I SA/Rz 495/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Piotr Popek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi spółki "A" z o.o. w M. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stawek podatku od nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej spółki "A" z o.o. w M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. z siedziba w M. (dalej: Spółka, Skarżąca) jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana przez Prezydenta Miasta (dalej: Prezydent Miasta) z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w zakresie podatku od nieruchomości. Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. We wniosku Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka prowadzi działalność m. in. w zakresie produkcji mebli (PKD 31.09.Z) na terenie [...]. Ma również wskazane, jako przedmiot pozostałej działalności w KRS następujące pozycje: - produkcja mebli biurowych i sklepowych (PKD.31.01.Z), - produkcja mebli kuchennych (PKD 31.02.Z), - produkcja wyrobów tartacznych (PKD 16.10.Z), - produkcja arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z), - produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa (PKD 16.23.Z), - odzyska surowców z materiałów segregowanych (PKD 38.32.Z) - sprzedaż hurtowa mebli, dywanów i sprzętu oświetleniowego (PKD 46.47.D) - sprzedaż hurtowa mebli biurowych (PKD 46.65.Z), - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub wydzierżawionymi (PKD 68.20.Z). We wniosku spółka wyjaśniała, że pomimo stosownego wpisu w KRS-ie, w rzeczywistości nie wytwarza ona arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna, a sama produkcja mebli odbywa się z wykorzystaniem gotowych już półproduktów wytworzonych przez podmioty trzecie, które są dostarczane na teren zakładu produkcyjnego Spółki. Spółka wskazała, że Rada Miejska podjęła Uchwałę nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Pod. Z 2016 r. poz. 3917 – dalej: uchwała). W § 1 uchwały pkt 1 lit. a określono podstawową stawkę podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, z wyłączeniem pkt b) w wysokości 0,68 zł od 1 m2 powierzchni. Wprowadzono również stawkę kwalifikowaną dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2007 r. nr 251 poz. 1885 ze zm. dalej: rozporządzenie o PKD) w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z) w wysokości 0,89 zł od 1 m2 powierzchni. Ponadto, w uchwale określono podstawową stawkę podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub ich części w wysokości 19,35 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej, a także stawkę kwalifikowaną dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z) w wysokości 22,66 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej. Na tle przedstawionego stanu faktycznego sformułowano następujące pytania: 1. Czy Spółka, która faktycznie nie produkuje arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna i tym samym nie wykorzystuje posiadanych na terenie Miasta budynków i gruntów do tej działalności, z uwagi na posiadanie w KRS wpisu odnoszącego się do tego rodzaju działalności PKD 16.21.Z, jest zobowiązana do opodatkowania wszystkich posiadanych na terenie M. gruntów i budynków, według kwalifikowanych stawek wynikających z § 1 ust. 1 lit. b i § 1 ust. 2 lit. c uchwały? W ocenie Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym – samo posiadanie wpisu w KRS odnoszącego się do działalności o kodzie PKD 16.21.Z nie skutkuje koniecznością zastosowania kwalifikowanych stawek dla gruntów i budynków wynikających z przepisów uchwały. Jej zdaniem wyłącznie faktyczne wykonywanie działalności związanej z produkcją arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna wiąże się z obowiązkiem zadeklarowania gruntów i budynków według kwalifikowanych stawek. Uzasadniając zajęte stanowisko, Spółka podniosła, że § 1 ust. 1 lit. b oraz § 1 ust. 2 lit. c uchwały ma zastosowanie wyłącznie do gruntów, budynków lub ich części, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z). Spółka wskazując na treść wyjaśnień do PKD odnoszących się do w/w przedmiotu działalności podniosła, że z wykładni literalnej przepisów uchwały wynika, że grunty, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej związanej z tym konkretnym przedmiotem działalności – są objęte stawkami kwalifikowanymi. Sama zaś uchwała nie wymaga, aby wskazana działalność była ujawniona w KRS. Na potwierdzenie zajętego stanowiska Spóła wskazała na treść ustnego uzasadnienia uchwały przedstawionej przez Naczelnika Wydziału Finansowego T. W. na [...] sesji Rady