I SA/Rz 452/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok 1) oddala skargę, 2) zasądza od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata E. K. kwotę 73,80 złotych (słownie: siedemdziesiąt trzy 80/100 ), w tym podatek od towarów i usług 13,80 złotych (słownie: trzynaście 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2014. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 207, art. 67a § 1 pkt 1 i 2, art. 67b § 1 pkt 2, art. 57 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. ustalił wysokość podatku od nieruchomości należącej do J. K. i K. K. w kwocie 424 zł płatnego w IV ratach. Na wysokość zobowiązania podatkowego złożyły się kwoty podatku za budynki mieszkalne (48,87 zł i 15,81 zł), budynek pozostały (97,50 zł) i grunty pozostałe (261,90 zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego ustalono na podstawie złożonej przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. Jako podstawę prawną swych decyzji organ I instancji podał art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (teksy jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej u.p.o.l. oraz uchwałę Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2013r., nr LXIII/84/2013 w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K. zarzucając, że wymiar podatku jest niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym. W decyzji została wskazana osoba, która nie zamieszkuje w rzeczonej nieruchomości i nie jest zameldowana pod jej adresem. Dane, które zostały zawarte w ewidencji gruntów po modernizacji nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu. Podatnik zakwestionował powierzchnię działki, jej klasę, rodzaj i oznaczenie. Skarżący opisał także przebieg toczących się z jego udziałem postępowań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała prawo. Organ I instancji dokonał wystarczających ustaleń dotyczących możliwości uznania J. K. za podatnika z tytułu dysponowania przez niego prawem wieczystego użytkowania nieruchomości. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z którego wynika, że J. K. i K. K. mają prawo użytkowania wieczystego działki nr 78/15 o powierzchni 1641m2. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla ustalenia osoby na której ciąży obowiązek podatkowy nie ma znaczenia, czy właściciel bądź użytkownik zamieszkuje daną nieruchomość lub jest pod jej adresem zameldowany. Organ podatkowy jest w tym zakresie związany danymi z ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego. Kolegium powołało się przy tym na ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd zgodnie z którym, organy podatkowe nie mają prawa przyjmować innej podstawy wymiaru podatku niż tej wynikającej z danych wskazanych w ewidencji gruntów (tak m.in. wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt I SA/Kr 1433/12). Kolegium uznało również, że organ I instancji prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania przyjmując, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., że dla gruntów podstawę opodatkowania stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części - powierzchni użytkowa. Prawidłowo też na podstawie uchwały Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2013 r. nr LXIII/84/2013, zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,71 zł/m2 dla budynków mieszkalnych, 6,50 zł/m2 dla budynków pozostałych lub ich części oraz 0,38 zł/m2 dla gruntów pozostałych. Kolegium uznało, że Wójt Gminy uwzględnił również przy wydawaniu decyzji klasę, rodzaj i oznaczenie nieruchomości. J. K. zaskarżył powyższą decyzję do sądu administracyjnego zarzucając, że Kolegium w ogóle nie wzięło pod uwagę zarzutów zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę na istotną jego zdaniem kwestię nielegalnej modernizacji, która wpłynęła na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy. Metody jakie stosowano w trakcie modernizacji były nierzetelne, w wyniku czego powierzchnie gruntów, ich klasy, rodzaje, zostały określone nieprawidłowo. W związku z powyższym skarżący wskazał, że ewidencja gruntów i budynków nie może być traktowana jako dokument urzędowy w niniejszej sprawie i nie może stanowić podstawy wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, organy podatkowe nie przeprowadziły należycie postępowania wyjaśniającego. Organ podatkowy nie uwzględnił rodzaju i specyfiki użytkowanej powierzchni. Skarżący przedstawił również przebieg postępowań, jakie toczyły się z jego udziałem wskazując, że nieprawidłowości, jakich dopuszczono się w trakcie ich trwania, doprowadziły do wydania nieprawidłowej decyzji Kolegium, która jest przedmiotem jego skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, Sąd doszedł do wniosku, że nie narusza ona prawa procesowego ani też prawa materialnego a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący argumentował, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogły być podstawą ustaleń organów podatkowych, gdyż nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi w wyniku wadliwie przeprowadzonej modernizacji. Sąd nie podzielił jednak tych zarzutów, gdyż organy podatkowe wydając decyzje słusznie oparły swoje rozstrzygnięcia po pierwsze na danych zawartych w ewidencji i gruntów i budynków oraz na informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego, jaką skarżący złożył w 2011 r. Należy wskazać, że organ podatkowy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania tj. powierzchni gruntów czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z treści tego przepisu wynika, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych a Sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11.07.2012 r., sygn.. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18.11.2011 r., sygn.. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20.06.2012 r., sygn.. akt II FSK 2511/10, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10.11.2011 r., sygn.. akt I SA/Rz 574/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 26.10.2011 r., sygn. akt I SA/Lu 500/11 – źródło baza CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że organem podatkowym w podatku od nieruchomości jest odpowiednio właściwy wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art. 1c u.p.o.l.). Sprawy z zakresu prowadzenia ewidencji takie jak okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych czy modernizacja ewidencji należą do zadań właściwego starosty na podstawie § 44 pkt 1 - 8 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zatem ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych działek, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Podatnik, chcąc doprowadzić do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w celu doprowadzenia do zgodności z rzeczywistym jego zdaniem stanem, powinien wszcząć odpowiednią procedurę ich zmiany, zwracając się do organu prowadzącego taką ewidencję na podstawie § 46 ust. 1 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie bowiem z tym przepisem dane, zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu (przez organ prowadzący taką ewidencję) lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 tj. m. in. na wniosek użytkowników wieczystych nieruchomości. Natomiast do czasu gdy dane ujawnione w ewidencji gruntów i budowli nie zostaną zmienione w przepisanym trybie, wszelkie zarzuty skarżącego, nie oparte na prawomocnych orzeczeniach odnoszących się do prawdziwości lub aktualności tych danych, nie będą mieć znaczenia przy wymiarze podatku od nieruchomości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 r., I SA/Wr 1255/07). W toku ustalania danych decydujących o wysokości zobowiązania podatkowego, istotną rolę pełni również informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jaką podatnik, będący osobą fizyczną, jest obowiązany złożyć na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Obowiązek ten powstaje w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, które ma wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku. Do takich zdarzeń ustawa zalicza w szczególności zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.), lecz mogą to być również inne okoliczności. Zatem na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu gruntów i budynków, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe uwzględniły, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, również informację złożoną przez podatnika w 2011 r. Za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnie budynku mieszkalnego, budynku pozostałego oraz gruntu pozostałego w oparciu ujawnione w ww. informacji dane. W ocenie Sądu organy podatkowe nie popełniły więc błędu w ustaleniach faktycznych w sytuacji, gdy podatnik nie złożył informacji o zmianach, które miałyby wpływ na wysokość wymiaru podatku. W ocenie Sądu organ podatkowy I instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Zastosował również prawidłowe stawki podatku, zgodne z tymi ustalonymi w Uchwale Rady Gminy z dnia 10 grudnia 2013 r. W tym stanie sprawy Kolegium miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie skarżący podniósł w odwołaniu. Kolegium wyjaśniło na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Kolegium ustosunkowało się również do zarzutów podatnika, dotyczących wskazania w decyzji osoby nie zamieszkującej i nie zameldowanej na przedmiotowej nieruchomości. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że okoliczność zamieszkiwania bądź zameldowania na danej nieruchomości nie ma znaczenia dla ustalenia osób podlegających opodatkowaniu. Art. 3 ust. 1 pkt 1-4 uzależnia nabycie statusu podatnika w podatku od nieruchomości od dysponowania konkretnym tytułem prawnym do nieruchomości. W tym kontekście ustawodawca wymienia m.in. prawo własności do nieruchomości lub obiektów budowlanych a także prawo wieczystego użytkowania gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie osoby wymienione w decyzji organu podatkowego I instancji (J. K. i K. K.) dysponowały po pierwsze prawem własności budynku mieszkalnego i budynku pozostałego oraz prawem użytkowania wieczystego działki nr 78/15, położonej w B. Zatem kwestia ewentualnego zamieszkiwana bądź zameldowania którejś z tych osób na przedmiotowej nieruchomości nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).