I SA/Rz 280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2017 r. wniosku K. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2014r., w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. w wysokości 7.388 zł. W skardze na powyższą decyzję - skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, pozbawiłoby skarżącego środków do utrzymania jego i jego rodziny, tym bardziej, że wydane zostały decyzje określające zobowiązanie podatkowe skarżącego za pozostałe miesiące 2008 r. Uzasadniał, że kwota zobowiązania wraz z odsetkami jest bardzo wysoka, a egzekucja należności podatkowych odbije się negatywnie również na jego rodzinie. Dodał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może pociągać za sobą konieczność zaciągnięcia pożyczek i kredytów w celu uzyskania środków na pokrycie zobowiązania. Czynność ta będzie obarczona koniecznością poniesienia kosztów pożyczek / kredytów i odsetek, a zatem w razie wzruszenia zaskarżonych decyzji, dojdzie do wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody, która nie będzie mogła zostać zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Skarżący dodał, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stoi w sprzeczności z interesem publicznym, gdyż robi on wszystko, aby kwota zaległości podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji, była przez niego możliwa do spłacenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest wystarczające samo przekonanie skarżącego, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dost. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do okoliczności niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż podane przez skarżącego argumenty, przemawiające - według niego - za zasadnością wniosku, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Twierdzenia skarżącego, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, a kwota zobowiązania podatkowego stanowi dla niego duże obciążenie finansowe, nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową, które pozwoliłyby Sądowi na merytoryczną ocenę wniosku. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. W tym miejscu wskazać należy, iż skoro skarżący podejmuje czynności w celu zapłaty zaległości podatkowych po zakończeniu postępowania sądowego, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby czynności te zostały przez niego podjęte w celu wykonania zaskarżonej decyzji w trakcie toczącego się postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.