I SA/Rz 525/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Jarosław Szaro /spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi "A." S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 rok - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] września 2013 r. nr [...] i określiło "A" S.A. (dalej Spółka lub Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 146.417 zł. Jak wynika z akt sprawy Spółka w przedkładanych deklaracjach podatkowych oraz korekcie do deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. wykazała do opodatkowania na terenie Gminy grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, które w okresie od stycznia do czerwca 2008 r. miały powierzchnię 639 m2 a przez pozostałych 6 miesięcy 2008 r. – powierzchnię 430 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 187,20 m2, grunty zajęte na budki telefoniczne o pow. 3,9 m2 wraz z budynkami o pow. 1,9 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 5.291.503 zł. W deklaracji podatkowej za 2007 r. Spółka wykazała budowle o wartości 7.620.038 zł. W związku z powyższym Spółka została wezwana do udzielenia wyjaśnień dotyczących różnicy pomiędzy wartością budowli wykazaną do opodatkowania za 2007 i 2008 r. Następnie postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2008 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego za 2008 r. W trakcie postępowania Spółka przedłożyła wyciąg z ewidencji środków trwałych obejmujących Gminę. Spółka w pismach kierowanych do organu wyjaśniła również, że w deklaracji wykazała tylko te obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Następnie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Wójt Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku do nieruchomości za 2008 r. w kwocie 146.633 zł. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że Spółka niezasadnie zmniejszyła w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. wartość budowli, w porównaniu z zadeklaracją za 2007 r. Organ podatkowy nie znalazł podstaw do wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości kabli położonych w kanalizacji technicznej. Organ I instancji, rozważając kwestię kwalifikacji prawnej linii kablowych wskazał, że z treści art. 2 pkt 11 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.) - dalej p.g.i.k. wynika, że wszelkiego rodzaju przewody, również te, które służą celom telekomunikacyjnym, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu I instancji, w przypadku gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe, umieszczone zostaną w kanalizacji kablowej, przewody i obejmujące je kanalizacje spełniają przesłanki uznania ich za odrębne budowle i tym samym staną się przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849) – dalej u.p.o.l. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądowym, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej (kable i podziemne kanały telekomunikacyjne), które łącznie stanowią części składowe budowli. W ocenie organu podatkowego w orzecznictwie sądów administracyjnych, za budowlę uznaje się słusznie całą sieć telekomunikacyjną stanowiącą łącznie integralną całość techniczno-użytkową. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję odwołaniem, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego. Odwołująca zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 190 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.w) , z uwagi na nie przeprowadzenie dowodów i nie wyjaśnienie w sposób jednoznaczny z jakich powodów organ podatkowy uznał, że linie telekomunikacyjne kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu u.p.o.l., - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., przez niezgodne z prawem przyjęcie, że linie kablowe ułożone w kanalizacji teletechnicznej stanowią budowle. W odwołaniu podatnik argumentował, że linie kablowe nie mogą być uznane za przedmiot opodatkowania bowiem nie spełniają podstawowych warunków uznania ich za budowlę. Nie zostały zakwalifikowane jako budowle w przepisach Prawa budowlanego. Spółka zarzuciła, że organ podatkowy pominął definicję budowli jaką przyjął Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13.09.2011 r. (P 33/09), wskazując, że budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały wymienione w art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania uchyliło decyzję organu I instancji i określiło Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 146.417 zł. W ocenie organu odwoławczego w świetle obowiązujących przepisów u.p.o.l. oraz ustawy Prawo budowlane, twierdzenia, że linie kablowe nie stanowią budowli a także, że organ I instancji nie ustalił prawidłowo tej okoliczności, są bezzasadne. Kolegium analizując treść definicji zawartych w Prawie budowlanym zwróciło uwagę na wątpliwości dotyczące definicji budowli, spowodowane tym, że przepisy Prawa budowlanego definiują budowlę jako obiekt budowlany, a obiekt budowlany jako budowlę. Kolegium uwzględniło stanowisko podnoszone w orzecznictwie, że budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Na tej podstawie Kolegium uznało, że budowlą