I SA/Rz 197/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014r. sprawy ze skarg R. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2012 r.: - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2005r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2005r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2005r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. - oddala skargi- I SA/Rz 197/14 Uzasadnienie Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołań R. Ch. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2011r.: - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2005r. w wysokości 225.843 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2005r. w wysokości 142.080 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2005r. w wysokości 41.801 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2005 r. w wysokości 201.845 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005r. w wysokości 215.177 zł, - nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. w wysokości 424.950 zł. uchylił decyzje organu I instancji w całości i odpowiednio decyzjami z dnia [...] kwietnia 2012r. nr: - [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2005r. w wysokości 222.408 zł, - [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2005r. w wysokości 130.900 zł, - [...] określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2005r. do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 1.196 zł, - [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj 2005r. w wysokości 131.041 zł, - [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005r. w wysokości 134.667 zł, - [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. w wysokości 8.242 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięć wskazano, że w wyniku przeprowadzonego wobec podatnika postępowania kontrolnego oraz kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005r. do grudnia 2006r. ustalono, że podatnik w rejestrze sprzedaży za okresy od lutego 2005r. do lipca 2005r. zaewidencjonował faktury dokumentujące dostawy eksportowe telefonów komórkowych na rzecz kontrahentów z Ukrainy, Rosji i Białorusi, zaś w sporządzonej na podstawie tego rejestru deklaracji VAT-7 za te miesiące wykazał obrót, opodatkowany według stawki podatku 0%. Organ I instancji stwierdził, że kontrahenci z Ukrainy, Rosji i Białorusi wskazani na fakturach dostaw - traktowanych przez podatnika jako eksportowe - w rzeczywistości nie byli nabywcami towarów, a tym samym pomiędzy stroną, a tymi podmiotami nie mogło dojść do skutecznego przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przyjęto zatem, że faktycznie miała miejsce odpłatna dostawa towaru, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej – ustawa o VAT), dokonana na rzecz nieustalonych podmiotów na terytorium kraju. W konsekwencji, dostawa ta podlegała opodatkowaniu według stawki określonej w art. 41 ust. 1 ustawy, tj. 22%, a nie według stawki określonej w art. 41 ust. 4 ustawy o VAT, tj. 0%. W wyniku wniesionych przez podatnika odwołań, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzje organu I instancji w całości. W uzasadnieniu podał, że w sytuacji, gdy wywóz towarów nie nastąpił w związku z ich sprzedażą, brak jest podstaw do przyjęcia, że miał miejsce eksport towarów nawet wówczas, gdy ich wywóz został potwierdzony przez graniczny urząd celny. W ocenie organu II instancji, analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że procedury celne wywozu przedmiotowych telefonów komórkowych poza granicę Rzeczypospolitej Polskiej zostały zachowane − co zostało potwierdzone przez organ celny. Do faktur dołączona została specyfikacja dotycząca eksportowanych telefonów oraz jednolity dokument administracyjny SAD, potwierdzony przez graniczny Urząd Celny. Ilości telefonów wskazane w dokumencie SAD są zgodne z ilościami wskazanymi na fakturze. Organ zaznaczył, że sam dokument SAD nie stanowi o zaistnieniu eksportu towarów, bowiem obok potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towaru, wywóz ten musi nastąpić w wykonaniu czynności określonych w ustawie VAT. