nr [...] podjętą w sprawie wcześniejszej skargi Skarżącego na Prezydenta Miasta Poznania; (2) jako skarga na szerzej rozumianą bezczynność Rady Miasta w doprowadzeniu do załatwienia sprawy przyznania Skarżącemu lokalu socjalnego (tj. na "brak interwencji Rady Miasta" w tej sprawie), której to sprawy dotyczyła m.in. ww. skarga na Prezydenta Miasta. Ad (1). Za pierwszą z wymienionych interpretacji przedmiotu skargi – przyjętą przez organ w odpowiedzi na skargę – przemawia załączenie przez Skarżącego do skargi wspomnianej uchwały Rady Miasta nr [...] wraz z towarzysząca jej korespondencją od Przewodniczącego Rady Miasta. Na gruncie tej interpretacji należałoby stwierdzić – w ślad za organem – że złożona w niniejszej sprawie skarga sądowoadministracyjna dotyczy czynności organu administracji (uchwały Rady Miasta) stanowiącej w istocie postać załatwienia skargi wniesionej uprzednio przez P. T. w trybie art. 227 k.p.a., zamieszczonego w dziale VIII k.p.a. ("Skargi i wnioski"). Stosownie do treści tego przepisu, przedmiotem skargi w nim przewidzianej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, że powyższy tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na takie zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem "innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (zob. np. postanowienie NSA z 19.01.2012 r., II OSK 2692/11, LEX nr 1110181). Podzielając w pełni przywołane wyżej poglądy należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga – interpretowana jako środek zaskarżenia uchwały Rady Miasta nr [...] lub zawiadomienia o tej uchwale przesłanego Skarżącemu w piśmie z dnia 13 lipca 2012 r. – nie podlega kognicji sądu administracyjnego i z tych względów musi zostać odrzucona zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ad (2). Przyjęcie drugiej z możliwych interpretacji skargi – jako dotyczącej bezczynności Rady Miasta w podjęciu "interwencji" wobec Prezydenta Miasta lub Dyrektora ZKZL, która doprowadziłaby do załatwienia sprawy przyznania Skarżącemu lokalu socjalnego – również nie czyni tej skargi dopuszczalną i nie umożliwia Sądowi merytorycznego jej rozpoznania. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z przywołanym na wstępie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., bezczynność podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wydaje decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), określonych postanowień (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), tudzież nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.). Powołany przepis wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczająca poza zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga wniesiona w rozpatrywanej sprawie – rozumiana jako dotycząca bezczynności w podjęciu przez Radę Miasta "interwencji" (w formie bliżej przez Skarżącego nieokreślonej) wobec Prezydenta Miasta lub Dyrektora ZKZL – jest niedopuszczalna, gdyż oczekiwana przez Skarżącego "interwencja" Rady Miasta nie mieści w katalogu aktów lub czynności organu administracji wymienionych w art. 3 §2 pkt 1–4a p.p.s.a. W szczególności nie stanowi postaci "innego niż określony w art. 3 § 2 pkt 1–3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Wobec tego należy stwierdzić, że Rada Miasta nie podejmując wnioskowanej przez Skarżącego "interwencji" wobec Prezydenta Miasta lub Dyrektora ZKZL nie dopuściła się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając wszystko to na uwadze skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. ja