I SA/Rz 153/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia T. S. (dalej: podatnik/skarżący) zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2013 r. w kwocie 241 zł. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] ustalił dla T. S. łączne zobowiązanie pieniężne na 2013 r. w wysokości (po zaokrągleniu) 241,00 zł. Na wysokość tego zobowiązania złożył się podatek od nieruchomości w kwocie 234,18 zł i podatek rolny w kwocie 6,47 zł. Przy wymiarze uwzględniono zapisy w ewidencji gruntów i budynków, złożone przez podatnika informacje podatkowe i pozostałe dokumenty, tj. projekt budynku. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przepis art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520), zgodnie z którym podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta wynika, że T. S. jest właścicielem: działki nr 1857/2 o pow. 0,1163 ha, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B) - 62 m2, pastwiska trwałe (PsIII) - 0,0608 ha oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII) - 0,0493 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym 223 - Z. II, działki nr 1859 o pow. 0,4337 ha, sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe (B) - 852 m2, grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsV) - 0, 2015 ha i pastwiska trwałe (PsV) -0,1470 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym i budynkiem innym niemieszkalnym, położonej w obrębie ewidencyjnym 223 - Z. II. 3) działki nr 1860/2 o pow. 0,0561 ha, sklasyfikowanej jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII), położonej w obrębie ewidencyjnym 223 - Z. II, 4) działki nr 1860/3 o pow. 0,0848 ha, sklasyfikowanej jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII), położonej w obrębie ewidencyjnym 223 - Z. II. Współwłaścicielką ww. nieruchomości była zmarła w dniu 19 czerwca 2014 r. żona podatnika – K. S., po której toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku w Sądzie Rejonowym w R. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z .2015., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.) spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. W informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 z dnia 20 października 2009 r. T. S. zadeklarował do opodatkowania budynek mieszkalny o pow. 55,17 m2 oraz budynek pozostały o pow. 116,73 m2. Natomiast w piśmie z dnia 30 grudnia 2009 r. oraz informacji o gruntach wskazał, że budynek gospodarczy o pow. 116,73 m2 jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego i służy wyłącznie działalności rolniczej. Prezydent Miasta wyznaczył terminy przeprowadzenia oględzin nieruchomości położonych w Z., ale nie odbyły się one z uwagi na nieobecność podatnika. Z zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy wynika, że T. S. posiada gospodarstwo rolne na terenie tamtejszej gminy. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ podatkowy ustalił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2013 r. podlegają: w stawce właściwej dla gruntów pozostałych - grunt o pow. 914 m2, tj. część działki nr 1859 sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe (852 m2) i część działki nr 1857/2 sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe B (62 m2) w stawce właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części - budynek mieszkalny o pow. 55,17 m2 . Budynek gospodarczy o pow. 116,73 m2 podlega zwolnieniu zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016r., poz. 716 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) Podatkiem rolnym opodatkowane zostały grunty sklasyfikowane jako użytki rolne niepodlegające zwolnieniu, o łącznej pow. 0,0608 ha. Natomiast grunty o pow. 0,5387 ha stanowią grunty podlegające zwolnieniu, zgodnie z art. 12 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016r., poz. 617 ze zm. – dalej u.p.r.). W odwołaniu od powyższej decyzji T. S. zakwestionował 5-krotny wzrost podatku w porównaniu do obowiązującego w 2010r. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że w świetle zgromadzonego w materiału dowodowego Prezydent Miasta prawidłowo ustalił wysokość zobowiązania podatkowego. Przy wymiarze podatku wiążące są zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podatnik zarzucił, że decyzja została wydana "z pominięciem merytoryczności", a wymiar podatków pozbawiony jest podstaw, bo ani obiekty, ani tereny nie są wykorzystywane na prowadzenie odpłatnej działalności, a opracowania geodezyjne nie wniosły nic nowego do sprawy. Skarżący podniósł, że w 2013r. brak było wyliczeń i żądań płatności podatku, jak też zmian wysokości podatku, więc bezprawne jest domaganie się go wstecz. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz.718 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu, skarga jest niezasadna. Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2016r., poz.1629 – dalej: p.g.k.), podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, dost. CBOIS). Stan ewidencyjny nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania jest niesporny. Ze znajdującego się w aktach wypisu z rejestru gruntów i budynków dla jednostki rejestrowej G.1059 obręb R.– Z. II wynika, że stanowiące własność T. S. i jego żony K. S. grunty zostały sklasyfikowane w następujący sposób: działka nr 1857/2 o pow. 0,1163 ha, sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B) – 0,0062 ha, pastwiska trwałe (PsIII) - 0,0608 ha oraz grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII) - 0,0493 ha, działka nr 1859 o pow. 0,4337 ha, sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe (B) – 0.0852 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsV) - 0, 2015 ha i pastwiska trwałe (PsV) - 0,1470 ha, zabudowana budynkiem mieszkalnym (pow. zabudowy 113 m 2) i budynkiem innym niemieszkalnym (pow. zabudowy 37 m 2). 3) działka nr 1860/2 o pow. 0,0561 ha, sklasyfikowana jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII), 4) działka nr 1860/3 o pow. 0,0848 ha, sklasyfikowana jako grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz-PsIII). Skarżący kwestionując wzrost wysokości podatku w porównaniu z 2010r. nie uwzględnił podnoszonej przez Prezydenta Miasta okoliczności, że w 2010r. w dzielnicy Z. II zostały przeprowadzone pomiary gruntów i budynków, w wyniku których nastąpiła zmiana powierzchni i sposób klasyfikowania gruntów. Projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu ewidencyjnego 223 stał się od 23 sierpnia 2010r. operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu 223, a informacja o tym została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. Podkarpackiego (Nr 78, poz.1480 z 2010r.). W związku z zaistniałymi zmianami podatnik miał obowiązek złożenia korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz informacji o gruntach, ale tych obowiązków nie dopełnił. Organy podatkowe słusznie zatem uznały dane wynikające z ewidencji gruntów za przesądzające kwalifikację nieruchomości i zastosowane stawki podatkowe. Powierzchnię użytkową budynków przyjęto zgodnie z deklaracją podatnika - informacją IN-1 z dnia 20 października 2009r. Dokonując wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego zasadnie uznano, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega: - grunt o pow. 0,0914 ha, tj. część działki nr 1859 sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe (0.0852 ha) i część działki nr 1857/2 sklasyfikowanej jako tereny mieszkaniowe B (0.0062 ha) - wg stawki właściwej dla gruntów pozostałych - budynek mieszkalny o pow. 55,17 m2 (powierzchnia zadeklarowana przez podatnika) – wg stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części. Natomiast opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają użytki rolne o łącznej pow. 0,0608 ha. Pozostałe przedmioty opodatkowania tj. budynek gospodarczy o pow. 116,73 m2 oraz użytki gruntowe o pow. 0,5387 ha podlegały zwolnieniu zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. i art.12 ust.1 pkt 1 u.p.r. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba wskazać, że dla dokonanego wymiaru podatków nie miało znaczenia, czy podatnik wykorzystywał przedmiotowe nieruchomości do "prowadzenia odpłatnej działalności". W odniesieniu do żadnego z przedmiotów opodatkowania nie zastosowano tzw. stawek podwyższonych, właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bo nie ustalono, aby podatnik taką działalność w przedmiotowym okresie prowadził. Wzrost wysokości podatku związany był ze zmianą klasyfikacji części gruntów, która miała miejsce w 2010r. w związku z modernizacją ewidencji gruntów. Brak wydania decyzji wymiarowej dotyczącej 2013r. w tym właśnie roku, nie oznacza, że organ podatkowy w późniejszym czasie pozbawiony jest możliwości ustalenia wymiaru tego zobowiązania. Aż do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego (które w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło) organ może ustalić wysokość podatku, również za te okresy rozliczeniowe, które już upłynęły. Z przedstawionych względów, Sąd uznał postępowanie organów podatkowych i wydane rozstrzygnięcia za zgodne z prawem, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.