I SA/Rz 1189/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2015 r., w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg J. K. na uchwały Rady Gminy Solina z dnia 1 października 2015 r. nrnr: 1) XIV/131/15 w sprawie zmiany uchwały budżetowej na rok 2015, 2) XIV/132/15 w sprawie zaciągnięcia na rok 2016 zobowiązania w zakresie podejmowania w 2015 r. inwestycji o wartości przekraczającej granicę ustaloną corocznie przez radę gminy, 3) XIV/133/15 w sprawie wyrażenia zgody nas zaciągnięcie długoterminowej pożyczki w Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Rzeszowie, 4) XIV/134/15 zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia wieloletniej prognozy finansowej Gminy Solina, postanawia - odrzucić skargi - Skarżący, wskazując w skargach, że jest radnym Rady Gminy Solina, zarzucił że nie został zawiadomiony, że na sesji Rady przedmiotem obrad będą projekty zaskarżonych uchwał, nie doręczono mu projektów tych uchwał i w konsekwencji tych nieprawidłowości zostało ograniczone radnym prawidłowe wykonywanie ustawowych obowiązków, wynikających z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.); dalej u.s.g. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych uchwał. W odpowiedzi na skargi Wójt Gminy Solina wniósł o oddalenie skarg. Motywując swoje stanowisko podniósł, że skarżący nie wykazał interesu prawnego, a to umożliwia dopiero skuteczne uruchomienie sądowej kontroli uchwały rady gminy. Ponadto podniósł, że przy podejmowaniu zaskarżonych uchwał nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi podlegają odrzuceniu. Z mocy art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Legitymację do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ma ten, czyj interes prawny został naruszony tym aktem. Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidulany interes prawny; musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacja prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 13 października 2014 r. IV SA/Gl 1273/13). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi ( wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. I OSK 2349/14). Zauważenia i podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 51 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. z 2013, poz. 885) zmieszczenie w budżecie gminy dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone cele nie stanowi podstaw roszczeń, ani zobowiązań gminy wobec osób trzecich, ani roszczeń tych osób wobec gminy. Z powyższego wynika, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, który został naruszony poprzez akty będące przedmiotem skarg. Do takiej konstatacji uprawnia to, ze skarżący zarzucił jedynie naruszenia prawa, inne niż normy prawa materialnego, których naruszenie wpływałoby negatywnie na jego sferę materialnoprawną poprzez pozbawienie go pewnych uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji lub nałożenie obowiązków (skarżący w skargach wywodzi naruszenie procedury podejmowania uchwał przez radę gminy i w konsekwencji ograniczenie jego obowiązków oraz uprawnień jako radnego, a to nie oznacza naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.), a ponadto charakter uchwały budżetowej, czy też uchwały zmieniającej uchwałę budżetową lub też uchwał powiązanych bezpośrednio z uchwałą budżetową, które nie stanowią podstawy ewentualnych roszczeń skarżącego wobec Gminy. Wobec powyższych rozważań zasadnym jest odrzucenie skarg, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 a P.p.s.a.