I SA/Rz 111/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Jarosław Szaro Protokolant specjalista Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi K.I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok. 1) oddala skargę, 2) zarządza zwrot na rzecz Skarżącego K.I. kwoty 1 304 (słownie: tysiąc trzysta cztery) złotych tytułem nadpłaconego wpisu. I SA/Rz 111/15 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014r., nr [...], którą to organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania K. I. (dalej: Skarżący) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2014r., nr UKS [...], określającej Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r., w wysokości 76 373 zł, podlegające wykazaniu w zeznaniu PIT-36L, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Powyżej wskazana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana w następującym ustalonym stanie faktycznym i okolicznościach prawnych: Skarżący zawodowo gra w siatkówkę. W 2008 roku realizował umowy zawarte z klubem sportowym R. S.A., z siedzibą w R. (dalej: R.) i Polskim Związkiem Piłki Siatkowej (dalej: PZPS). Skarżący rozliczył uzyskane w tym roku przychody w dwóch zeznaniach podatkowych: PIT-36L – jako przychody spoza rolniczej działalności gospodarczej i PIT-37 – jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. W zeznaniu PIT-36L uwzględniając korekty Skarżący wykazał przychód z prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 523 584 zł, koszty uzyskania przychodu 237 785,89 zł, podatek obliczony – 53 114,50 zł oraz podatek należny – 50 987 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: organ I instancji) stwierdził nieprawidłowość w rozliczeniu i uznał, że źródłem wszystkich przychodów uzyskanych przez Skarżącego w 2008 roku była działalność wykonywana osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych – Dz.U. z 2012r., poz. 361 ze zm. – dalej: ustawa). Organ I instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 roku, nr [...], określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r., w wysokości 171 928 zł. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, a Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji sprawę rozstrzygnął wspomnianą na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2014r. W ocenie organu Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 133 606,66 zł (netto), w tym: - 108 000 zł wynikającą z faktur wystawionych przez firmę P. P. R. z W. z tytułu wypłaty wynagrodzeń zgodnie z umową oraz różnego rodzaju usług, - 755,33 zł, za zakup odzieży (płaszcza 593,80 zł, koszuli i krawatów – 161,48 zł), - 475,41 zł, za zakup zegarka "Diesel" (Dz 1119), - 266,40 zł, udokumentowaną fakturami wystawionymi w 2007r. za zakup odzieży (koszule, golf – 161,41 zł, golfy – 48,36 zł, koszula – 56,56 zł), - 6 966,15 zł, zakup aparatu fotograficznego Nicon d33 BODY i lampy błyskowej Nicon sb600 (3 271,60 zł), karty pamięci do aparatu fotograficznego (72,95 zł), filtru i pokrowca do aparatu fotograficznego (211,48 zł), aparatu fotograficznego Nicon d300 (BODY i lampy błyskowej Nicon sb600 (2 386,35 zł), obiektywu Nikkor AFS DX (888,25 zł) i karty pamięci do aparatu fotograficznego (138,52 zł), - 408 zł, koszt zamieszczenia ogłoszenia o wynajęciu powierzchni handlowo-usługowej w lokalu będącym własnością Skarżącego - 3 789,35 zł, zakup pralki i suszarki (3 585,25 zł) oraz odkurzacza (204,10 zł), - 12 946,02 zł, suma opłat z tytułu czynszu i użytkowania garażu oraz ubezpieczenia lokalu mieszkalnego w R., przy ul. [...]