Miejskiej, który wówczas uzasadniał, że infrastruktura służąca wytwarzaniu arkuszy i płyt jest odpowiedzialna w dużej mierze za zanieczyszczenie środowiska na terenie gminy. W ocenie Spółki, przy określeniu przedmiotu działalności konkretnego podmiotu nie jest wystarczające oparcie się wyłącznie o dane ujawnione w KRS. Spółka wskazała również na tezę zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2015 r. sygn. I SA/Sz 52/15 – wpis w KRS dotyczący przedmiotu działalności ma charakter deklaratoryjny i nie oznacza, że dany przedsiębiorca zajmuje się wykonywaniem działalności w każdym rodzaju wymienionym w ww. wpisie. Wskazując na powyższe, Spółka podniosła, że wyłącznie podmioty, które faktycznie zajmują się produkcją arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna są zobowiązane do płatności podatku od nieruchomości w wyższych stawkach. Prezydent Miasta interpretacją indywidualną opisaną jak na wstępie, uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazując na treść przepisów uchwały wyjaśniał, że każdy podmiot mający za przedmiot produkcję arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna winien mieć opodatkowane grunty budynki podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla tego rodzaju działalności. Prezydent Miasta wyjaśniał dalej, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1577) – określenie przez spółkę przedmiotu działalności należy do tzw. elementów przedmiotowo istotnych umowy spółki, wyznaczających minimalną treść tego dokumentu. Przedmiot działalności spółki konkretyzuje cel, dla którego spółka została zawiązana i określa granice dozwolonych działań i ma poinformować uczestników obrotu o zakresie prowadzonej przez nią działalności. Dodatkowo, przedmiot działalności spółki musi korelować z zapisami umowy spółki i jako taki podlega ujawnieniu w rejestrze przedsiębiorców KRS. Na potwierdzenie zajętego stanowiska, Prezydent Miasta przytoczył tezy z orzeczeń WSA we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 452/10 oraz NSA z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II FSK 655/11. Prezydent Miasta wyjaśniał dalej, że wpisanie do umowy spółki przedmiotu działalności zbieżnego z regulacją uchwały jest wystarczające do objęcia podmiotu stawkami kwalifikowanymi podatku od nieruchomości. Zmiana umowy spółki poprzez wykreślenie tego rodzaju działalności spowoduje objęcie nieruchomości należących do Spółki niższymi stawkami podatku od nieruchomości. Spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wydaną interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, w szczególności: 1. § 1 pkt 1 lit. a i lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. b i lit. c uchwały poprzez uznanie, że sam fakt zawarcia w umowie spółki, w części dotyczącej przedmiotu jej działalności zapisu odnoszącego się do produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (kod PKD 16.21.Z), pomimo faktycznego niewykonywania działalności w tym zakresie, jest przesłanką wystarczającą do zastosowania względem gruntów i budynków należących do Spółki kwalifikowanych stawek podatku przewidzianych w § 1 pkt 1 lit. b i § 1 pkt 2 lit. c uchwały, zamiast stawek podstawowych – tj. stawek dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określonych w § 1 pkt 1 lit. a i § 1 pkt 2 lit. b uchwały. W uzasadnieniu skargi Spółka argumentowała, że analiza interpretacji prowadzi do wniosku, że Prezydent Miasta swoje stanowisko oparł na założeniu, że przesądzające i wyłączne znaczenie dla zastosowania stawek kwalifikowanych przewidzianych w uchwale ma przedmiot działalności wpisany w umowie Spółki. Zdaniem Spółki jest to założenie błędne, gdyż zgodnie z treścią uchwały stawkami kwalifikowanymi są grunty oraz budynki lub ich części, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu rozporządzenia o PKD. Uchwałodawca zatem, na potrzeby określenia podmiotów zobowiązanych do zastosowania przedmiotowych stawek podatku, zdecydował się zdefiniować działalność gospodarczą w sposób inny niż zostało to uczynione w art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 716, dalej: u.p.o.l.). Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia o PKD działalność ma miejsce wówczas, gdy czynniki takie jak: wyposażanie, siła robocza, technologia produkcji, sieci informacyjne lub produkty są powiązane w celu wytworzenia określonego wyrobu lub wykonania usług. Działalność charakteryzowana jest przez produkty wejściowe (wyroby lub usługi), proces technologiczny oraz przez produkty wyjściowe. Powołując się na treść wyjaśnień PKD zawartych w załączniku do rozporządzenia, Spółka podnosiła, że z literalnej wykładni przepisów uchwały nie ma mowy o tym, że przedmiotowa działalność musi być ujawniona w umowie spółki. Co więcej wprost jest wskazane, że grunty oraz budynki lub ich części muszą być związane z prowadzeniem tej konkretnej działalności gospodarczej, tj. pozostawać z nią w związku. Spółka dalej uzasadniała, że w celu zastosowania kwalifikowanych stawek podatku od nieruchomości w pierwszej kolejności należy ustalić czy podatnik prowadzi działalność o określonym profilu, a następnie zweryfikować czy dany przedmiot opodatkowania znajduje się w jego posiadaniu. Dopiero łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na zastosowanie podwyższonych stawek podatku przewidzianych w uchwale. W wydanej interpretacji, Prezydent Miasta wykroczył poza literalne brzmienie przepisów uchwały i jednocześnie poprzez stawienie warunków niewymienionych wprost w § 1 pkt 1 lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. c, dokonuje niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika. Zdaniem Skarżącej wydana interpretacja zdaje się być wynikiem oparcia się przez Prezydenta Miasta na błędnych rezultatach wykładni funkcjonalnej. Spółka wywodziła dalej, że za wprowadzeniem do uchwały kwalifikowanych stawek podatku od nieruchomości przemawiały względy społeczne – infrastruktura służąca wytwarzaniu arkuszy i płyt jest odpowiedzialna w dużej mierze za zanieczyszczenia środowiska na terenie gminy miejskiej. Z tego względu, celem uchwały było zwiększenie obciążeń fiskalnych podmiotom, które poprzez faktyczną działalność z zakresie produkcji w szczególny sposób przyczyniają się do zanieczyszczenia środowiska. Dodatkowo, Naczelnik Wydziału Finansowego podczas sesji Rady Miejskiej, na której przyjęto przedmiotową uchwałę poinformował, że wpływy do budżetu Miasta z tytułu wprowadzenia kwalifikowanych stawek mają wynieść 419 tys. zł rocznie. Opodatkowanie przez Skarżącą oraz spółkę "B" Sp. z o.o. gruntów i budynków znajdujących się w ich władaniu kwalifikowanymi stawkami skutkowało wzrostem wpływów do budżetu gminu miejskiej w znacznie wyższej wysokości niż zakładane 419 tys. zł. Skarżąca podniosła także, że wydana interpretacja jest sprzeczna z przepisami u.o.p.l. Wskazała, że uprawnienie rady gminy do różnicowania stawek podatku od nieruchomości wynika z przepisów art. 5 ust. 2-4 u.o.p.l., przy czy nie jest możliwe przyjęcie, jako jedynej przesłanki warunkującej zastosowania kwalifikowanych stawek podatku – posiadania odpowiedniego wpisu w umowie spółki. Wykładnia przepisów przyjętej uchwały prowadzi do wniosku, że do gruntów, budynków lub ich części, które faktycznie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna mają zastosowanie kwalifikowane stawki podatku od nieruchomości. We wniesionej skardze, Spółka powołując się na pogląd doktryny uzasadniała dalej, że określenie przedmiotu działalności nie wywołuje skutków na zewnątrz, ale jedynie skutek wewnętrzny między spółką a wspólnikami. Dodała, że przedmiot przedsiębiorstwa spółki ma na celu konkretyzację wspólnego celu, w jakim jest tworzona spółki, a także określa granice jej dozwolonego działania, które wytyczają możliwość realizacji zdolności do czynności prawnych przez spółkę. Zapis w umowie spółki odnoszący się do przedmiotu działalności nie musi odzwierciedlać faktycznej aktywności danego podmiotu i nie skutkuje koniecznością jej wykonywania. W odpowiedzi na wniesioną skargę, Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2017 r. poz. 1369, dalej: P.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej, w szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza prawo materialne w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem interpretacji była kwestia związana z koniecznością zastosowania kwalifikowanych stawek podatku od nieruchomości dla gruntów i budynków wynikających z przepisów § 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. c uchwały w związku z posiadaniem przez Spółkę w KRS wpisu odnoszącego się do produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna, których de facto Spółka nie wykonuje. W ocenie Sądu niezasadne jest stanowisko Prezydenta Miasta stanowiące, że każdy podmiot mający za przedmiot działalności produkcję arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna, bez względu na to czy taką produkcję faktycznie prowadzi, w świetle komentowanych zapisów uchwały winien mieć opodatkowane grunty i budynki lub ich części podatkiem od nieruchomości według stawek kwalifikowanych