I SA/Rz 503/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi J.R. i M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok oddala skargę. U Z A S D A N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania M. Rz. i J. R. (dalej: podatnicy/skarżący) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] marca 2021r., nr [...], w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r. w kwocie 449,00 zł. W stanie faktycznym sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2021r., nr [...], Wójt Gminy R. ustalił podatnikom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r. w kwocie 449,00 zł, w tym z tytułu: podatku rolnego – 349 zł, podatku od nieruchomości – 54 zł i podatku leśnego – 46 zł. Do opodatkowano przyjęto dane z ewidencji gruntów, na podstawie których stwierdzono, że podatnicy są właścicielami użytków gruntowych położnych w W. R.- działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 8,46 ha, składających się z gruntów nie skalsyfikowanych oznakowanych "dr" tj. drogi o powierzchni 0,02 ha oraz lasów o powierzchni 1,07 ha i użytków rolnych o powierzchni 7,37 ha. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie zarzucając błędne ustalenia faktyczne. Podatnicy zakwestionowali prawidłowość opodatkowania podatkiem od nieruchomości części działek nr [...] i [...]o łącznej powierzchni 200 m2 , które według nich błędnie zostały oznaczone w ewidencji gruntów jako drogi (dr). Podnieśli, również że organ I instancji wbrew przepisom prawa nie objął opodatkowaniem podatkiem rolnym działki nr [...] o powierzchni 0,27 ha, oznaczonej PS IV i nie podał przyczyny nieopodatkowania tego gruntu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2021r., nr [...], SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji dotyczące opodatkowania gruntów zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Wskazał, że dane zwarte w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2020r., poz. 2052 – dalej: P.g.k.) są podstawą wymiaru podatków i świadczeń. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów jak i sposobu ich kwalifikacji. Ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r., poz. 1325 – dalej: O.p.) stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ II instancji wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte z ewidencji gruntów. Możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości zaistnieje dopiero wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym przed właściwy starostą podatnicy przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Do czasu zmiany, obowiązujące w ewidencji zapisy są wiążące dla organów i sądów. Odnosząc się do zarzutów podatników dotyczących klasyfikacji gruntów w ewidencji, SKO wskazało, że działki zostały oznaczone symbolem "dr" w wyniku modernizacji ewidencji gruntów. Organ I instancji nie będąc uprawnionym do dokonywania ustaleń co do prawidłowości oznaczenia działek w ewidencji gruntów, prawidłowo oparł się na wynikających z niej danych. Przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu jest możliwe jedynie wyjątkowych przypadkach, gdy inne dowody w oczywisty sposób przeczą danym zwartym w ewidencji, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Ocena przez organ podatkowy prawidłowości zakwalifikowania danych gruntów jako drogi musiałaby być poprzedzona gruntowną analizą dokumentów i stanu faktycznego pod kątem wystąpienia cech gruntów i innych przesłanek, które decydują o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, o których mowa w złączniku nr 6 ust. 1 pkt 18 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001r. (Dz.U. z 2016r., poz. 1034 ze zm.- dalej: rozporządzenie w sprawie ewidencji). Wymagałoby to przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, a organy podatkowe nie dokonują ustaleń w zakresie prawidłowości oznaczenia gruntu. Za zasadny organ odwoławczy uznał natomiast zarzut nieopodatkowania podatkiem rolnym działki nr [...] o powierzchni 0,27 ha, stwierdzając jednocześnie, że uchybienie to nie może skutkować uchyleniem decyzji, gdyż byłaby to zmiana na niekorzyść strony. Powołując się na art. 234 O.p. organ II instancji stwierdził, że możliwość wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się istnieje wyłącznie wówczas gdy decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Według SKO taka sytuacja w sprawie nie wystąpiła, ponieważ działka miała niewielką powierzchnię, w związku z tym jej pominięcie miało niewielki wpływ na wysokość podatku. Na powyższą decyzję podatnicy złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, bądź jej zmianę i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z at. 2 ust. 2 i 5 pkt 4, art. 4 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie że grunty oznaczone symbolem "dr" podlegają opodatkowaniu, mimo, że są wykorzystywane wyłącznie dla potrzeb gospodarstwa, stanowią część pola ornego; na obszarze gdzie ewidencji gruntów wrysowano drogę na działkach nr [...] i [...] nie istnieje żadne urządzenie, które mogłoby być uznane za drogę, brak także utwardzenia, 2) art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 26 P.g.k. przez bezkrytyczne przyjęcie danych zwartych w ewidencji gruntów i budynków, mimo zgłoszonych przez podatników udokumentowanych zastrzeżeń, 3) art. 234 O.p. w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020r., poz. 333 – dalej: