IV SAB/Po 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi J.S. na bezczynność Burmistrza Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy C. do załatwienia wniosku skarżącego J.S. z dnia [...] grudnia 2017r., 2. stwierdza, że Burmistrz Gminy C. dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Burmistrza Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNENIE Skarżący J. S., reprezentowany przez radcę prawnego I. P., wniósł pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy [...] w sprawie udostępnienia informacji publicznej na wniosek w [...] grudnia 2017r. w zakresie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie telefonii stacjonarnej, telefonii komórkowej oraz dostępu do Internetu zawartych w ramach działalności urzędu w 2016 i 2017 r., bądź też wykonywanych w tym okresie; rachunków bądź faktur wystawionych na podstawie tych umów w 2016 i 2017 r. wraz z pełną specyfikacją załączoną przez operatorów do każdej z faktur oraz zestawień połączeń za okres 2016 i 2017 roku dotyczących usług świadczonych na podstawie tych umów a będących w posiadaniu urzędu. Skarżący, zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), wniósł o: - stwierdzenie, że organ pozostaje w stanie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego; - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie czternastu dni od daty doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku; - uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.500 złotych; - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (art. 119 ust. 4 p.p.s.a.); - zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że złożył za pomocą portalu ePUAP wniosek do Burmistrza Gminy [...] o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] grudnia 2017 r. i w tym samym dniu otrzymał urzędowe poświadczenie przedłożenia wniosku, z którego wynika data doręczenia wniosku organowi tj. [...] grudnia 2017 r. Wobec tego nie może być wątpliwości, że organ otrzymał wniosek Skarżącego w dniu wskazanym w załączniku do skargi. Jednak do dnia wniesienia skargi, organ nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek, w szczególności nie udostępnił skarżącemu wnioskowanej informacji, nie poinformował Skarżącego że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, że nie stanowi ona informacji publicznej, organ nie jest w stanie udostępnić żądanej informacji w sposób lub formie wskazanej we wniosku, nie poinformował o wydłużeniu terminu do załatwienia sprawy, a także nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, czy umorzenia postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, że czternastodniowy termin upłynął przed wniesieniem skargi zatem organ pozostaje w bezczynności. Skarżący nadto wskazał, że informacją publiczną jest treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest treść dokumentów których organy używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Wobec powyższego zdaniem Skarżącego treść umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartych przez organ stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępowanie do informacji publicznej. Tak samo, jak informacja dotycząca rachunków i faktur VAT wystawionych na podstawie tych umów oraz zestawienia połączeń (art. 6 ust. 1 pkt 2 f w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy [...] wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 §2 pkt 3 p.p.s.a. ewentualnie o oddalenie skargi oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2017r. nigdy nie wpłynął do organu, urzędowe poświadczenie przedłożenia wniosku zostało wygenerowane automatycznie i nie odzwierciedla stanu rzeczywistego. Nie doręczenie wniosku jest wynikiem wadliwego działania systemu teleinformatycznego zarządzanego przez Ministerstwo Cyfryzacji i jest całkowicie niezależne od organu, który to wielokrotnie zgłaszał, jednakże bez rezultatu. Organ argumentował, że na elektroniczną skrzynkę podawczą na pewno nie wpłynęły pisma innego rodzaju, o których organ dowiedział się z innych źródeł. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić w ilu innych wypadkach sytuacja taka miała miejsce. Za każdym razem po powzięciu informacji o nie doręczeniu korespondencji organ składał stosowane zgłoszenia do ministerstwa Cyfryzacji. Po otrzymaniu niniejszej skargi organ niezwłocznie wystąpił do Prezesa Rady Ministrów pełniącego obowiązki Ministra Cyfryzacji o spowodowanie właściwego działania platformy e-PUAP. Z uwagi na powyższe brak udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego wynikał z przyczyn niezależnych od organu zatem stwierdzenie bezczynności organu jest całkowicie bezzasadne. Organ o treści wniosku dowiedział się z załącznika do skargi w dniu [...] stycznia 2018r. i w terminie ustawowym określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stosunkował się do wniosku przesyłając w dniu [...] lutego 2018r. żądane informacje w zakresie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz decyzję z [...] lutego 2018r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie rachunków bądź faktur wystawionych na podstawie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz dostępu do Internetu oraz zestawień połączeń za okres 2016r. i 2017 r. W tym stanie rzeczy postępowanie jest całkowicie bezprzedmiotowe wobec rozpoznania wniosku skarżącego i winno być umorzone. Jednakże gdyby Sąd nie podzielił tej argumentacji to organ wniósł o oddalenie skargi w całości w uwagi na okoliczności wyżej podniesione. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2018r. skarżący potwierdził, że otrzymał wszystkie wnioskowane informacje. Nadto wskazał, że wszelkie wadliwości oficjalnych kanałów komunikacji z urzędami nie mogą obciążać wnioskodawców, a ryzyko ich wystąpienia obciąża każdorazowo organ. Skarżący podał, że postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wyznaczenia organowi terminu do usunięcia stanu bezczynności stało się bezprzedmiotowe i powinno w tym zakresie podlegać umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Niniejsze pismo nie stanowi cofnięcia skargi, gdyż w chwili jej wnoszenia zarzuty skierowane do organu były zasadne, aktualne pozostaje rozpoznanie przez Sąd w pozostałym zakresie, w tym czy bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualne orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Równocześnie, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, należy uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Rozpoznanie przez organ sprawy, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony. W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych przepisami prawa, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt III SAB/Gl 3/12 – dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. W pierwszej kolejności Sąd pragnie zaznaczyć, że podziela stanowisko, iż skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żądnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W odniesieniu do aktów z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. środka zaskarżenia należy poszukiwać w art. 52 § 3 P.p.s.a., przy czym ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764, dalej "ustawa") tego typu środków zaskarżenia nie przewiduje, a w odniesieniu do aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. nie przewiduje ich również kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.). Zauważyć należy, że przepis z art. 52 P.p.s.a. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowoadministracyjnego od wyczerpania środków zaskarżenia. Ma to jednak miejsce wówczas, gdy takie środki przysługują, czy to na podstawie K.p.a. czy to przepisów szczególnych. Jak wyżej wskazano środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i w zakresie aktów i czynności K.p.a. Wykładnia językowa art. 52 § 3 P.p.s.a. upoważnia do stwierdzenia, ze przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, a nie bezczynności w zakresie wydawania aktów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2011r., w sprawie o sygn. I OSK 667/11 i z dnia 3 sierpnia 2010r. w sprawie o sygn. I OSK 757/10, dostępne na stronie: http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w niniejszej sprawie do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna. Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, o którą Skarżący wystąpił we wniosku z [...] grudnia 2017r. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś żądane we wniosku informacje, przynajmniej w części - o czym poniżej, stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a udzielenie tej informacji odbywa się na zasadach i w trybie określonym przepisami tej ustawy. Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r. I OSK 7/17, CBOSA). Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2012 r. (I OSK 1177/12, Lex nr 1265660) z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. mamy do czynienia tylko wtedy gdy organ posiadając określoną informację nie udostępnienia jej, nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia. Ponadto okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności zawsze muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 32/16, Lex nr 2086522). Jak wynika z akt sprawy, już po wniesieniu skargi do Sądu żądana informacja w części dotyczącej umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych została udostępniona Skarżącemu. Natomiast, co do pozostałej części wniosku Skarżącego organ decyzją z [...] lutego 2018r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie rachunków bądź faktur wystawianych na podstawie powyższych umów w zakresie telefonii stacjonarnej, komórkowej oraz dostępu do Internetu, a także odmówił udostępnienia zestawień połączeń za okres 2016 i 2017r. Skarżący w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2018r. wskazał, że otrzymał wszystkie wnioskowane informacje. Sąd uznał zatem, że organ w całości załatwił wniosek Skarżącego z [...] grudnia 2017r. o udzielenie informacji publicznej. W konsekwencji Sąd przyjął, że nie jest uprawniony do oceny, czy rachunki i faktury za świadczone usługi z tytułu powyższych umów oraz zestawienia połączeń stanowią, czy też nie stanowią informację publiczną. Sąd w niniejszym postępowaniu, z oczywistych względów nie ma podstaw do badania prawidłowości wydanej przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja ta może być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że stan bezczynności organu administracji publicznej ustał po wniesieniu skargi i nie występował w chwili orzekania przez Sąd. Okoliczność udostępnienia żądanej informacji w części już po wniesieniu skargi i wydania decyzji odmownej co do udostępnienia informacji publicznej w pozostałej części wniosku, nie powodowała jednak bezprzedmiotowości postępowania. Tym samym z uwagi na załatwienie wniosku po wniesieniu przez Skarżącego skargi na bezczynność do Sądu, bezprzedmiotowym stało się orzekanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności i w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Niemniej jednak niezbędnym było stwierdzenie, czy organ pozostawał w bezczynności i czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin w jakim informacja publiczna powinna zostać udostępniona na żądanie uprawnionego podmiotu określa art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej we wskazanym art. 13 tej ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia oznacza, że pozostaje on w bezczynności (wyrok NSA z 24.05.2006 r., sygn. akt I OSK 605/05, CBOSA). Bez wątpienia udostępnienie żądanej w niniejszej sprawie informacji nie nastąpiło we wskazanym powyżej terminie, bowiem z urzędowego poświadczenia przedłożenia wynika, iż wniosek został doręczony organowi w dniu [...] grudnia 2017 r., organ zaś udzielił odpowiedzi dopiero w dniu [...] lutego 2018r., czyli po upływie terminu 14 dni od dnia złożenia wniosku. Wbrew temu co podnosi organ terminu tego nie można liczyć od dnia doręczenia organowi skargi wraz z załącznikiem w postaci odpisu wniosku, kiedy to organ rzeczywiście dowiedział się o złożonym wniosku. Niewątpliwie, więc organ nie udostępnił informacji w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji, Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Należy tutaj wskazać, że będące w posiadaniu Skarżącego urzędowe poświadczenie przedłożenia jest wystawiane automatycznie w momencie wpłynięcia dokumentu do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego. Ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu systemu ePUAP wniosku, obciąża organ, a nie wnioskodawcę. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą środków komunikacji elektronicznej byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych, jak też dostępność informacji publicznej w myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji. Powyższe jest zbieżnie ze stanowiskiem judykatury, bowiem do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja środków komunikacji elektronicznej, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych za ich pośrednictwem podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (zob. postanowienia NSA z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1940/15, dostępne www.cbosa.nsa.gow.pl). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (zob. postanowienie NSA z 5 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1414/15, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2186/14; wyrok NSA z 17 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1876/15, dostępne www.cbosa.nsa.gov.pl). Chybiony jest zatem argument o całkowitej bezzasadności stwierdzenia bezczynności organu. Zdaniem organu termin do załatwienia wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej należy liczyć w niniejszej sprawie od dnia wniesienia skargi, kiedy to organ dowiedział się o złożonym wniosku w tym przedmiocie z załącznika do skargi. Mając na uwadze jednolite stanowisko orzecznictwa sądowego zaprezentowane powyżej, nie jest bowiem tak, jak wskazuje organ, że na skutek wadliwego działania systemu teleinformatycznego i nieodebrania wniosku w dniu [...] grudnia 2017r. wysłanego za pośrednictwem platformy ePUAP organ nie ponosi konsekwencji uchybienia terminu do udzielania informacji publicznej. Z obowiązku terminowego załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej i skutków jego niedochowania nie zwalania organu brak winy i nieodebranie wniosku w dniu jego złożenia przez Skarżącego, a także bezskuteczna interwencja u zarządcy systemu teleinformatycznego. Powyższe argumenty organu nie mogą zatem uzasadniać stwierdzenia o braku bezczynności organu w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Sąd uznał zatem, że mimo wyjątkowych okoliczności niniejszej sprawy Burmistrz Gminy dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jak wynika z okoliczności sprawy, po uznaniu przez Skarżącego, że jego wniosek o udzielenie informacji publicznej został załatwiony, Skarżący podtrzymał wnioski skargi w pozostałym zakresie Oceniając, zatem charakter stwierdzonej bezczynności, wskazać należy, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 468/13, dostępne www.cbosa.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem okres bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej nie był znaczny. Opóźnienie w stosunku do ustawowego terminu jest niewielkie. Z okoliczności sprawy nie wynika, aby bezczynność organu przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą organu. Sąd uwzględnił fakt, że organ, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, działał bez swojej winy w błędnym przekonaniu, że termin do jego załatwienia liczyć należy od dnia otrzymania skargi wraz z załączonym wnioskiem i dlatego w dniu [...] lutego 2018r. rozpoznał wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Nie można zatem przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem Skarżącego, czy też celowym przedłużeniem postępowania. Tym samym okoliczność ta nie pozwala na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania grzywny określonej w art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, jednakże zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do rozpoznania wniosku poprzez udostępnienie informacji bądź wydania decyzji o odmowie udostępnienia. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny, a okoliczności sprawy nie wskazywały także na konieczność dyscyplinowania organu w celu zapewnienia podjęcia przez niego dalszych czynności. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd w punkcie I wyroku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. w części obejmującej zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2017r., o jakim mowa w treści art. 149 §1 pkt 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd stwierdził w punkcie II, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdzając że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi grzywny, zatem w pkt III oddalił skargę w pozostałym zakresie. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od Burmistrza Gminy na rzecz Skarżącego łączną kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł uiszczonego wpisu od skargi, ustalonego na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, ze zm.), opłata skarbowa w wysokości 17 zł za udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego Skarżącego w wysokości 480 zł, równoważnej minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu administracyjnym z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).