I SA/Rz 218/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia NSA Jacek Surmacz, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. D. na informację Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr KPOD.01.03-IW.01-C466/24 (DWP.422.5.2024) w przedmiocie negatywnej ponownej oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia MŚP wsparciem postanawia 1) pozostawić skargę bez rozpatrzenia, 2) zwrócić skarżącej J. D. 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżąca J. D. złożyła do Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z/s w Rzeszowie (dalej: RARR/Operator) wniosek o dofinansowanie przedsięwzięcia MŚP pt. "[...]" w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, działania A1.2.1. Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności, zarejestrowany pod nr [...]. W piśmie z 10 marca 2025r. nr DWP.422.5.2024 Operator poinformował Skarżącą, że przedsięwzięcie nie zostanie objęte dofinansowaniem z uwagi na negatywną ocenę. Wskutek rozpoznania wniosku Skarżącej o ponowną ocenę wniosku w piśmie z 7 kwietnia 2025 r. nr KPOD.01.03-IW.01-C466/24 (DWP.422.5.2024), RARR poinformowała Skarżącą o odmowie uznania go za zasadny. Powyższa informacja stała się przedmiotem zaskarżenia do tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę RARR wniosła o jej odrzucenie albo oddalenie. W jej ocenie sprawa, której dotyczy skarga, nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bo nie odnosi się do kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Nie jest to sprawa, o której mowa w art. 14lzf ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r. poz. 198; dalej: ustawa wdrożeniowa). Powołane przepisy nie odnoszą się bowiem do wyboru przedsięwzięcia MŚP dokonywanego przez ostatecznego odbiorcę wsparcia, jakim jest Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego – operatora regionalnego realizującego przedsięwzięcie w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Sama została wyłoniona jako operator na zasadach określonych w przepisach art. 14lza-14lzf ustawy wdrożeniowej i zawarła umowę z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości w celu realizacji przedsięwzięcia polegającego na wspieraniu odporności MŚP w sektorach najbardziej dotkniętych pandemią COVID-19 w Polsce, tj. HoReCa (hotelarstwo i gastronomia), turystyka lub kultura w ramach KPO. Brak jest regulacji prawnej, która przewidywałaby odpowiednie stosowanie ww. przepisów ustawy wdrożeniowej przewidujących warunki wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2025r. RARR wniosła ponadto o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie jej po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Skarga powinna być wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia. Z przedłożonych przez strony materiałów wynikało natomiast, że informacja z 7 kwietnia 2025 r. nr DWP.422.5.2024 została doręczona Skarżącej 7 kwietnia 2025 r., podczas gdy skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Rzeszowskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A., która przekazała skargę do Sądu 7 maja 2025r. W świetle zatem art. 30c ust. 5 pkt 1 i art. 14zlf ust. 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Sąd obowiązany był pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Czynności procesowej wniesienia skargi nie połączono zaś z wnioskiem o przywrócenie terminu, na zasadach określonych w art. 85 i nast. p.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy wdrożeniowej. Z uwagi na argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę i zgłoszone przez RARR żądanie jej odrzucenia, Sąd wskazuje, że nie podzielił stanowiska Operatora o niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem administracyjnym. Stanowisko o dopuszczalności skarg wnioskodawców składanych na rozstrzygnięcia postępowań konkursowych, w których rozdzielane są środki z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, zostało już wyrażone przez tut. Sąd m.in. w orzeczeniach o sygn. akt I SA/Rz 228/25, I SA/Rz 131/25, I SA/Rz 129/25, I SA/Rz 65/25 (zob. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 maja 2025 r. sygn. I GSK 449/25). Sprowadza się ono do kwalifikacji, że w sprawie, której dotyczył nabór wniosków realizowany przez Rzeszowską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na zasadach wynikających z przepisów art. 14lzf ust. 3 i art. 30c ustawy wdrożeniowej. Nie ulega wątpliwości, że ustawa wdrożeniowa jest ustawą szczególną, o której mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A., pomimo że nie jest instytucją prawa publicznego – organem władzy publicznej, to jednak zajmuje się rozdysponowywaniem środków publicznych ze środków Unii Europejskiej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, który jest publicznym planem rozwojowym określającym cele związane z odbudową i tworzeniem odporności społeczno-gospodarczej Polski po kryzysie wywołanym pandemią COVID-19 oraz służące ich realizacji reformy i inwestycje. Instytucją odpowiedzialną za realizację programu, w rozumieniu art. 14la pkt 1 ustawy wdrożeniowej, jest Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, który zawarł porozumienie z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości dotyczące realizacji inwestycji: A1.2.1. "Inwestycje dla przedsiębiorstw w produkty, usługi i kompetencje pracowników oraz kadry związane z dywersyfikacją działalności" w ramach KPO. Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. realizuje zaś na określonym terytorium działania na zlecenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości; wybrana została do tego w trybie konkursowym. Ogólne zasady przyznawania wsparcia, o które ubiegała się Skarżąca, określają przepisy rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania pomocy de minimis na dywersyfikację działalności mikroprzedsiębiorców, małych lub średnich przedsiębiorców w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. 2024 poz. 687), które wydano na podstawie delegacji ustawowej z art. 14lc ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Natomiast szczegółowe zasady ubiegania się o wsparcie określa Regulamin wyboru przedsięwzięć MŚP, który należy stosować w zgodzie z przepisami prawa krajowego, w tym ustawy wdrożeniowej, i unijnego, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2021 r. ustanawiającego instrument na rzecz odbudowy i zwiększania odporności. Jest to instrument finansowy związany z dystrybucją pomocy publicznej, który wymaga odpowiedniej kontroli, także na etapie jej przyznawania, a nie tylko rozliczania. Wykładnia ta musi w końcu uwzględniać realizację konstytucyjnie zapewnionego prawa do sądu (por. art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), który należy wywieść z przepisów art. 14lzf ustawy wdrożeniowej w przypadku otrzymania przez aplikującego informacji o negatywnej ponownej ocenie wniosku. Zawarcie umowy cywilnoprawnej, na którą powoływała się Rzeszowska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A., poprzedzone jest postępowaniem konkursowym, noszącym cechy postępowania quasiadministracyjnego, którego wynik musi być poddany kontroli sądu na zasadach takich, jak akty administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym, dla którego przewidziana jest droga przed sądem administracyjnym. To, że podmiotem decydującym o wyborze przedsięwzięcia kwalifikującego się do wsparcia nie jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości, lecz podmiot pomocniczy, nie może mieć wpływu na realizację prawa do sądu na zasadach wynikających z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 14lzf ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Niemniej, jak już zaznaczono, skarga nie mogła zostać poddana merytorycznemu rozpatrzeniu z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem ustawowego terminu. Okoliczność, że Skarżąca nie otrzymała pouczenia o prawie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie miała wpływu na treść postanowienia Sądu, ponieważ odnośnie do przedmiotu skargi nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie przepis art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a. Inną natomiast kwestią jest możliwość ubiegania się przez Skarżącą o przywrócenie uchybionego terminu. W nw. orzeczeniach przyjmuje się, że w przypadku doręczenia wnioskodawcy informacji niezawierającej pouczenia albo zawierającej błędne pouczenie, nie ulega zmianie sposób i termin jej zaskarżenia, określony w art. 30c ust. 2 ustawy wdrożeniowej, natomiast wniesienie skargi po upływie ustawowego terminu, wynikające z braku pouczenia albo błędnego pouczenia, stanowi usprawiedliwioną podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy wdrożeniowej (zob. postanowienia NSA z 14 października 2010 r. sygn. II GSK 1198/10 i z 13 marca 2012 r. sygn. II GSK 231/12). Inicjatywa w tym zakresie należy jednak wyłącznie do podmiotu, który uchybił terminowi, ponieważ Sąd nie może takiego postępowania zainicjować z urzędu.