IV SAB/Po 72/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi S. W. na bezczynność i Wójta Gminy Tarnowo Podgórne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy Tarnowo Podgórne do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2014 r., w terminie 14 dnia od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżącego S. W. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. W. (zwany dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność "Urzędu Gminy w Tarnowie Podgórnym", której upatrywał w braku odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] lipca 2014 r. W piśmie tym, załączonym do skargi, skarżący zwrócił się do Wójta Gminy Tarnowo Podgórne (zwanego dalej: wójt) o podanie wszystkich uchwał dotyczących planów miejscowych aktywizacji gospodarczej, w których renta planistyczna została uchwalona na poziomie poniżej 30%. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że wnosi o jej oddalenia, argumentują, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. do skarżącego została wysłana odpowiedź. Pismo to zostało załączone do skargi. Wynika z niego, że skarżącego poinformowano, iż zgodnie z wytycznymi ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. stawkę procentową, na podstawie której ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, zwaną rentą planistyczną. Dalej organ wskazał, iż wobec powyższego informacje o wysokości stawki renty planistycznej każdorazowo zamieszczane są w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie wskazano skarżącemu, że uchwały w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień wniesienia skargi: 28 maja 2015 r.; zwanej dalej: Ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 Ppsa, tj. mających za przedmiot: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także. Stosownie do generalnej reguły z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga spełniała formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie występuje wymóg wyczerpania środków zaskarżenia określony w art. 52 § 1 Ppsa. Skarga na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej i może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, teza 1, Lex nr 236545). Zasadą wynikającą z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej: UDIP, jest, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 UDIP). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, organ może: 1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pismem); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 UDIP), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 UDIP); 3) odmówić udostępnienia informacji albo umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 UDIP, stosownie do treści art. 16 tej ustawy, czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić - decyzją - udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 UDIP Bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia nie podejmuje wymienionych wyżej aktów lub czynności. Jak wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 UDIP) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze - przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 UDIP, po drugie - adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 UDIP, a po trzecie - żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 UDIP). Katalog podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 UDIP. Przepis ten w punkcie 1. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które - na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw - wykonują zadania administracji publicznej korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że wójt gminy jest jednym z podmiotów obowiązanych do udostepnienia informacji publicznej, o ile znajduje się ona w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 UDIP, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku samorządu terytorialnego. Udostępnieniu podlega także informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy). Z powyższego wynika, że informacje o treści uchwał organów samorządu terytorialnego, a takimi są niewątpliwie uchwały w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, są danymi publicznymi i podlegają co do zasady udostępnieniu. Skarżący wnosił o podanie wszystkich uchwał dotyczących planów miejscowych aktywizacji gospodarczej, w których renta planistyczna została uchwalona na poziomie poniżej 30%. Do dnia orzekania skarżący nie uzyskał informacji publicznej, o którą wnosił, albowiem w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżącego poinformowano jedynie, że żądane informacje – o wysokości stawki renty planistycznej – każdorazowo zamieszczane są w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odsyłając w tej mierze skarżącego ogólnie do Biuletynu Informacji Publicznej. Regulacja art. 14 ust. 1 UDIP nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnych z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W takiej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 UDIP). Odstępstwo od zasady przewidzianej w ustępie 1. art. 14 UDIP uzasadnione jest brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. Wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę, pismo organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie zawierało treści stanowiącej wypełnienie procedury przewidzianej w ww. przepisach. W piśmie tym organ nie wskazał w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udzielona, ograniczając się do skierowania do Biuletynu Informacji Publicznej, bez dalszej konkretyzacji. Rozwiązanie takie z pewnością nie jest załatwieniem wniosku zgodnie z przepisami, samo bowiem wejście na stronę Biuletynu Informacji Publicznej nie daje odpowiedzi na żądanie skarżącego. Abstrahując od innych kwestii wskazać w tym miejscu należy, że odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej wymaga bardziej szczegółowego wskazania (np. konkretnego adresu pod którym dane informacje się znajdują, czy wskazanie odpowiednich zakładek) gdzie dane informacje się znajdują. Organ nie