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie zakwestionował fakt sprzedaży eksportowej towaru na rzecz spółki B. i S. W postępowaniu ustalono, że zagraniczni kontrahenci skarżącego nie figurują w odpowiednich rejestrach (administracji Federacji Rosyjskiej i Republiki Białorusi). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, aby wystąpiła sprzedaż eksportowa w kraju przeznaczenia musi istnieć identyfikowalny nabywca towaru. Skoro zaś nie jest możliwe zidentyfikowanie nabywców towaru, nie można mówić o sprzedaży eksportowej. Zdaniem tego organu, kwestia prawdziwości dokumentów SAD nie jest w tej sprawie kwestią przesądzającą o tym, czy podatnik mógł zastosować do dokonanej przez siebie sprzedaży preferencyjną zerową stawkę podatku VAT stosowaną dla eksportu towarów. Fakt przewozu towaru przez granicę i dopełnienia formalności, nie może bowiem stanowić wystarczającej przesłanki dla uznania danej czynności za eksport uprawniający do stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0%. Organ II instancji podkreślił, że w sprawie nie jest podważany fakt sprzedaży telefonów komórkowych oraz wywóz towaru za granicę, jednakże wskazał, że kontrahentem czynności nie był podmiot wymieniony na dokumencie sprzedaży i dokumencie celnym − nie doszło więc do zawarcia umowy sprzedaży i eksportu między kontrahentami figurującymi na tych dokumentach. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że podmioty B. i S. nie zostały zidentyfikowane w kraju wskazanym jako ich siedziba. W tych okolicznościach, zdaniem organu II instancji, analizowane transakcje są sprzedażą podlegającą opodatkowaniu według stawki podstawowej 22%. W kwestii spółki V. z Ukrainy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dysponował w postępowaniu kontrolnym dwoma tłumaczeniami informacji uzyskanych od organów podatkowych Ukrainy sprzecznych w swej treści. Z uwagi na wątpliwości, co do istnienia kontrahenta organ uznał, że nie można wykluczyć zaistnienia przedmiotowych transakcji, tym bardziej, iż prokuratura uzyskała w ramach pomocy prawnej materiały dotyczące rejestracji podmiotu V. w dacie transakcji. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej podatnik wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie, zarzucając zaskarżonym rozstrzygnięciom naruszenie: - art. 2 pkt 7 i 8, w związku z art. 41 ustawy o VAT, poprzez zakwestionowanie dokonanego przez podatnika eksportu i odmówienie podatnikowi prawa skorzystania ze stawki 0% podatku VAT jaka przysługuje mu w stanie faktycznym niniejszej sprawy, - art.120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej - O.p.), poprzez nie wykazanie konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń oraz wydanie rozstrzygnięcia bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie bardzo ogólnej oceny niekompletnego materiału dowodowego i przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego i niepodjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skarg skarżący zarzucił, że zaskarżone decyzje w części nieuznającej transakcji z kontrahentami zagranicznymi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz stanie faktycznym sprawy. Skarżący wskazał w jakich sytuacjach, na gruncie obowiązujących przepisów prawa, dopuszczalne jest zastosowanie stawki podatku 0%. Zgodnie z treścią art. 41 ustawy o VAT, jeżeli przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, wnioskodawca otrzyma dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, podatnik będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla czynności będącej eksportem bezpośrednim. Przy czym, w ocenie skarżącego, wystarczającym dla spełnienia warunków określonych w art. 41 ustawy o VAT jest potwierdzenie wywozu przez graniczny urząd celny. Skarżący posiadał stosowny dokument, był zatem uprawniony do zastosowania stawki 0%. Dodatkowo w jednobrzmiących pismach z dnia 19 listopada 2012r. podkreślono, że w sprawie wbrew żądaniom podatnika nie zbadano jaki okres był brany pod uwagą przy badaniu rejestrów przez odpowiednie organy zagraniczne. Zaznaczono także, że dla rozstrzygnięcia sprawy ma znaczenie uzasadnienie postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 13 czerwca 2012r. oraz stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 650/12. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Rz 609/12, WSA w Rzeszowie uchylił zaskarżone decyzje stwierdzając, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie można było w sposób jednoznaczny ustalić, że spółki B. i S. były podmiotami nieistniejącymi w 2005r. Sąd podkreślił, że odpowiedzi władz podatkowych rosyjskich i białoruskich sporządzone zostały po znacznym upływie czasu, w czasie teraźniejszym i odnoszą się do stanu faktycznego z daty udzielania odpowiedzi. Sąd podniósł, że władze rosyjskie wskazywały, że na terenie Federacji Rosyjskiej istnieje kilka spółek używających nazwy firmowej B., jednak, aby można zbadać sprawę potrzebne są bliższe dane identyfikujące. Wskazał również, że w aktach sprawy brak jest wniosków strony polskiej o udzielenie stosownych informacji. Sąd argumentował, że nie wiadomo dokładnie z jakimi pytaniami występowały władze polskie do władz obcych. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie został należycie wyjaśniony, postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów procesowych w szczególności przepisu art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organy podatkowe obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Skarbowej. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014r. sygn. akt I FSK 255/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd II instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest okoliczność, czy wskazane na fakturach dokumentujących wywóz telefonów komórkowych do Rosji i na Białoruś podmioty B. oraz S., były rzeczywistymi nabywcami towarów. Sąd II instancji stwierdził, że z akt administracyjnych, wynika, że podatnik poza fakturami nie przedłożył żadnych innych dokumentów potwierdzających istnienie wyżej wskazanych kontrahentów z Rosji i Białorusi. Nie przedłożono bowiem korespondencji handlowej, zamówień, dowodów zapłaty, czy jakichkolwiek dokumentów świadczących o dokonywaniu transakcji handlowych z tymi podmiotami. Wprawdzie w postępowaniu podatkowym na stronie nie spoczywa ciężar dowodowy, jednakże we własnym interesie powinna ona współdziałać z organami podatkowymi w wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Sąd II instancji zwrócił uwagę na fakt, że w niniejszym postępowaniu organ podatkowy miał ograniczone możliwości działania, bowiem ustalenia faktyczne odnosiły się do podmiotów z siedzibą w Rosji i Białorusi, zatem mógł działać tylko i wyłącznie zwracając się do organów zagranicznych z prośbą o informacje w ramach łączących Polskę umów międzynarodowych. W ocenie Sądu II instancji, analiza dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania podatkowego nie potwierdza większości zarzutów sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Pisma organów polskich zawierają precyzyjne wskazanie o jakie okresy czasowe zwracają się polskie organy podatkowe. Ponadto w aktach sprawy znajdują się pisma kierowane do organów rosyjskich i białoruskich w języku angielskim. W konsekwencji nie można mieć wątpliwości w zakresie odpowiedzi tych organów, a twierdzenie, że informacje dotyczą czasu teraźniejszego nie znajdują pokrycia w treści tych pism. Ponadto, NSA wskazał, że z informacji białoruskiej administracji podatkowej wynika, że nie odnaleziono firmy Sonet. Zlokalizowano podmiot o zbliżonej nazwie "Sonet Technologies", pod innym adresem, przy czym spółka ta w latach 1995-1996 nie miała relacji z polskim podatnikiem. W aktach znajduje się również informacja o tym, że istniała w Mińsku Spółdzielnia Sonet, zlikwidowana w 2003r. Zdaniem NSA, powyższe dokumenty potwierdzają, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, informacje strony białoruskiej nie odnoszą się do czasu teraźniejszego dla sporządzenia tego pisma. Odnośnie informacji rosyjskiej administracji podatkowej, wskazano, że adres wskazany na fakturach spółki B. nie istnieje na terenie Federacji Rosyjskiej, B. jest nazwą firmową rosyjskiej spółki O. V.