I SA/Rz 331/21

sygn. akt I SA/Rz 331/21 Rzeszów, 13 maja 2021 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. sp. k. w R. i K. K. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pt. "[...]" – postanawia – odrzucić skargę K. K. 6 maja 2021 r. S. sp. z o.o. sp. k. w R. (dalej: spółka lub wnioskodawca) oraz K.D. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "K." K.D. (dalej: partner wnioskodawcy) wnieśli skargę na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: organ) z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pt. [...]. Skarga została wniesiona w trybie art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa). Do skargi załączono wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu, informację o wynikach negatywnej oceny projektu, wniesiony protest oraz zaskarżoną informację, a także wyciąg z regulaminu konkursu [...], dowód uiszczenia wpisu stałego od skargi, odpis z KRS spółki, odpis z KRS S. sp. z o.o. i wydruk z CEIDG dotyczący K.D. Jak wynika z załączonych dokumentów, spółka – jako wnioskodawca – złożyła do organu wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020 w ramach konkursu nr [...]. Wskazanym we wniosku partnerem wnioskodawcy przy realizacji projektu była K.D. Pismem z [...] marca 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalno-merytorycznej wniosku. W informacji zawarto pouczenie o prawie wnioskodawcy do złożenia pisemnego protestu od wyników oceny na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma. Wnioskodawca skorzystał z tego prawa i pismem datowanym na 30 marca 2021 r. złożył protest od negatywnej oceny projektu. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. organ poinformował wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. W treści informacji organ zawarł pouczenie o przysługującej wnioskodawcy na podstawie art. 61 ustawy wdrożeniowej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej. Zakres kontroli działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 1 w zw. z § 3 P.p.s.a.). Taką szczególną ustawą jest ustawa wdrożeniowa, która w art. 61 formułuje uprawnienie wnioskodawcy do wniesienia, m.in. w przypadku nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny jego projektu, skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stwierdzenie braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony podmiot (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12). Zgodnie z art. 50 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96). Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd podmiot nie mający interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 2019, s. 561). W niniejszym przypadku posiadanie interesu prawnego, który uprawnia do wniesienia skargi, wyznaczają przepisy ustawy wdrożeniowej. Art. 61 ustawy wdrożeniowej stanowi, że skargę w trybie określonym w tej ustawie może wnieść wnioskodawca. Z kolei art. 2 pkt 28 ustawy wdrożeniowej formułuje definicję legalną wnioskodawcy, jako podmiotu, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że podmiotem, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu była spółka, zaś K.D. była podmiotem wskazanym we wniosku jako partner wnioskodawcy. Partner wnioskodawcy nie był stroną postępowania konkursowego. Zarówno zaskarżona informacja, jak i poprzedzająca ją negatywna ocena projektu zostały skierowane wyłącznie do spółki. Również protest od negatywnej oceny projektu, inicjujący procedurę odwoławczą uregulowaną w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej, został złożony wyłącznie przez wnioskodawcę. Co więcej, należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 ust. 3 w zw. z art. 33 ust. 5 pkt 4 ustawy wdrożeniowej stroną ewentualnej umowy o dofinansowanie nie byłby partner wnioskodawcy, lecz wnioskodawca. To również wnioskodawca, jak stanowi art. 52 ust. 3 przywołanej ustawy byłby beneficjentem, odpowiedzialnym za przygotowanie i realizację projektu. Niezależnie zatem od podziału zadań i obowiązków w ramach partnerstwa odpowiedzialność za prawidłową realizację projektu ponosi jedynie wnioskodawca. W tych okolicznościach Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie spółka, jako wnioskodawca wskazany w art. 61 ustawy wdrożeniowej, bowiem wyłącznie wobec spółki została wydana zaskarżona informacja i to spółka posiada interes prawny we wniesieniu skargi. Po stronie partnera wnioskodawcy nie występuje interes prawny w złożeniu skargi na informację. Ewentualny interes faktyczny po stronie partnera wnioskodawcy nie może dać mu legitymacji procesowej. Jak wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego interes faktyczny, polega na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17, wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1751/13). W art. 64 ustawy wdrożeniowej zawarte zostało odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów P.p.s.a., w tym art. 58 § 1 pkt 6, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w § 1 pkt. 1-5a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, przedmiotową skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.