. Organ I instancji uznał w konsekwencji podatkową księgę przychodów i rozchodów prowadzona przez Skarżącego za wadliwą, w części dotyczącej zakwestionowanych faktur VAT i dowodów wewnętrznych na łączną kwotę 25 606,66 zł, dokumentującej wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów oraz za nierzetelną w zakresie dotyczącym zaewidencjonowania faktur wystawionych przez P. R. P. W., ul. [...], na kwotę 108 000,00 zł, dokumentujących zdarzenia gospodarcze, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Jednocześnie organ ten odstąpił, na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), od oszacowania podstawy opodatkowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania kontrolnego pozwalały na jej określenie. Skarżący, na podstawie art. 14c ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011r. Nr 41, poz. 214 ze zm.), w dniach 14 i 23 lipca 2014r. złożył w [...] Urzędzie Skarbowym korekty zeznania PIT-36L. Organ I instancji uznał jednak te korekty za bezskuteczne, gdyż w jego ocenie korekta z 14 lipca 2014r. nie uwzględniała całości ustaleń, zaś korekta z 23 lipca 2014r. została złożona po terminie ustawowym. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2014r. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji i ich ocena prawna są prawidłowe. Ponadto organ I instancji w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania nie dopuścił się naruszenia przepisów art., art. 121, 122 i 187 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej. W konsekwencji utrzymał decyzję I instancji w mocy., Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014r. wniósł Skarżący – działając poprzez pełnomocnika radcę prawnego. Skarżący, zaskarżając decyzję w całości, zarzucił wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: I. Przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 22 ust. 1 ustawy poprzez zakwestionowanie wskazanych poniesionych przez podatnika wydatków jako kosztów uzyskania przychodów, podczas gdy w świetle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego wydatki te stanowiły dla Skarżącego koszt uzyskania przychodów, II. Przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie przez organy obu instancji czynności dowodowych mających na celu ustalenie, że ponoszone przez Skarżącego wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów i poparcie tych twierdzeń stwierdzeniem, że są to przede wszystkim wydatki o charakterze osobistym, co skutkowało również przeprowadzeniem postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, III. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na nieuzasadnionym i wbrew istniejącemu w tej mierze obowiązkowi, pomijaniu niniejszej sprawie przez organ aktualnego orzecznictwa i interpretacji podatkowych, dotyczących zagadnienia analogicznego do zagadnienia objętego niniejszą sprawą, IV. Przepisów postępowania, tj. art. 193 § 1-3 i § 6 (chodzi o Ordynację podatkową przyp. Sądu) oraz § 11 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez uznanie, że prowadzona przez Skarżącego podatkowa księga przychodów i rozchodów jest częściowo nierzetelna i wadliwa, podczas gdy księga ta prowadzona była zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, a zapisy odzwierciedlały stan rzeczywisty. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz orzeczenie o kosztach postępowania, według norm przepisanych, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Należy podzielić uwypukloną przez organ odwoławczy tezę, że warunkiem uznania danego kosztu za koszt uzyskania przychodu jest to, że koszty te zostały faktycznie poniesione i pozostają w związku przyczynowym z przynajmniej potencjalnym przychodem, są racjonalne co do wysokości, godnie z prawem udokumentowane oraz nie zostały wyłączone z mocy prawa z kosztów uzyskania przychodów. Organ kwestionując wydatki na zapłatę faktur wystawionych przez firmę P. P. R. (108 000 zł) powołał się na to, że faktury te nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń, czyli, jak to określił organ I instancji, "dokumentują poniesienie wydatków, które w rzeczywistości nie miały miejsca". Faktury te dotyczyły m.in. konsultacji dotyczącej wprowadzania nowych metod treningowych, w zakresie odżywiania, doboru diety, zabiegów rehabilitacyjnych, wyjazdu rehabilitacyjnego, szkolenia na temat sygnalizacji i komunikacji (werbalnej, niewerbalnej) w działaniach taktycznych podczas gry w siatkówkę, testów mających na celu fizjologiczną i biochemiczną ocenę zawodnika. W cyklu przygotowań przedolimpijskich zawodnika, szkolenia w zakresie metod obniżania poziomu stresu w zespole, imprezy mikołajkowej dla dzieci, opracowania specjalnych technik żywieniowych, doboru metod treningowych pod kątem zmniejszenia ryzyka (ponownej) kontuzji u zawodnika analizy walki sportowej zawodnika podczas turnieju o Puchar Polski i Olimpiady, kształtowania siły i wytrzymałości podczas: cyklu treningowego i treningu – organizacja testów koordynacyjnych zdolności motorycznych zawodnika, konsultacji psychologicznych, analizy i oceny: rynku transferowego, pod kątem zapotrzebowania na zawodnika grającego na określonej pozycji, cech psychomotorycznych zawodnika, pod kątem opracowania metod mających na celu zwiększenie powtarzalności zagrań. Organ dysponował informacją, że R. P. nie przedstawił do kontroli ewidencji VAT deklaracji VAT-7, dowodów księgowych oraz innych dokumentów potwierdzających wykonanie usług na rzecz Skarżącego i nie przedłożył żadnych dowodów wskazujących na powierzenie wykonania usług innym osobom ani żadnych innych dowodów potwierdzających, że wykonywał lub pośredniczył w wykonaniu usług; oświadczył, że dokumenty zostały mu skradzione w dniach: 30 listopada – 1 grudnia 2010r., złożył zawiadomienie o włamaniu do samochodu i kradzieży dwóch garniturów oraz laptopa, wyjaśnił, że nie pamięta jak nawiązał współpracę ze Skarżącym. Skarżący zaznaczył, że posiada wykształcenie zawodowe – mechanik-kierowca, w działalności gospodarczej nie zatrudniał pracowników i nie posiada wykształcenia, ani przygotowania zawodowego do osobistego wykonywania usług w zakresie szkoleń językowych, konsultacji psychologicznych, zajęć rehabilitacyjnych, organizacji szkoleń, spotkań z kibicami, analiz i ocen zdolności zawodnika, organizacji konsultacji i innych usług. Po okazaniu umowy zawartej przez niego ze Skarżącym zeznał, że nie pamięta jakich konkretnie usług dotyczyły sporne faktury, nie pamięta szczegółów, nie zlecał testów, o których mowa w niektórych fakturach (były to opracowania sporządzone przez studentów), nie pamięta miejsca, w którym odbyła się impreza mikołajkowa dla dzieci, kto brał w niej udział ani też firmy, której zlecono organizację imprezy. Organ wykazał, że wielokrotnie podejmowano działania zmierzające do przesłuchania strony w postępowaniu kontrolnym lub złożenia przez Skarżącego pisemnych wyjaśnień (karta 6/verte zaskarżonej decyzji) i wobec bezskuteczności podjętych czynności, dopuścił jako dowody w sprawie odpisy przesłuchań Skarżącego w charakterze świadka złożone w postępowaniu prowadzonym przez prokuratora rejonowego dla W. – [...] oraz odpis umowy o współpracy z dnia 2 stycznia 2007r., zawartej pomiędzy firmą "I." K. I. (zlecającym) i firmą P. (wykonawca) oraz odpis protokołu przesłuchania R. P. w charakterze strony w postępowaniu kontrolnym. Organ stwierdził, że jedynymi dowodami, które mają potwierdzać świadczenie usług przez P. na rzecz Skarżącego są wspomniane faktury, dowody wpłat KP i umowa o współpracy z dnia 2 stycznia 2007r. W ocenie organu, brak jest dowodów które by potwierdzały materialną zwartość spornych faktur, co przy uwzględnieniu różnic w poszczególnych zeznaniach i wyjaśnieniach R. P., niepamięci Skarżącego i R. P. co do przebiegu zdarzeń opisanych w fakturach, braku kwalifikacji R. P. do wykonania przedmiotowych usług (w większości), oraz niewykazanie, że zlecił on wykonanie tych usług innym osobom, organ uznał, że koszty wysokości 108 000 zł nie mogą być uwzględnione przez Skarżącego jako koszty uzyskania przychodów. Organ uwypuklił ponadto, że Skarżący ostatecznie nie wyraził zgody na przesłuchanie w charakterze strony (3 września 2012r.), nie przedłożył pisemnych wyjaśnień. Ponadto organ dysponował ustaleniami ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2013r., nr [...], skierowanej do R. P. – dotyczącej podatku od towarów i usług, m.in. za 2008 rok oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2012r., nr [...]. Z tych ustaleń wynika, że R. P., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą P., nie wykonał na rzecz Skarżącego usług wymienionych w spornych fakturach. Organ wskazał, że z mocy art. 194 Ordynacji podatkowej decyzja ostateczna, jako dokument urzędowy sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub inne jednostki, które na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydania, stanowią dowód tego, co zostało z nich urzędowo stwierdzone, korzysta ze zwiększonej mocy dowodowej. Wspomniane decyzje, w szczególności wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a Skarżący nie przeprowadził skutecznie dowodu przeciwko treściom decyzji. Sąd nie znajduje podstaw, w ramach dokonywanej kontroli, do zakwestionowania oceny przedstawionych przez organ dowodów. Wskazywane przez organ rozbieżności pomiędzy rożnymi, tzw. dowodami osobowymi (tj. przesłuchania R. P. i przesłuchania Skarżącego w innym postępowaniu) a także rozbieżności w dowodach osobowych pochodzących od jednej osoby (R. P.), czy też podkreślana niepamięć co do istotnych elementów zdarzeń opisanych w spornych fakturach oraz brak wykształcenia i kwalifikacji po stronie R. P. do wykonania opisanych usług, przy uwzględnieniu, że nie zlecał specjalistycznych usług innym osobom znajduje potwierdzenie w treści wskazywanych i zgromadzonych przez organ dowodów. Te ustalenia znajdują potwierdzenie w ostatecznej decyzji dotyczącej R. P., z tym jednak, że w okolicznościach niniejszej sprawy ten dowód ma charakter subsydiarny, wobec innych dowodów podlegających bezpośredniej ocenie organu w przedmiotowej sprawie (dowody osobowe). Wyciągnięte przez organ wnioski z dostrzeżonych rozbieżności, tj. powoływanie się na niepamięć, brak kwalifikacji, są zgodne z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja wolna jest od tendencyjności w ocenie dowodów czy też tzw. oceny intencjonalnej (zdeterminowanej wcześniej poczynionym założeniem). Taka ocena nie narusza sformułowanej w Ordynacji podatkowej (mającej również zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej) zasady swobodnej oceny dowodów i w związku z tym pozostaje pod jej ochroną. Celem wyjaśnienia Sąd podkreśla, że oznacza to, iż możliwa jest inna ocena zebranych dowodów, która jednak musi być potraktowana jako niewywołująca skutków w zakresie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Odnosząc tę część rozważań do zarzutów i ich uzasadnienia, zawartych w skardze, Sąd stwierdza, że w tej części nie są one poparte przekonującą argumentacją, która mogłaby wzruszyć zaufanie do oceny i ustaleń dokonanych przez organ. Warto zacytować krótki fragment z uzasadnienia skargi: Odnosząc się do wydatków związanych z usługami świadczonymi przez firmę P. (zachowano oryginalną pisownię przyp. Sądu) R. P. należy stwierdzić, że w toku postępowania wykazano ponad wszelką wątpliwość, że Podatnik rzeczone wydatki poniósł ..." brak jest powołania argumentów i dowodów które tę tezę wykazują. Dalsza argumentacja dotyczy decyzji dotyczącej R. P., która nie znajduje jurydycznego uzasadnienia jeśli weźmie się pod uwagę art. 194 Ordynacji podatkowej, a nadto, o czym już wcześniej Sąd wspomniał, dowód ten miał znaczenie subsydiarne. Sąd nie znajduje również podstaw do zakwestionowania oceny organów w zakresie charakteru zakupionej odzieży, sprzętu i osprzętu fotograficznego. Trafnie, z podaniem pełnej argumentacji, organ wskazuje, że koszty te dotyczyły wydatków osobistych, służących zaspokojeniu potrzeb życiowych, pozwalających na funkcjonowanie w życiu codziennym; tego rodzaju wydatki nie mają realnego wpływu ani związku z wysokością przynajmniej potencjalnych przychodów podatnika. Uznając potrzebę powtarzania bardziej szczegółowej argumentacji przedstawionej przez organ, również z przywołaniem orzecznictwa sądów administracyjnych za zbędną, Sąd odwołuje się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Dodać należy, co trafnie zauważył organ, że z umów Skarżącego z R. i PZPS nie wynika aby to Skarżący był zobowiązany do tworzenia materiałów promocyjnych czy reklamowych. Zgodnie z umowami czynności o charakterze reklamowym Skarżącego polegały na noszeniu strojów sportowych z logo sponsorów podczas imprez organizowanych przez klub i na jego rzecz, wręczaniu nagród, podpisywania się na artykułach pamiątkarskich, przygotowanych przez klub lub sponsorów, pozowania do pamiątkowej fotografii, udziale w konferencjach prasowych na tle "ścianki:" z logo sponsorów. Nie ma więc podstaw do kwestionowania, że zakupiony sprzęt i osprzęt fotograficzny był Skarżącemu niezbędny do tworzenia materiałów promocyjnych czy reklamowych. Skarżący również nie wykazał, że sprzęt i osprzęt fotograficzny został wykorzystany do opracowywania materiałów multimedialnych, publikowanych na portalu internetowym. Powoływanie się przez Skarżącego na interpretację Ministra Finansów z dnia 7 lutego 2011r., nr IPPBI/415-1071/10-2/NS, jest chybione gdyż dotyczy ona odmiennego stanu faktycznego. Brak jest również podstaw do zakwestionowania stanowiska organów również co do charakteru wydatków za zakup sprzętu AGD, jak też na opłacanie czynszu, garażu i ubezpieczenia dotyczącego mieszkania (R., ul. [...]). Skarżący bowiem w ramach działalności gospodarczej zawodowo grał w siatkówkę w klubie R. oraz w reprezentacji Polski i świadczył usługi reklamowe z wykorzystaniem własnego wizerunku. Czynności te wykonywał w miejscu i czasie wyznaczonym przez usługobiorców i sponsorów. Nadto z umowy z dnia 9 sierpnia 2007r. i z dnia 1 lipca 2008r. wynika, że najem lokalu następował wyłącznie dla celów mieszkaniowych. Uprawnione jest więc stanowisko organu, że samo gołosłowne stwierdzenie Skarżącego, że lokal był wykorzystywany jako tymczasowe miejsce wykonywania działalności, "nie może prowadzić do określonych skutków w ocenie prawnej wydatków w tym zakresie". Reasumując, Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w zakresie oceny wydatków w kontekście kosztów uzyskania przychodów. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy, a także art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który został powiązany przez Skarżącego z brakiem przeprowadzenia przez organy czynności dowodowych mających ustalenie, że ponoszone przez niego wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Jak Sąd już wyżej wskazał, organ zebrał dowody, ocenił je nie przekraczając zasady swobodnej oceny, dokonał stanowczych ustaleń faktycznych i należycie je uzasadnił. Skarga nie dostarczyła argumentów, nie wskazała dowodów, które przesądzałyby o braku zupełności postępowania dowodowego czy też wskazywałyby na przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia przez organ zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (pkt III zarzutów skargi). Zarzut dotyczący przepisów ustawowych i podustawowych co do podatkowej księgi przychodów i rozchodów (pkt 4 zarzutów skargi) jest również nieuzasadniony. Należycie bowiem wykazano dlaczego i w jakim zakresie prowadzoną przez Skarżącego podatkową księgę przychodów i rozchodów w 2008r. uznano za nierzetelną i wadliwą. W kontekście prawidłowych ustaleń dokonanych przez organ i jurydycznych rozważań za gołosłowne należy uznać twierdzenie zawarte w skardze, że zapisy w księdze odzwierciedlały stan faktyczny, a była ona prowadzona zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Na podstawie art. 225 P.p.s.a. Sąd zwrócił Skarżącemu kwotę 1304 zł, tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi (kwota zwrotu stanowi różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną przez Skarżącego tytułem wpisu od skargi – 1528 zł, a kwotą należnego w sprawie wpisu, który zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 stycznia 2015 r. wynosi 224 zł).