IV SAB/Po 68/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia B. T. R. W. - J. B. P. P. na bezczynność Rektora [...] im. E.. P. w P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora [...] im. E.. P. w P. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2016 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku opisanego w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Rektora [...] im. E.. P. w P. w rozpoznaniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Rektora [...] im. E.. P. w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych; 5. zasądza od Rektora [...] im. E.. P. w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B.T.R.W. – J.B.P.P. (dalej – skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego M.P. wniósł skargę na bezczynność Rektora Akademii w P., zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 - dalej u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 400 zł i kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący pismem z dnia 13 maja 2016r. wystąpił do Rektora Akademii w P. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie za pośrednictwem poczty elektronicznej zeskanowanych aktualnych umów o stałą obsługę prawną Akademii w P. oraz umów w zakresie jednorazowego zlecenia do prowadzenia konkretnej sprawy zawartych w 2016r. z podmiotami świadczącymi pomoc prawną. Decyzją z dnia 10 czerwca 2016r. nr . [...], organ odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej wskazując jako podstawę odmowy art. 5 ust. 2 u.d.i.p., tj. powołując się na objęcie żądanej informacji tajemnicą przedsiębiorcy. W związku z zakwestionowaniem przez Skarżącego powyższego stanowiska, decyzją z dnia 28 czerwca 2016 r. nr . [...] organ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na skutek skargi wniesionej przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 545/16 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia 10 czerwca 2016 r. (skarga kasacyjna od ww. wyroku wniesiona przez organ została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2932/16). Jak wskazał skarżący organ nie tylko nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ale także nie podjął żadnych innych czynności przewidzianych przepisami u.d.i.p., tj. nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ani też nie powiadomił o powodach opóźnienia oraz terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Rektor Akademii w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Uzasadniając powyższe organ wskazał, iż odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z uzasadnieniem został doręczony 14 lipca 2017r. Jak wskazał organ skany dokumentów, których udostępnienia żądał skarżący, zostały przesłane mu na adres poczty elektronicznej mailem z dnia 28 lipca 2017 r. Jednocześnie tego samego dnia organ zwrócił skarżącemu koszty postępowania. Skarga jest więc zdaniem Rektora nieuzasadniona, a zatem postępowanie winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe, gdyż rzeczony wyrok został wykonany. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 21 września 2017r. oświadczył, ze podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze. W treści pisma skarżący przyznał, że organ doręczył umowy na adres jego poczty elektronicznej. Zostały one jednak przez organ zanonimizowane w zakresie kwoty miesięcznego wynagrodzenia za usługi. Umowy zawierają ponadto załącznik obejmujący "zestawienie spraw przedsądowych i sądowych toczących się z udziałem Zamawiającego w chwili zawarcia niniejszej Umowy", który także nie został udostępniony skarżącemu. Organ nie wskazał przy tym żadnej przesłanki nieudostępnienia brakujących informacji, ani też nie wydał decyzji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej P.p.s.a.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność organu w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Dalej wskazać należy, że art. 149 P.p.s.a. kompleksowo reguluje kwestie dotyczące rozstrzygania o skargach na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a P.p.s.a. (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:]. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 634). Taki zabieg legislacyjny skutkuje tym, że w aktualnym stanie prawnym wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności przysługuje stronie na podstawie art. 149 P.p.s.a., a nie art. 154 P.p.s.a. W tym miejscu wskazać należy, że tutejszy Sąd zakwalifikował przedmiotową sprawę jako skargę na bezczynność Rektora Akademii w P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej pomimo wydania w ramach niniejszej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 545/16. W wyroku tym Sąd dokonał bowiem oceny prawnej wydanych na wcześniejszym etapie sprawy decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej i udzielił wskazówek co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku (utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2017r. sygn. akt I OSK 2932/16) wskazano, że Rektor ponownie rozpoznając sprawę chcąc odmówić udostępnienia żądanej informacji wyraźnie wskaże, opisze i nazwie, która to informacja ma charakter tajemnicy przedsiębiorcy oraz dokona rozważenia czy z racji, że w istocie chodzi o dostęp do informacji jakimi są wydatkowane środki publiczne, interes Kancelarii prawnej obsługującej organ, która chce utajnić swoje informacje przeważa nad interesem publicznym pozwalającym zapoznać się jak środki publiczne są wydatkowane. Sąd wskazał przy tym, że podmiot, który wchodzi w relacje z drugim podmiotem korzystającym z finansów publicznych musi liczyć się z faktem, że informacja o charakterze wzajemnych relacji może podlegać publicznemu udostępnieniu. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ po doręczeniu mu akt sprawy wraz z odpisem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 14 lipca 2017r., pocztą elektroniczną przesłał skany zawartych umów o stałą obsługę prawną. W przeciwieństwie do poprzednio prowadzonej sprawy zakończonej wyrokami z dnia 5 października 2016 r. i z dnia 19 maja 2017r. przedmiotem oceny nie są decyzje odmawiające udzielenia informacji publicznej. Obecnie sąd kontroluje bowiem, czy przesłane skarżącemu dokumenty, pozwalają na stwierdzenie, że Rektor udzielił informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 11.05.2011 r., sygn. akt I OSK 716/11; z dnia 26.05.2011 r., sygn. akt I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Powyższą regułę, należy konsekwentnie stosować w sprawie skargi na bezczynność organu po wyroku Sądu uchylającym decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Przedmiotowe postępowanie nadal bowiem dotyczy materii uregulowanej w u.d.i.p. Postępowanie to z założenia ustawodawcy, ma się toczyć w sposób możliwie szybki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub rozpoznanie wniosku. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Przy wykładni tego przepisu należy kierować się art. 61 Konstytucji R.P, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, zaś obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Według art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Rektor Akademii w P. wykonuje zadania publiczne oraz dysponuje majątkiem publicznym (por. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 w zw. z ust. 3 u.d.i.p.). Stąd też Rektor co do zasady jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej o udostępnienie której skarżący zwrócił się wnioskiem z dnia 13 maja 2016 r. W świetle nie kwestionowanego przez stronę skarżącą doręczenia drogą elektroniczną skanów umów o stałą obsługę prawną zawartych w 2016r. (przy braku umów w zakresie jednorazowego zlecenia do prowadzenia konkretnej sprawy zawartych w 2016r.), kwestią sporną pozostaje jednak czy Rektor w niniejszej sprawie był zobowiązany do ujawnienia miesięcznego wynagrodzenia za usługi (przesłane skarżącemu skany umów zostały w tym zakresie zanonimizowane) oraz załączników do zawartych umów o stałą obsługę prawną stanowiących wykaz spraw przedsądowych i sądowych toczących się z udziałem Akademii w P. Mając powyższe na uwadze odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii ujawnienia miesięcznego wynagrodzenia za usługi prawnicze wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konieczności udostępnienia informacji publicznej w postaci umów cywilnoprawnych wraz z danymi osobowymi podmiotów otrzymujących zapłatę ze środków publicznych. Uzasadniając takie stanowisko, sądy wskazują, że jawność i związany z nią dostęp do informacji publicznej mają wymuszać transparentność, uczciwość oraz legalność działania władzy publicznej i zapewnić społeczną kontrolę nad działaniem organów administracji publicznej i podmiotami gospodarującymi mieniem publicznym (zob. wyroki NSA z dnia 11 września 2012 r., OSK 916/12, LEX nr 1394107 oraz 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14 – Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2016, s. 116-117). W niniejszej sprawie organ przy piśmie z dnia 28 lipca 2017 r. udostępnił skarżącemu skany umów cywilnoprawnych zawartych przez Akademię w P. z Kancelarią Adwokatów sp.k. anonimizując kwotę miesięcznych wynagrodzeń. W świetle powołanego stanowiska orzecznictwa, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, nie sposób podzielić zapatrywania organu, że wynagrodzenie określone w umowie cywilnoprawnej zawartej z podmiotem prywatnym, podlega ochronie. Rektor jako organ szkoły wyższej dysponuje bowiem publicznymi środkami finansowymi a celem dostępu do informacji publicznej jest poddanie społecznej kontroli sposobu i celów wydatkowania publicznych środków. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Rektor udostępniając treść umów o stałą obsługę prawną winien ujawnić również kwotę miesięcznych wynagrodzeń za usługi prawnicze. Odnosząc się do tego czy w odpowiedzi na wniosek skarżącego ujawnieniu podlegają również załączniki do zawartych umów o stałą obsługę prawną zawartych w 2016r. stwierdzić należy, że prawidłowej odpowiedzi na to pytanie można udzielić po dokonaniu funkcjonalnej wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Z przepisu tego wynika bowiem, że ustawa ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 430/14, z dnia 30 października 2012r. sygn. akt I OSK 1696/12, z dnia 30 stycznia 2015r. sygn. akt I OSK 617/14, z dnia 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 769/12) i literaturze (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1638/14, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2016, nr 4, s. 171 i nast.; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 25, 68; M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela prezentowane powyżej poglądy, podkreślając przy tym, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Uwzględniając powyższe w świetle dokumentów załączonych do akt sprawy, Sąd orzekając w niniejszej sprawie, nie znając przedmiotu spraw objętych zestawieniem stanowiącym załącznik do zawartych umów o świadczenie usług prawnych, ani nie posiadając wiedzy czy skarżący nie jest stroną w tych sprawach, nie jest w stanie w sposób wiążący ocenić, czy załączniki do zawartych umów o obsługę prawną stanowiące wykaz spraw przedsądowych i sądowych toczących się z udziałem Akademii w P. stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Powyższe nie zwalania jednak Sądu od obowiązku stwierdzenia, iż brak oceny powyższej przesłanki przez organ i brak poinformowania skarżącego o ewentualnych powodach uznania, iż załączniki do zawartych umów o obsługę prawną nie stanowią informacji publicznej oznacza, że organ pozostaje w bezczynności w pełnym rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd w tym miejscu podkreśla, że nie przesądza o tym czy załączniki stanowią informację publiczną i podlegającą ujawnieniu na wniosek strony, lecz stwierdza wyłącznie, że okoliczność ta winna zostać rozważona przez organ. Tym samym w przypadku oceny że załączniki stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. winny one zostać ujawnione zgodnie z wnioskiem. W przypadku stwierdzenia, iż załączniki do zawartych umów o obsługę prawną nie stanowią informacji publicznej, Rektor powinien poinformować o tym skarżącego, szczegółowo uzasadniając dlaczego tychże załączników nie można uznać za informację publiczną. W świetle powyższego, Sąd uznał że Rektor Akademii w P. pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o Skarżącego, w związku z czym zobowiązano organ rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 maja 2016 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. W ramach tego postępowania Rektor udostępni skarżącemu pełną treść zawartych umów o świadczenie pomocy prawnej wraz z kwotami ustalonego wynagrodzenia i w oparciu o wykładnię przepisów zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku dokona analizy czy treść załączników do zawartych umów zawierający wykaz spraw sądowych i przesądowych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 149 §1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę okoliczność, iż stwierdzona bezczynność ma miejsce po prawomocnym wyroku wydanym przez tut. Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Po 545/16, którym to rozstrzygnięciem stwierdzono, że żądana informacja co do zasady jest informacją publiczną, wskazując przy tym w kontekście uprzednio rozważanych kwestii, związanych z tajemnicą podmiotów, z którymi zawarto umowy cywilno prawne, co może być podstawą odmowy udzielenia informacji publicznej, obecną bezczynność należało uznać jako mającą charakter kwalifikowany. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 149 §1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 3 sentencji wyroku. Kierując się celem postępowania w przedmiocie skargi na bezczynność, jakim jest zmobilizowanie bezczynnego podmiotu do działania, tutejszy Sąd uznał również za wskazane, aby na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. na wniosek strony skarżącej orzec o przyznaniu jej od organu kwoty 400 zł. (pkt 4 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a zw. z zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 poz.1804), uwzględniając koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł., uiszczony wpis w wysokości 100 zł., oraz koszty opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł