I SA/Rz 128/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. D. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2015r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków – wodociągi sieci kanalizacyjne i oczyszczalnie ścieków administrowane przez "A" spółka z o.o. w P. - postanawia - odrzucić skargę I SA/Rz 128/16 Uzasadnienie Ł. D. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] listopada 2015r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków – wodociągi sieci kanalizacyjne i oczyszczalnie ścieków administrowane przez "A" spółka z o.o. w P. i wniósł o jej uchylenie. Wskazał, że jest radnym Rady Gminy i zarzucił, że nie mógł wykonywać właściwie swojego mandatu w momencie głosowania nad zaskarżoną uchwałą, tj. działać zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej: u.s.g. Wskazał, że projekt zaskarżonej uchwały otrzymał dwa dni przez sesją Rady i miał za mało czasu żeby zasięgnąć fachowej opinii co do skali podwyżek cen za wodę i ścieki. Podał również, że radnym nie udostępniono protokołu z kontroli wyliczeń taryf prowadzonej przez urzędników gminy rzekomo przez dwa dni. Zdaniem skarżącego, zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny oraz interes prawny mieszkańców gminy działając na ich szkodę. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Solina wniósł o odrzucenie skargi, stwierdzając, że skarżący nie wykazał interesu prawnego, a to umożliwia dopiero skuteczne uruchomienie sądowej kontroli uchwały rady gminy. Ponadto podniósł, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Legitymację do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ma ten, czyj interes prawny został naruszony tym aktem. Naruszenie interesu prawnego musi mieć charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, w jaki sposób uchwała narusza jego własny indywidualny interes prawny; musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacja prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną i pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację, lub też nakłada na niego obowiązki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 października 2014r., IV SA/Gl 1273/13, dost. CBOIS). Skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie uprawnia do jej wniesienia. Składający skargę musi wskazać na normę materialnego prawa administracyjnego, z którego swój interes prawny wywodzi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015r., I OSK 2349/14, dost. CBOIS). W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, który został naruszony przez akt będący przedmiotem skargi. Zarzucił bowiem jedynie naruszenie prawa, inne niż normy prawa materialnego, których naruszenie wpływałoby negatywnie na jego sferę materialnoprawną przez pozbawienie go pewnych uprawnień albo uniemożliwienie ich realizacji lub nałożenie obowiązków (skarżący w skardze wywodzi naruszenie procedury podejmowania uchwał przez radę gminy i w konsekwencji ograniczenie jego obowiązków oraz uprawnień jako radnego, a to nie oznacza naruszenia jego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.). Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.