-K., mającej siedzibę pod innym adresem, która w okresie 2005-2006 nie miała kontaktów handlowych z R. Ch. Z informacji od władz rosyjskich wynikało, że na terenie Federacji Rosyjskiej istnieje kilka spółek używających nazwy firmowej B. kilka spółek posługuje się tą nazwą firmową. NSA podkreślił, że nie można tego utożsamiać z wnioskiem, że kilka spółek rosyjskich nosi nazwę "B.". Zdaniem tego Sądu, chodzi tu o sytuację, gdy określony podmiot posługuje się, czy też używa nazwy firmowej (czyli znaku towarowego B., który z racji jego znaczenia jest charakterystyczny dla usług telekomunikacyjnych). Jednocześnie w tej informacji zawarto sformułowanie, że "jeśli strona polska prześle pewne informacje uzupełniające i dokumenty takie jak celne deklaracje załadunku, faktury oraz zweryfikowany adres i nazwę rosyjskiej spółki, strona rosyjska będzie w stanie zbadać sprawę dodatkowo". Organ podatkowy nie wystąpił do władz rosyjskich o te dodatkowe informacje, gdyż poza danymi widniejącymi na fakturach i dokumentach SAD, organ nie dysponował żadnymi innymi danymi, które wcześniej nie przedstawił władzom rosyjskim. Ponadto, Sąd II instancji podkreślił, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych na terenie innego kraju, poza sytuacją przewidzianą w umowach międzynarodowych. W toku postępowania podatkowego wykorzystano dostępne sposoby przewidziane w tych umowach. W tym celu wykorzystano wszystkie dane, które uzyskano od strony, z przedłożonych faktur, czy dokumentów SAD. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sam fakt, że duża część ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie pochodzi z informacji organów administracji podatkowej Rosji i Białorusi nie może być podstawą ich dyskwalifikowania. W sytuacji, gdy informacje wywołują wątpliwości, tak jak to było w przypadku informacji władz ukraińskich, organ odwoławczy uwzględnił je na korzyść strony. Zdaniem Sądu II instancji, wbrew stanowisku wyrażonym w zaskarżonym wyroku, w postępowaniu nie naruszono przepisu art. 187 § 1 O.p., gdyż organ podatkowy w sposób dostateczny wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności faktyczne. Ponadto, Sąd I instancji błędnie uznając, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, nie dokonał merytorycznej kontroli zaskarżonych decyzji. We wskazaniach dotyczących ponownego rozpoznania sprawy NSA wskazał na konieczność uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej przez sąd kasacyjny oraz dokonania przez Sąd I instancji merytorycznej kontroli legalności zaskarżonych decyzji w aspekcie zgodności tych aktów z prawem materialnym. W piśmie z dnia 11 kwietnia 2014r. skarżący uzupełniająco zarzucił, iż nastąpiło naruszenie art. 5 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 2 pkt 8 oraz w związku z art. 41 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że w sytuacji w której wywóz towarów poza granice RP nie nastąpił w wykonaniu czynności opodatkowanej, mamy do czynienia z krajową dostawą towarów, a także art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, na rzecz jakich podmiotów krajowych nastąpiły rzekome dostawy krajowe. W piśmie tym podniesiono, że organ podatkowy przyznał, iż towar został wywieziony poza obszar Unii Europejskiej - potwierdzały to dokumenty SAD, jednakże nie doszło do eksportowej dostawy towarów, ponieważ nabywca nie został zindywidualizowany. Brak jest przepisu któryby w takiej sytuacji pozwalał uznać, że nastąpiła dostawa krajowa. Nie można było również przyjąć, że nastąpiła dostawa krajowa, gdy nie został zindywidualizowany nabywca krajowy, a organy nie poszukiwały go. W konsekwencji powyższego należało przyjąć, że nie miała miejsca czynność która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Organy nie podejmując żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia na rzecz jakiego podmiotu krajowego towar został dostarczony naruszyły prawo procesowe w postaci art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są bezzasadne. Zgodnie z art. 190 Ppsa, Sąd któremu sprawa została przekazana po uchyleniu orzeczenia związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 I 2014r. sygn. akt I FSK 255/13 NSA zajął stanowisko, iż podatnik poza fakturami nie przedłożył żadnych innych dokumentów potwierdzających istnienie kontrahentów z Rosji i Białorusi, pomimo że we własnym interesie powinien współdziałać z organami podatkowymi w wyjaśnianiu wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Cały ciężar