I SA/Rz 319/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2021 r., w Rzeszowie, w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A", na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia (...) marca 2021 r., nr (...), w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, w związku ze skargą kasacyjną skarżącej od postanowienia z 20 maja 2021 r., w przedmiocie odrzucenia skargi - postanawia – uchylić zaskarżone postanowienie. Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przyznanie jej świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, na podstawie art. 15 gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm., zwanej dalej: ustawą z 2020 r.). Wojewódzki Urząd Pracy, zaskarżoną informacją (pismem) z [.] marca 2021 r., poinformował skarżącą, że nie należy ona do podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie jej pomocy, na podstawie art. 15 gga ustawy z 2020 r. Ośrodek bowiem, jako jednostka lokalna skarżącej, nie posiada statusu przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162). Wnosząc skargę na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy z (...) marca 2021 r., "A" wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W swojej skardze zarzuciła organowi naruszenie art. 15 gga ust. 2 i ust. 9 oraz art. 40 pkt 6 ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1347 z późn. zm.). Wojewódzki Urząd Pracy w [.], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak kognicji Sądu do jej rozpoznania. Sąd, postanowieniem z 20 maja 2021 r., odrzucił wniesioną w sprawie skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a) uznając, iż do rozpoznania przedmiotowej sprawy nie jest właściwy sąd administracyjny. Podstawą uzyskiwania wsparcia, o które ubiegała się skarżącą jest bowiem umowa cywilnoprawna, a wszelkie roszczenia związane z jej zawarciem (czy też odmową zawarcia) oraz wykonaniem winny być rozpatrywane na drodze cywilnoprawnej. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wywiodła skarżąca, domagając się jego uchylenia. Swój środek odwoławczy nazwała ona zażaleniem, jednakże z uwagi na fakt że od postanowienia o odrzuceniu skargi, wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna, a wniesiony przez skarżącą środek, choć błędnie nazwany, posiada wszystkie jej cechy, Sąd potraktował go właśnie w ten sposób, tj. jako skargę kasacyjną. W przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzucono, że zaskarżone nią postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż informacja o odmowie przyznania środków, stanowiła czynność z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że procedura, w ramach której skarżąca ubiegała się o przyznanie jej środków, miała charakter dwuetapowy. Na jej pierwszym etapie, mającym charakter administracyjny, organ ustalał czy wnioskodawca może zawrzeć umowę o dofinansowanie, dopiero zaś w kolejnym, zawierał z nim umowę regulowaną przepisami prawa cywilnego, o ile oczywiście do jej zawarcia został zakwalifikowany. Skarżąca podkreśliła też, że po odmowie zakwalifikowania jej do podpisania umowy, nie przysługiwało i nadal nie przysługuje jej roszczenie o zawarcie umowy, gdyż obowiązek jej zawarcia nie wynika z żadnego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179 a P.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Zacytowany wyżej przepis reguluję instytucję tzw. autokontroli, umożliwiającą wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi kasacyjnej we własnym zakresie, w sytuacji stwierdzenia jej zasadności lub zaistnienia przesłanek nieważności postępowania oraz ponowne rozpoznanie sprawy. Zastosowanie autokontroli jest uprawnieniem sądu, z którego może on skorzystać do czasu przedstawienia sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W niniejszej sprawie, mając na uwadze jej okoliczności, a także treść podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, Sąd uznał go za zasadny, gdyż procedura przyznawania pomocy, o którą skarżąca się ubiegała, rzeczywiście miała dwuetapowy (hybrydowy) charakter. Najpierw bowiem odbywała się kwalifikacja do zawarcia umowy w tym przedmiocie i dopiero po jej pozytywnym wyniku, możliwe było jej podpisanie. W niniejszym przypadku niezakwalifikowanie skarżącej do podpisania z nią umowy, miało charakter czynności z zakresu administracji publicznej. Skarżąca w tej sytuacji nie miała więc możliwości dochodzenia przed sądem cywilnym zawarcia przez Wojewódzki Urząd Pracy umowy z nią. W opisanym wyżej zakresie Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wydanych wyrokach: z 7 lipca 2021 r., sygn. I GSK 574/21, 2 czerwca 2021 r., sygn. I GSK 230/21, 7 kwietnia 2021 r., sygn. I GSK 211/21 (wszystkie dostępne w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 179 a w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.