zobowiązał również wnioskodawcy do modyfikacji złożonego wniosku, ani nie wydał - załatwiającej wniosek - decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na bezskuteczny upływ terminu 14-dniowego przewidzianego w art. 14 ust. 2 UDIP Przede wszystkim zaś zadaniem Sądu organ nie dokonał oceny, czy żądana informacja stanowi informację prostą czy przetworzoną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 UDIP, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej rozróżnia informację publiczną "prostą" oraz "przetworzoną". O ile dostęp do informacji należących do pierwszej kategorii ma właściwie charakter nieograniczony – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 UDIP, w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej – to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 UDIP Przepis ten ma przeciwdziałać zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów "niepublicznych", np. prywatnych lub komercyjnych (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, uwaga 1. do art. 3, s. 53). Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych ale przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych itp. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980 - 2005, s. 147). Jeżeli występowanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w uzyskaniu żądanej informacji nie wynika z treści złożonego wniosku, organ winien wezwać wnioskodawcę do jego wykazania, z jednoczesnym zaznaczeniem, że dana informacja jest w jego ocenie informacją przetworzoną. Brak interesu publicznego uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia przetworzonej informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 UDIP (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 32/15 i cytowane w nim orzecznictwo, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu wskazać należy, jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 314/14, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że "Informacja przetworzona" jest – w myśl powszechnie akceptowanego poglądu – jakościowo nową informacją, która w chwili złożenia wniosku nie istnieje w żądanej i ukształtowanej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (por. wyrok NSA z 12.12.2012 r., I OSK 2149/12, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wytworzenie takiej informacji wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane materiały źródłowe (informacje proste). Może tu chodzić o konieczność wykonania pewnych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, wyciągów itp., połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych. Musi więc istnieć informacja źródłowa, podstawowa (prosta), której wykorzystanie w postaci zestawienia, obliczenia, itd. spowoduje powstanie informacji jakościowo nowej, "przetworzonej" właśnie (por. wyrok z 17.04.2013 r., II SAB/Kr 21/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) – w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych – a więc informacji, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle określonych przez niego "parametrów", i której wytworzenie wymagać będzie, co do zasady, intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok WSA z 11.06.2013 r., II SA/Bk 230/13, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe określenie zasadniczych przypadków, w których mamy do czynienia z informacją przetworzoną, nie pozwala wykluczyć uznania, że niekiedy nawet suma informacji prostych może tworzyć informację przetworzoną. Sąd w niniejszym składzie przychyla się mianowicie do poglądu, że w pewnych przypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych jemu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (tak trafnie wyrok NSA z 09.08.2011 r., I OSK 792/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl; podobnie: wyrok NSA z 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organ rozpatrując wniosek skarżącego - winien rozważyć, czy z uwagi na zakres informacji publicznej, o której udostępnienie wnosi skarżący, żądana informacja ma charakter prosty czy przetworzony, a więc wymagający podjęcia dodatkowych czynności w celu jej wytworzenia w sposób odpowiadający treści żądania. Reasumując, Sąd uznał, że pismo organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie stanowiło wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, a zatem Wójt pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2014 roku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 Ppsa, zobowiązał Wójta do rozpatrzenia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku S. W. z dnia [...] lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do treści art. 149 § 1 zdanie 2 Ppsa Sąd - w punkcie 2. wyroku - stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 Ppsa, jest bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 106/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 79/14 – wszystkie dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812 ). Zdaniem Sądu, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dokonując tej oceny Sąd wziął pod uwagę, że po wpłynięciu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2014 r. (data wpływu – [...] lipca 2014 r.), w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc wprawdzie z opóźnieniem, ale zaledwie [...] -dniowym (art. 13 ust. 1 UDIP), organ wysłał skarżącemu pismo z odpowiedzią na wniosek. Wobec braku reakcji skarżącego do dnia wniesienia skargi tj. [...] maja 2015 r. w niniejszej sprawie organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że sprawa została załatwiona. Brak udostępnienia informacji wynikał więc najprawdopodobniej z błędnego przeświadczenia organu o rozpoznaniu wniosku, skoro skarżący przez okres wielu miesięcy nie kwestionował stanowiska organu zawartego w treści pisma z dnia [...] sierpnia 2014 r., co mogło wywołać przeświadczenie organu o aprobacie skarżącego dla takiego sposobu rozpoznania wniosku. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, oraz § 1a Ppsa, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 Ppsa.