dowodowy spoczywał w niniejszej sprawie na organie podatkowym, który miał ograniczone możliwości działania, bowiem musiał zwracać się do organów Rosji i Białorusi o informacje w ramach łączących Polskę umów międzynarodowych. NSA wbrew stanowisku Sądu I instancji uznał, że pisma polskich organów podatkowych kierowane do rosyjskich i białoruskich organów były precyzyjne i nie można mieć wątpliwości w zakresie odpowiedzi tych organów. NSA podkreślił, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń na terenie innego kraju, poza sytuacją przewidzianą w umowach międzynarodowych. W toku postępowania organ wykorzystał dostępne sposoby przewidziane w tych umowach w tym celu wykorzystano wszystkie dane z przedłożonych przez stronę faktur i dokumentów SAD. W reasumpcji NSA stwierdził, że wbrew stanowisku Sądu I instancji w postępowaniu nie naruszono art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy w sposób dostateczny wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności faktyczne. Wobec takiego stanowiska NSA odnośnie braku naruszenia przez organy podatkowe prawa procesowego, nie mógł odnieść skutku zarzut skarżącego zawarty w piśmie z dnia 11 kwietnia 2014r. wskazujący na naruszenie art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek nie podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia na rzecz jakiego podmiotu krajowego telefony komórkowe zostały dostarczone. Wobec powyższych należało dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonych decyzji. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług eksportem jest potwierdzony przez urząd celny wyjścia wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4, jeżeli wywóz dokonywany był przez dostawcę lub w jego imieniu, lub nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju w jego imieniu. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Uznanie danej czynności za eksport towarów wymaga obok wywozu towaru z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty i potwierdzenia tego wywozu przez urząd celny wyjścia, wyczerpania przesłanek z art. 2 pkt 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz dokonania tego wywozu w wykonaniu dostawy towarów. Dla przyjęcia sprzedaży, a w konsekwencji dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wymagane jest aby oznaczona była nie tylko strona sprzedająca, ale także aby nabywcy towaru były podmiotami rzeczywiście istniejącymi. Gdy wywóz towarów nie nastąpił w związku z ich dostawą, brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniał eksport towarów, nawet gdy wywóz towarów został potwierdzony przez graniczny urząd celny. Słusznie organy przyjęły, że uzyskane w postępowaniu kontrolnym informacje od administracji podatkowej Rosji i Białorusi potwierdzają fakt nieistnienia w tych krajach w spornym okresie podmiotów przedstawionych na przedmiotowych fakturach jako nabywcy telefonów komórkowych. Z informacji uzyskanych od władz podatkowych Białorusi wynika, że w Krajowym Rejestrze Podatników nie figuruje firma S. Stwierdzono istnienie tylko firmy "S. T.", z którą nie łączyły skarżącego żadne transakcje. Okoliczność ta potwierdzona została dokumentami i wyjaśnieniami Dyrektora Spółki "S. T.". Natomiast z interwencji administracji podatkowej Rosji wynikało istnienie i prowadzenie działalności gospodarczej Spółki O. V. – K. używającej nazwy B. jednakże nie utrzymywała ona żadnych kontaktów handlowych z firmą skarżącego. Postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia [...] czerwca 2012r. sygn. akt [...] umarzające śledztwo przeciwko R. Ch., które było już przedstawione na wcześniejszym etapie postępowania nie ma większego znaczenia, gdyż nie wiąże ono organu podatkowego jak i sądu. Organ ścigania prowadził wobec skarżącego postępowanie zarzucając mu popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Brak znamion tego przestępstwa nie jest równoznaczne, iż skarżący zrealizował dostawę eksportową, która uprawniałaby go do zastosowania zerowej stawki procentowej VAT. Zważywszy na powyższe ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego, jak i materialnego, skargi jako bezzasadne podlegały oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.