tam przewidzianych. Jest to nieuprawniona wykładnia rozszerzająca przepisów prawa podatkowego, nie mająca oparcia w kontekście językowym i oraz funkcjonalnym. Po pierwsze wypada zauważyć, że organ interpretacyjny oparcie swojego stanowiska bezpodstawnie upatruje w regulacji art. 157 § 1 k.s.h., który wskazuje na obligatoryjne elementy umowy spółki z o.o., do których należy m. in. określenie przedmiotu działalności spółki. Jak słusznie zauważyła Skarżąca, określenie przedmiotu działalności nie wywołuje skutków na zewnątrz (zniesienie zasady specjalnej zdolności prawnej), ale jedynie skutek wewnętrzny między spółką a wspólnikami. Przedmiot przedsiębiorstwa spółki ma na celu konkretyzację wspólnego celu, w jakim jest tworzona spółka. Przedmiot działalności spółki to nic innego jak określone granice jej dozwolonego działania, które wytyczają możliwość realizacji zdolności do czynności prawnych przez spółkę (zob. A. Kidyba, Komentarz aktualizacyjny do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych, LEX 2017). Konkludując, sam fakt wpisania danego przedmiotu działalności do umowy spółki, nie świadczy o faktycznym jej wykonywaniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należało przyznać rację Skarżącej, że sam fakt wpisania przedmiotu działalności do umowy spółki nie musi odzwierciedlać faktycznej aktywności gospodarczej danego podmiotu. Spółka, co prawda posiada zapis w umowie spółki odnoszący się do tego rodzaju działalności, dla którego uchwałodawca przewidział kwalifikowane stawki podatku od nieruchomości, aczkolwiek w rzeczywistości nie wykonuje tej działalności, to jest nie produkuje arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z). Wymaga podkreślenia, że z praktyki podmiotów prowadzących działalność gospodarczą wynika, iż wskazują oni możliwie szeroko na zakres działalności, aby unikać konieczności jego poszerzania w przyszłości, gdyby spółka zdecydowała się działać w innym obszarze, niż pierwotnie określono. Wpis w KRS ma charakter deklaratoryjny i nie oznacza, że spółka prowadzi wszystkie wskazane rodzaje działalności (zob. uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 6 września 2017 r. sygn. II GZ 637/17). Podstawową metodą interpretacji aktu prawnego jest metoda językowa. W orzecznictwie NSA wypracowano kryteria różnych dyrektyw wykładni, przyznając jednak pierwszeństwo zasadzie wykładni językowej i traktując pozostałe zasady wykładni, w tym wykładnię systemową i celowościową, a także historyczną, jako subsydiarne. To jednak wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym ( zob. uchwała NSA z 20 marca 2000 r., sygn. akt FPS 14/99). Regułę tę należy odnieść także do aktów prawa miejscowego. Uchwałodawca w komentowanych postanowieniach przedmiotowego aktu przewidział kwalifikowaną stawkę podatkową dla przedsiębiorców, którzy prowadzą określony rodzaj działalności gospodarczej (PKD 16.21.Z), co zdaniem Sądu należy rozumieć jako faktyczne wykonywanie czynności o danym profilu. Nie ma w komentowanych zapisach, zawartego warunku podsiadania uprawnień do prowadzenia tej działalności, wywodzonych z odpowiednich postanowień umowy spółki czy z wpisów do rejestrów sądowych. To, że Skarżąca legitymuje się takim zapisem umowy, potwierdzonym stosownym wpisem w KRS, nie oznacza, że faktycznie tą sferą aktywności zawodowej się zajmuje, to jest, że taką działalność prowadzi. Jak już podkreślono wpis w KRS dotyczący przedmiotu działalności ma charakter deklaratoryjny i nie oznacza, że dany przedsiębiorca zajmuje się wykonywaniem działalności w każdym rodzaju wymienionym w w/w wpisie. Ponadto wymaga zauważenia, że w komentowanych zapisach zawarte jest odwołanie do Polskiej Klasyfikacji Działalności. W załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności PKD (Dz.U z 2007, nr 251, poz. 1885), zawarto w pkt 3 ppkt 4 definicję działalności, którą stanowi proces technologiczny, w ramach którego z produktu wejściowego otrzymuje się produkt wyjściowy. I to produkt wyjściowy, jako produkt finalny procesu technologicznego charakteryzuje daną działalność. We wniosku o wydanie interpretacji wyraźnie podkreślono, że takiego ciągu procesu technologicznego, w którego efekcie uzyskany jest produkt w postaci arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna, Skarżąca nie realizuje. Trafnie też podnosi skarżąca, że taki sposób rozumienia spornych zapisów uchwały jaki afirmuje organ, prowadziłby w istocie do dyskryminacji przedsiębiorców, którzy rejestrując przedmiot działalności w KRS wskazywaliby dany rodzaj działalności, z którym organ chciałby wiązać kwalifikowaną stawkę podatkową, w stosunku do tych, którzy pomimo takiego zapisu umowy założycielskiej, we wniosku o rejestrację pominęli go. Jednolite traktowanie wszystkich podatników wymagałoby, pozyskiwanie przez organ podatkowy umów założycielskich, w każdym postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do przedsiębiorcy, dla ustalenia, czy nie zawierają one zapisów o możliwości prowadzenia danej działalności. Wskazując na prymat wykładni językowej podkreśla się w orzecznictwie, że nie oznacza to, że interpretatorowi wolno jest całkowicie ignorować wykładnię systemową lub funkcjonalną. Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, będzie wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Wobec tego ustalając znaczenie językowe przepisu, należy brać pod uwagę także jego kontekst systemowy i funkcjonalny, a więc na przykład inne przepisy prawne, wolę prawodawcy oraz cel regulacji. Wyniki wykładni językowej spornych zapisów uchwały, zaprezentowane powyżej, zdaniem Sądu, wspierają wyniki wykładni funkcjonalnej. Zróżnicowanie sytuacji prawnopodatkowej przedsiębiorców na gruncie podatku od nieruchomości, przez wzgląd na rodzaj wykonywanej działalności, aby nie miało charakteru dyskryminującego i nie naruszało zasady równości wobec prawa, wynikać musi z uzasadnionych powodów, istotnych dla dobra ogólnego, a więc służyć realizacji zakładanych celów. Takim celem regulacji może być ochrona środowiska, a co za tym idzie, uznanie za uzasadnione ponoszenie większych obciążeń przez podmioty, z których działalnością wiąże się zanieczyszczanie środowiska naturalnego. Na takie ratio powołała się skarżąca, przywołując ustne uzasadnienie przedmiotowej uchwały, czemu organ interpretacyjny nie zaprzeczył. Mianowicie związane ono było ze zwiększeniem obciążeń finansowych podmiotom, które poprzez faktyczną działalność w zakresie produkcji, w szczególny sposób przyczyniają się do zanieczyszczenia środowiska. Słusznie skarżąca zauważa, że degradacja środowiska, wiązać się może tylko z faktycznie prowadzoną działalnością, a nie tylko potencjalną możliwością jej prowadzenia. Także z tej perspektywy, skoro skarżąca de facto nie prowadzi działalności mającej wpływ na środowisko naturalne, którego skutki kompensowane mają być m.in. ze środków pochodzących ze zwiększonej stawki podatku, to niezasadne jest kwalifikowanie jej gruntów, budynków lub ich części do opodatkowania kwalifikowaną stawką podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 165/17, odnosząc się do tych samych zapisów uchwały z dnia 28 listopada 2016 r., stwierdził, że wyższa stawka podatku dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności w zakresie produkcji arkuszy fornirowanych i płyt na bazie drewna została ustalona z uwagi na zanieczyszczenie środowiska powodowane w trakcie takiej działalności. Zresztą we wskazanym wyroku wyraźnie wskazano, że wyższe stawki dotyczą wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z) to jest tych, które już prowadzą taką działalność oraz tych, które taką działalność dopiero podejmą, co nawiązuje do faktycznego prowadzenia takiej działalności. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi więc na stanowisku, że prawidłowa interpretacja przepisów uchwały w § 1 pkt 1 lit. b i § 1 pkt 2 lit. c wskazanych we wniosku o interpretację, powinna prowadzić do konstatacji, że z ich brzmienia wynika, iż wyłącznie faktyczne prowadzenie działalności w zakresie produkcji arkuszy fornirowych i płyt wykonywanych na bazie drewna (PKD 16.21.Z) powoduje zastosowanie stawek tam określonych. Organ interpretacyjny zastosował w zaskarżonej interpretacji indywidualnej wykładnię rozszerzającą, zresztą na niekorzyść podatnika. Reasumując Prezydent Miasta bezpodstawnie uznał, że skoro Spółka jest przedsiębiorcą i w przedmiocie jej działalności mieści się działalność związana z kwalifikowanymi stawkami podatku od nieruchomości, to zasadne jest zastosowanie tych stawek. Zdaniem Sądu, oparcie się przez organ interpretacyjny wyłącznie na danych wynikających z KRS spółki, bez względu na to jaką działalność ona faktycznie prowadzi, nie jest prawidłowe. Mając na względzie powyższe, zasadny okazał się sformułowany w skardze zarzut błędnej wykładni § 1 pkt 1 lit. a i lit. b oraz § 1 pkt 2 lit. b i lit. c uchwały, stąd też Sąd na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 697 składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w wysokości 480zł (na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. z 2015r., poz. 1804).