I SA/Rz 360/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń Protokolant st. sekr. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2011r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarniej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu "A" sp. z o.o. w P. wraz z tą spółka za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r., styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2005r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że decyzja wymieniona w pkt. 1) nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego W. K. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R. po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] .12.2010r. znak: [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe "A" sp. z o.o. z siedzibą w P.w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. oraz styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i listopad 2005r. w kwocie łącznej 293.641 zł wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi – uchylił przedmiotową decyzję w części dotyczącej zaległości podatkowej za listopad 2005r. wraz z przypadającymi na nią odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, oraz utrzymał tą decyzję w mocy w pozostałej części. W postępowaniu podatkowym ustalono, że W.K. był członkiem zarządu A. sp. z o.o. z siedzibą w P. na mocy uchwały z dnia 1.04.2003r. do czasu odwołania go z funkcji prezesa zarządu tejże spółki uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenie Wspólników z dnia 18.11.2005r., ze skutkiem na dzień 30 listopada 2011r. W tym czasie powstały zaległości spółki A. w podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. oraz styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i listopad 2005r., wynikające z ostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 29.10.2009r., które do czasu wszczęcia postępowania wobec skarżącego, nie zostały przez spółkę zapłacone. Organy podatkowe uznały, iż egzekucja powyższych należności z majątku spółki jest bezskuteczna, z uwagi na fakt, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B. postanowieniem z dnia 18.10.2010r. znak: [...] umorzył postępowanie egzekucyjnego wobec spółki, z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Ponadto w toku postępowania egzekucyjnego, na podstawie raportów poborcy skarbowego z dnia 3.12.2009r. oraz 21.10.2010r., bezspornie ustalono, iż pod wskazanym adresem siedziba spółki się nie mieści i nie prowadzi działalności. Bezskuteczne okazały się również wszelkie próby zajęcia rachunku bankowego spółki w bankach, w których posiadała także rachunki z uwagi na brak środków pieniężnych na posiadanych przez spółkę rachunkach. W toku postępowania zwrócono się również do Sądu Rejonowego w P. z wnioskiem o nakazanie wyjawienia majątku A. sp. z o.o., które to postępowanie zarejestrowane pod sygn. akt I Co 712/10 nie zostało prawomocnie zakończone. Stwierdzając zatem, iż termin płatności zaległości podatkowych spółki upływał w czasie pełnienia przez stronę obowiązków prezesa zarządu spółki, a w postępowaniu nie wykazano okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność - Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki A. sp. z o.o. wraz z przedmiotową Spółką. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 107 § 1 w związku z art. 116 ust 1 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione uznanie, że zaistniały wszystkie przesłanki odpowiedzialności solidarnej osoby trzeciej, podczas gdy nie zostało zakończone postępowanie egzekucyjne względem A. sp. z o.o. Zarzucił też naruszenie art. 107 ust. 1 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) oraz § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione uznanie, że zaistniały przyczyny ogłoszenia upadłości Spółki A. w którym pełnił on funkcję prezesa zarządu. Podniósł również, iż odwołanie go z funkcji prezesa zarządu spółki nastąpiło ze skutkiem na dzień 30.12.2005r. wobec czego nie ponosi on odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki które stały się wymagalne po tej dacie. Zaskarżonej decyzji zarzucił również szereg nieprawidłowości polegających na nieprawidłowym określeniu w decyzji kwoty łącznej zaległości podatkowej zamiast podania prawidłowo kwoty zaległości wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi za każdy miesiąc odrębnie. Dyrektor Izby Skarbowej w R. rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, przyznał rację podatnikowi w kwestii jego odpowiedzialności za zaległość podatkową za listopad 2005r., podkreślając iż termin płatności tej należności upływał w czasie kiedy skarżący nie był już członkiem zarządu spółki. Uchylił zatem decyzję organu I instancji w tym zakresie. W pozostałym jednak zakresie uznał, iż określone w art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanki odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, co uzasadnia obciążenie podatnika odpowiedzialnością za zobowiązania spółki. Nie ma bowiem wątpliwości, iż przedmiotowe zaległości powstały w czasie kiedy skarżący był członkiem zarządu spółki, a podjęte przez organy czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z majątku spółki, okazały się bezskuteczne z uwagi na brak środków pieniężnych na posiadanych przez