u.p.r.) przez błędne przyjęcie, że strona nie ma możliwości domagania się objęcia opodatkowaniem gruntów stanowiących jej własność i podlegających takiemu opodatkowaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili, że organ nieprawidłowo opodatkował podatkiem od nieruchomości części działek nr [...] i [...], gdyż ich zdaniem, grunty te błędnie zostały oznaczone w ewidencji jako droga. W miejscu gdzie wrysowano drogę na ww. działkach nie ma żadnych urządzeń, które mogłyby być uznane za drogę, ani utwardzenia. Wzdłuż działek tych biegnie droga publiczna, której przebieg jest niezmienny od lat. Według skarżących grunty te powinny zostać objęte podatkiem rolnym, ponieważ są one użytkowane rolniczo wraz z przyległymi do nich gruntami rolnymi. Skarżący wskazali, że sprawa dotycząca zmiany ewidencji przez starostę jest na etapie postępowania administracyjnego. Powołując się na orzecznictwo skarżący podnieśli, że w wyjątkowych przypadkach dopuszczalne jest podważenie zapisów ewidencji w ramach postępowania podatkowego, nawet bez uprzedniej zmiany ewidencji. Ponadto skarżący zarzucili, że niedopuszczalnym jest uznanie, że strona nie może domagać się opodatkowania gruntu należącego do niej. Podkreślili, że w toku postępowania wskazywali organowi I instancji, że działka nr [...] o powierzchni 0,27 ha nie została objęta podatkiem rolnym, mimo, że obejmuje obszar gleboznawczo zaklasyfikowany jako grunt PS IV i winna podlegać opodatkowaniu. Podnieśli, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego brak opodatkowania jest zdarzeniem niekorzystnym dla podatników, może bowiem mieć negatywny wpływ na wynik postępowania w sprawach granicznych, czy własności. Zdaniem skarżących stanowisko organu odwoławczego powołujące się na art. 234 O.p., jest nietrafne, gdyż zakaz reformationis in peius nie dotyczy sytuacji gdy sama strona domaga się zmiany decyzji w taki sposób aby odzwierciedlała faktyczny stan prawny. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymano swe dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanych decyzji obu instancji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 z ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Może również stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach szczególnych. Żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie jednak nie zaistniała. Kontroli Sądu poddano decyzję ustalającą skarżącym wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021r. w kwocie 449,00 zł, w tym: podatek rolny w kwocie 349,00 zł, podatek od nieruchomości – 54 zł, podatek leśny – 46 zł. Zdaniem skarżących organy podatkowe bezkrytycznie przyjęły dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mimo podnoszonych przez nich zastrzeżeń, co skutkowało nieprawidłowym opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości gruntów położonych na działkach nr [...] i [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako "dr". Według nich grunty te powinny zostać opodatkowane podatkiem rolnym z uwagi na brak jakichkolwiek urządzeń, które mogłyby być uznane za drogę, brak utwardzenia oraz ich rolnicze przeznaczenie. Ponadto, w opinii skarżący, organ I instancji nie opodatkował podatkiem rolnym należącego do nich gruntu – działki nr [...], a organ odwoławczy błędnie przyjął, że skarżący nie mogą domagać się jego opodatkowania z uwagi na zakaz pogarszania sytuacji strony odwołującej się. Odnosząc się do pierwszej ze spornych kwestii dotyczącej prawidłowości przyjęcia przez organy podatkowe za podstawę wymiaru podatku danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, należy wskazać, że wbrew stanowisku skarżących, dokonując ustaleń w przedmiotowej sprawie odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania, organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na aktualnych danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 P.g.k., słusznie przywoływanym przez organy, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami, powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, to de facto zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Posługiwanie się dokumentem urzędowym ma bowiem uprościć i przyspieszyć postępowanie, w żadnym zaś wypadku komplikować jego bieg. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, co do zasady, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Powyższe stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009r., sygn. akt II FPS 1/09, wyroki NSA: z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 26 czerwca 2013r., sygn. akt II FSK 2043/11, z dnia 4 sierpnia 2017r., sygn. akt II FSK 897/17, dost. CBOiS). W orzecznictwie podkreśla się jednolicie, że to zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji w przepisach P.g.k., ani wydanego na jej podstawie rozporządzenia w sprawie ewidencji. W myśl § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Wbrew stanowisku skarżących w orzecznictwie sądowoadministracyjnym takie podejście jest powszechne i tylko na zasadzie wyjątku za dopuszczalne uznaje się czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy, co do statusu gruntu lub obiektu, ale jedynie wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych, lub w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13, wyroki NSA z dnia 26 września 2014r. sygn. akt II FSK 3099/12 i z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt II FSK 3108/12, dost. CBOiS). Z taką sytuacją w niniejszej sprawie jednak nie mamy do czynienia. Warto zaznaczyć, że skarżący skazują, że w związku z powyższą kwestią toczą się odrbne postepowania, co jest dodatkowym argumentem, że organy podatkowe nie mogą się stawiać w charakterze arbitrów w sporze zwisłym przed innymi organami w odrębnych postepowaniach. Podkreśla się również, że skoro wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument, a nie oświadczenie podatnika (por. B. Pahl, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1581/12, LEX/el, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2017r. sygn. akt II FSK 1600/17, dost. CBOiS). Prawidłowo zatem stwierdziło SKO w niniejszej sprawie, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące, a ich podważenie bądź zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Dopóki taka zmiana nie nastąpi, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy oraz sądy. W świetle powyższych wywodów nie mogą odnieść skutku podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące nieprawidłowej - ich zdaniem - klasyfikacji gruntów oznaczonych w ewidencji jako "dr". Wskazywane przez skarżących okoliczności dotyczące właściwości gruntu (pole orne, powierzchnia nieutwardzona, brak urządzeń, które mogłyby być uznane za drogę) oraz przeznaczenia gruntu (na potrzeby gospodarstwa) nie mogą skutkować pominięciem przez organ podatkowy przy ustaleniu wymiaru zobowiązania podatkowego danych dotyczących klasyfikacji gruntów zwartych w ewidencji gruntów i dokonaniem w tym zakresie samodzielnych ustaleń. Dopóki zatem dane z ewidencji gruntów i budynków nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 P.g.k. Organy podatkowe słusznie zatem uznały dane wynikające z ewidencji gruntów za przesądzające do określenia przedmiotu opodatkowania. Inną kwestią jest, do czego zapewne nawiązują skarżący, że wzmiankowana ewidencja nie przesądza kwalifikacji drogi jako budowli. Czym innym jest jednak na gruncie prawa podatkowego klasyfikacja gruntów a czym innym kwalifikacja budowli. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut pominięcia przez organ I instancji działki nr [...] o powierzchni 0,27 ha przy ustalaniu skarżącym wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok. Zgodnie z art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, bez względu na ich powierzchnię, miejsce położenia czy też dochodowość. Podatkowi rolnemu podlegają też użytki rolne niestanowiące gospodarstwa rolnego w rozumieniu u.p.r. O tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane wynikające z ewidencji stanowią podstawę opodatkowania gruntów podatkiem rolnym. W rozpoznawanej sprawie z zapisów ewidencji wynika, że sporne grunty - działka nr [...] oznaczone PS IV o powierzchni 0,27 ha stanowią użytki rolne, a co za tym idzie, rację mają skarżący, że grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Jednakże z analizy decyzji organu I instancji wynika, że wbrew twierdzeniom skarżących, a także organu odwoławczego, że organ I instancji ustalając przedmiotowe zobowiązanie uwzględnił powierzchnię działki nr [...] (0,27 ha) oznaczoną w ewidencji jako pastwiska trwałe PS IV. Podatkiem rolnym prawidłowo zostały objęte wszystkie należące do skarżących użytki rolne wykazane stosowna informacją, o łącznej powierzchni 7,37 ha. Zresztą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, przy opisywaniu przedmiotu opodatkowania literalnie jest wymieniona działka o nr ew. [...], która to rzekomo, według skarżących, organ podatkowy miała nie opodatkować. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skarżących, organ I instancji prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania i w następstwie tego prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. W tej sytuacji należało stwierdzić, że decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną jest rozstrzygnięciem prawidłowym, mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia organu odwoławczego, w zakresie w którym stwierdzono, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił (zaniżył) wysokość podatku rolnego wchodzącego w skład łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok. Sąd nadmienia jedynie - gdyż wobec uznania, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i zasadnie utrzymano ją w mocy, nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego - że nie podziela poglądu SKO odnośnie braku możliwości uchylenia decyzji organu I instancji w przypadku stwierdzenia, że narusza ona prawo - z powołaniem na wynikający z art. 234 O.p. zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. Zdaniem Sądu zakaz ten nie ma zastosowania w przypadku decyzji kasacyjnej. Decyzją tą nie nakłada się bowiem na stronę żadnych obowiązków, ani nie ogranicza jej uprawnień. Zakazem reformationis in peius nie jest również związany rozpatrujący sprawę ponownie organ I instancji, gdyż stosownie do treści art. 234 O.p. zakaz ten dotyczy jedynie organu odwoławczego (por. uchwała NSA z 4 kwietnia 1998r., sygn. akt FPS 2/98, wyrok NSA z 26 lutego 2020r., sygn. akt II FSK 878/18, dost. CBOiS). W tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu (mimo częściowo błędnego uzasadnienia decyzji organu II instancji) i brak jest podstaw do kwestionowania ich legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.