I SA/Rz 221/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku K.C. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania -postanawia- odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez K.C. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. K.C. w skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że powyższy wniosek Sąd potraktował jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") tj. jako wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, gdyż z uzasadnienia skargi wynika, że wolą skarżącego jest faktyczne zablokowanie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów niemających zastosowania w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o co wnosi skarżący. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego odbywa się w innych trybach przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.). Sąd administracyjny nie jest uprawniony na podstawie przepisów tej ustawy do zastępowania organów egzekucyjnych i wstrzymywania postępowania egzekucyjnego. Ponadto trzeba także zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Taki pogląd ugruntowany został w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przykładowo w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 852/11 Sąd uznał, że ‘przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie." Również w postanowieniu z dnia 10 maja 2012 r., o sygn. akt II FZ 358/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony". Mając powyższe na uwadze należało uznać, że objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Wobec tego także z tego powodu nie jest możliwe w sprawie niniejszej orzeczenie wstrzymania wykonalności zaskarżonego postanowienia. Z tych względów należało, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.