spółkę rachunkach bankowych. Potwierdza to w ocenie organu fakt, iż egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna. Okoliczność ta wynika również bezspornie z postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. z dnia 18.10.2010r. znak: [...] umarzającego postępowanie egzekucyjne wobec spółki z uwagi na jego bezskuteczność. Odnosząc się natomiast do argumentu strony o przedwczesnym stwierdzaniu bezskuteczności egzekucji w sytuacji gdy postępowanie sądowe dotyczące wyjawienia majątku nie zostało prawomocnie zakończone, organ powołując się na wybrane orzecznictwo, podkreślił iż możliwość skutecznego ubiegania się o nakazanie dłużnikowi wyjawienia majątku, wynika właśnie z faktu wykazania bezskuteczności prowadzonej uprzednio egzekucji. W kwestii okoliczności wyłączających odpowiedzialność podatkową strony, organ wyjaśnił, iż zarówno z ustaleń organu I instancji jak i organu odwoławczego wynika, iż nie wystąpiły okoliczności mogące uwolnić skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Skarżący oświadczył wprawdzie, iż w okresie w którym pełnił funkcję prezesa zarządu A. sp. z o.o. nie zaistniały ustawowe przesłanki powodujące powstanie obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki lub dokonanie innych działań w tym zakresie, jednakże w ocenie obu organów oświadczenie to mija się z prawdą. Badając bowiem stan zadłużenia spółki, która nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań, stan jej kapitału i majątku trwałego, organ I instancji, opierając się na wyliczeniu wskaźników finansowych za lata 2004-2005 stwierdził, iż czasem właściwym do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości A. sp. z o. o. był dzień 8 czerwca 2004r. tj. czternaście dni od terminu płatności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004r. Organ odwoławczy zaś, po dokonaniu analizy bilansu A. sp. z o.o. za 2004r. uznał, iż zarówno na dzień 31 .12. 2003r. jak i 31.XII.2004r. wielkość zobowiązań przekraczała wartość majątku spółki. Wobec tego w ocenie organu już w dniu 31.12.2003r. zaistniały przesłanki ogłoszenia upadłości spółki z art. 11 pkt 2 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Organ przywołał przepis art. 233 § 1 ustawy z dnia 15.09.2000r. Kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym jeżeli bilans sporządzony przez zarząd wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego, zarząd jest obowiązany niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników w celu powzięcia uchwały dotyczącej dalszego istnienia spółki, podkreślając iż dane bilansowe spółki za okresy 2003-2004 wskazują, że w tym czasie wielkość straty przewyższała sumę kapitałów. W kwestii kolejnych przesłanek wyłączających odpowiedzialność strony, organ przyznał iż skarżący, na żądanie organu wskazał jako majątek spółki mogący stanowić przedmiot egzekucji- wymagalną wierzytelności spółki A. od firmy "K. " sp. z o.o. z siedzibą w G., zasądzoną wyrokiem sądu i do chwili obecnej nieuregulowaną. Organ podkreślił jednak, iż samo wskazanie tytułu prawnego nie potwierdza, że majątek spółki nadal istnieje. Stwierdził zatem iż nie zaistniały okoliczności określone w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, uwalniające skarżącego od odpowiedzialności z zaległości podatkowe spółki. Organ odniósł się również do powoływanego w odwołaniu § 2 umów sprzedaży udziałów spółki z dnia 18.08.2005r., które nabyli T. S. i M.S., a w którym wymienione zostały dokumenty przygotowane wg stanu spółki na dzień 30.06.2005r., w tym wykaz należności i zobowiązań A. sp. z o.o. Po przeanalizowaniu przedmiotowych umów organ odwoławczy stwierdził, iż z faktu istnienia zaświadczenia o nie zaleganiu z podatkami przez spółkę na dzień sporządzenia umowy sprzedaży udziałów, nie wynika, iż była ona w dobrej kondycji finansowej. Wyjaśnił, iż nie wykazano wtedy zaległych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług gdyż podatnik nie zadeklarował tychże zobowiązań- zostały one bowiem określone decyzjami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dopiero w 2009r. Odnosząc się końcowo do zarzutu nieprawidłowego określenia w sentencji zaskarżonej decyzji jedynie łącznej kwoty należnych odsetek, organ podkreślił, iż przypisanie kwot odsetek do zaległości podatkowych za poszczególne miesiące zostało dokonane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, wobec czego brak takiego przypisania w samej sentencji nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. na powyższą decyzję skarżący wniósł o dopuszczenie jako dowód w postępowaniu odpisów sprawozdań finansowych spółki za lata 2003-2006, odpisów dokumentów dotyczących sądowego dochodzenia należności przeciwko K. sp. z o.o. w G., odpisu umowy sprzedaży nieruchomości z dnia 13.01.2006r. oraz pisma od byłej księgowej spółki na okoliczność zbycia w dniu 25.01.2006r. składników majątku spółki. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez zastosowanie przepisów art. 116 §1 §2 i §4 Op pomimo, iż nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie, uzasadnił że nie zachodzą przesłanki przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na skarżącego - byłego prezesa jej zarządu. Wywiódł, iż przyjęte ustalenia organów podatkowych w zakresie braku majątku spółki na pokrycie zobowiązań podatkowych były całkowicie nietrafne, gdyż spółka za rok podatkowy 2006 uzyskała znaczny zysk – 1.673.911 zł., który pokrył z naddatkiem wszystkie starty spółki poniesione w latach 2001-2005 w łącznej kwocie 1.561.264,74 zł, co jak twierdzi skarżący było wynikiem uzdrowienia sytuacji majątkowej spółki, za jego kadencji. Podkreślił ponadto, iż w styczniu 2006r. spółka uzyskała znaczne kwoty ze sprzedaży stacji benzynowej w O. - 2 420 000 zł., a także ze sprzedaży wyposażenia i środków trwałych – łącznie ponad 62 000 zł. Spółka dysponowała w tym czasie również kapitałem zakładowym w wysokości 60 000 zł. oraz rezerwowym oraz wystąpiła na drogę sądowa w celu dochodzenia wierzytelności w kwocie 2 743 000 zł. Zatem stan majątkowy spółki w żaden sposób nie powodował konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Podkreślił, iż nieprawidłowości w rozliczeniu VAT były wynikiem działań poprzedników skarżącego, w stosunku do których wszczęto następnie postępowania karne, za które skarżący nie ponosi winy. Podniósł również, iż egzekwowane wobec spółki w postępowaniu należności – nie były nie związane z przedmiotową sprawą wobec czego nie można uznać, iż wykazana została bezskuteczność egzekucji należności podatkowych. Zarzucił także naruszenie szeregu przepisów proceduralnych tj. art. 123 oraz art. 200 §1, art. 191, art. 121 §1, art. 188, art. 122 oraz art. 187 Op poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania z naruszeniem obowiązujących zasad tj. zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, zasady prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie strony do organów podatkowych. Podkreślił, iż pomimo złożenia przez podatnika wniosku o umożliwienie mu zapoznania się z aktami sprawy w miejscu zamieszkania tj. w B., Dyrektor Izby Skarbowej w R. wydał decyzję w sprawie, bez uprzedniego faktycznego umożliwienia stronie zapoznania się z aktami sprawy, uniemożliwiając mu tym samym wypowiedzenie się w przedmiocie materiału zgromadzonego w postępowaniu, a także uniemożliwiając mu złożenie stosownych wniosków. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w R., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2011r. skarżący podniósł ponadto zarzut prowadzenia postępowania kontrolnego w stosunku do spółki A. z naruszeniem przepisów o przedawnieniu zobowiązań podatkowych. Stwierdził bowiem, iż organy podatkowe z uwagi na upływ terminów przedawnienia nie miały prawa, podczas kontroli podatkowej przeprowadzanej w roku 2009, korygować kwot zobowiązania podatkowego spółki A. za okres od stycznia do listopada 2003r. Decyzje w tym zakresie są zatem nieważne i nie można na ich podstawie tj. z uwzględnieniem ustalonych w tychże decyzjach kwot podatku naliczonego do przeniesienia na kolejne okresy rozliczeniowe, określać zobowiązania podatkowego skarżącego za zaległości podatkowe spółki za grudzień 2004r. oraz styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i listopad 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszej ustawie za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Według art. 108 §1 Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej orzeka organ podatkowy w drodze decyzji, przy czym odpowiedzialność ta ma charakter konstytutywny. Zasady odpowiedzialności członków zarządu Spółki kapitałowych, jako osób trzecich reguluje art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, w ten sposób iż odpowiadają oni solidarnie całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja z majątku Spółek okazała się w całości lub w części bezskuteczna. W świetle powyższych regulacji prawnych, jest to więc jak gdyby podwójna solidarność, z jednej strony odpowiadają bowiem solidarnie wszyscy członkowie zarządu, a z drugiej strony ich odpowiedzialność jest solidarna ze Spółką jako podatnikiem. Odpowiedzialność ta zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008r. - dotyczyła zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Na podstawie ustawy z dnia 7.XI.2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1318) powyższy przepis uzyskał z dniem 1.I.2009r. nowe brzmienie, zgodnie z którym odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Art. 8 ustawy zmieniającej z dnia 7.XI.2008r. przewiduje, iż do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 112, 114a i art. 115 § 1 ustawy zmienionej w art. 1 (Ordynacji podatkowej) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Znamienne jest, że w art. 8 ani w żadnym innym ustawy zmieniającej, nie wymieniono art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, a więc ustawodawca odnośnie tego przepisu przyjął zasadę bezpośredniego działania nowego przepisu, pomimo, że zaległość powstała pod rządem poprzednio obowiązujących przepisów. Orzekanie o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jest możliwe, jeżeli nie wystąpiły okoliczności uwalniające członka zarządu z odpowiedzialności. Art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje odpowiedzialność członka zarządu jeżeli nie wykaże on że: - we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo - niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez winy członka zarządu, bądź też, - wskaże mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Skarżący zajął stanowisko, iż stan majątkowy Spółki nie powodował konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. W świetle zebranego materiału dowodowego powyższe stanowisko jest nieuprawnione. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w okresie od 1.04.2009r. do 30 grudnia 2005r., a ponieważ termin płatności z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2005r. upłynął w dniu 27 grudnia 2005r. tj. w dacie gdy nie pełnił on już funkcji prezesa zarządu nie ponosi on już odpowiedzialności podatkowej określonej art. 116 Ordynacji podatkowej za ten miesiąc. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 28.02.2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstaje, gdy zostanie spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 10 i 11. Z treści art. 10 tej ustawy wynika, iż upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stal się niewypłacalny. Art. 11 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich zobowiązań. Natomiast według art. 11 ust. 2 powyższej ustawy, dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet w sytuacji gdy na bieżąco wykonuje zobowiązania. W postępowaniu odwoławczym dokonano analizy bilansu Spółki za 2004r. W bilansie Spółki za 2004r. sporządzonym na dzień 31 XII 2004r. w ujęciu porównawczym, wartość aktywów na dzień 31.XII.2003r. wyniosła 6.411.175,36zł, natomiast zobowiązań 7.305,794,67zł, a odpowiednio na dzień 31.XII.2004r. 5.828.063,94zł i 7.000.341,37zł. W każdym z powyższych okresów wielkość zobowiązań przekraczała wielkość majątku Spółki określając procentowo stosunek zobowiązań do aktywów otrzymano 113,95% na koniec 2003r. i 120% na koniec 2004r. Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącego, iż wartość pasywów należy określać według cen wolnorynkowych, a nie wartości księgowej. Organ odwoławczy przyjął, iż bilans Spółki za 2004r. Sporządzony został w dniu 30 marca 2005r., a więc za ostateczny czas właściwy do złożenia wniosku o ogłoszenie Spółki należy przyjąć datę 13.04.2005r., przy zastosowaniu 14-dniowego terminu określonego w art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Nie została natomiast w sposób dostateczny wyjaśniona kwestia bezskuteczności egzekucji jak i wskazania mienia z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżący wskazał na istnienie wierzytelności Spółki wobec firmy "K. " Sp. z o.o. z siedzibą w G.. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] kwietnia 2011r. znak [...] wydanej w stosunku do następcy skarżącego T.S., Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. podjął próbę zajęcia powyższej wierzytelności i postępowanie w tym przedmiocie nie zostało dotychczas zakończone. Ponadto w dniu 23.03.2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zwrócił się z wnioskiem o wyjawienie majątku Spółki do Sądu Rejonowego w P., które to postępowanie również nie zostało zakończone, a wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego został skierowany do komornika przy Sądzie Rejonowym w B., gdy Spółka w 2005r. przeniosła swą siedzibę do P. Nie wyjaśniając dostatecznie tych dwóch kwestii stanowiących przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe dopuszczono się naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 121 § 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, na skutek czego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji stracił na znaczeniu zarzut skarżącego, iż z powodu nieuwzględnienia jego wniosku o przekazanie akt do odpowiedniego organu podatkowego w B., nie mógł zapoznać się z aktami sprawy i wypowiedzieć w sprawie, jak również składać wnioski dowodowe, gdyż po uchyleniu zaskarżonej decyzji, skarżący poprzez swego pełnomocnika będzie mógł składać wnioski dowodowe. Nie można było natomiast uznać za uprawnione stanowisko pełnomocnika skarżącego zawarte w piśmie z dnia 14.X.2011r., iż w niniejszym postępowaniu Sąd może badać, czy w dacie wydawania decyzji wymiarowych wobec Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące objęte niniejszym postępowaniem tj. w dniu 29 listopada 2009r., zobowiązanie podatkowe było przedawnione jak również inne mankamenty tych decyzji opisane w tym piśmie Sąd jedynie zbadał powyższe decyzje w zakresie prawidłowości ich doręczenia i stwierdził, iż zostały doręczone prawidłowo. Na konieczność doręczenia Spółce kapitałowej decyzji wymiarowej przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe tej Spółki wskazał NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2007r. sygn. akt I FSK 46/06 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2007r. sygn. akt III SA/Wa 3667/06. Pomimo prawidłowego doręczenia decyzji wymienionych Spółce, ta nie odwoływała się od nich, a więc stały się ostateczne i prawomocne. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż uchylona decyzja nie podlegała wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej w R. na rzecz skarżącego W.K. kwotę 757zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składa się uiszczony wpis a także 500 zł, koszty zastępstwa adwokackiego określona na kwotę 240zł zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz 17zł opłata od pełnomocnictwa.