będą z pewnością sieci techniczne jako wymienione wprost w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Kolegium wyjaśniło, że w pełni podziela poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, że pojęcie "sieć uzbrojenia terenu" należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 11 p.g.i.k. Zatem wszelkiego rodzaju przewody w tym także linie kablowe telekomunikacyjne wraz z kanalizacją teletechniczną, w której się znajdują, stanowią sieć uzbrojenia terenu o której mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, niezależnie od sposób ich usytuowania (bezpośrednio w ziemi czy też w zbudowanej w tym celu kanalizacji). Kolegium podkreśliło, że kanalizacja wraz kablami to jedna budowla z uwagi na to, że razem stanowią one integralną całość techniczno-użytkową. Kanalizacja kablowa służy swojemu celowi użytkowemu tylko, gdy znajdują się w niej linie kablowe. Pomiędzy tymi elementami zachodzi zatem więź funkcjonalno-gospodarcza, umożliwiająca świadczenie przez ich właściciela usług telekomunikacyjnych. Powoduje to, że opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli sieci telekomunikacyjnej, które łącznie stanowią części składowe budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo przyjął jako podstawę opodatkowania budowli wartość podaną przez podatnika w złożonym wyciągu z ewidencji środków trwałych wskazując, że wyłączone przez podatnika z deklaracji na 2008 r. linie kablowe, mają łączną wartość amortyzacyjną 1.894.392,45 zł. Natomiast powodem uchylenia decyzji organu I instancji było zawyżenie zobowiązania za 2008 r. w związku z udziałem Spółki we współużytkowaniu wieczystym. Spółka była w 2008 r. współużytkownikiem wieczystym gruntu o pow. 1000 m2 (udział wynosił 43/100; w przeliczeniu dokonanym przez podatnika - 430 m2). W sprawie zastosowanie znajduje art. 3 ust. 4 u.p.o.l. przewidujący, że jest to odrębny przedmiot opodatkowania a obowiązek ciąży solidarnie na współwłaścicielach lub posiadaczach. Prawidłowo decyzja skierowana wyłącznie do Spółki mogła określać to zobowiązanie tylko od 200 m2 oraz 3,9 m2 gruntów. Kolegium uznało, że nie ma możliwości obliczania podatku od wskazanej nieruchomości gruntowej w decyzji określającej zobowiązania wyłącznie wobec Spółki. W związku z powyższym Kolegium określiło zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 146.417 zł. Spóła reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Sądu Administracyjnego, wnosząc jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją Wójta Gminy z dnia [...] września 2013 r., a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja narusza następujące przepisy prawa: - art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałoby, że wszystkie opodatkowane obiekty są budowlami w rozumieniu u.p.o.l., co mogło mieć istotny wpływ na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Skarżąca Spółka podniosła, że w celu wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, organ podatkowy powinien był przeprowadzić dowód z oględzin opodatkowanych obiektów, które pozwoliłyby na zweryfikowanie czy wszystkie opodatkowane obiekty to linie kablowe ułożone w kanalizacji oraz czy opodatkowane obiekty to urządzenia, które ewentualnie można zaliczyć do przedmiotu opodatkowania. Skarżąca zaznaczyła, że instalacje i urządzenia położone wewnątrz budynku i pozostające z nim w ścisłym związku, nie są kwalifikowane jako budowle, ani jako ich części. Ujęcie instalacji wewnątrzbudynkowej w ewidencji środków trwałych nie stoi na przeszkodzie uznaniu jej za wyposażenie budynku. Podstawowe znaczenie ma pozostawanie takiej instalacji w związku funkcjonalnym z konkretnym budynkiem. Skarżąca raz jeszcze podkreśliła, że jej zdaniem linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest wynikiem niezastosowania prokonstytucyjnej wykładni pojęcia budowli na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Skarżąca powołując się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r. (sygn. akt P 33/09) podniosła, że linie kablowe w kanalizacji kablowej nie zostały wymienione expressis verbis jako budowle ani w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ani w innych przepisach tej ustawy ani też w załączniku do niej. Nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 tej ustawy lub w innych jej przepisach albo w załączniku do niej. Nie są więc budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości. Z tych względów zdaniem Skarżącej, sprzeczne z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny jest - jak w zaskarżonej decyzji - opodatkowanie obiektów wymienionych w poprzednim akapicie. Skarżąca wskazała, że wykładnia dokonana przez Kolegium, uznająca, że linie kablowe składają się wraz z kanalizacją, na budowlę sieci technicznej czy sieci uzbrojenia terenu, jest sprzeczna z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Nie uwzględnia tego, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W ocenie Skarżącej Kolegium nie uwzględniło, że ułożenie linii kablowej w kanalizacji kablowej nie jest procesem budowlanym, w związku z czym linie te nie stanowią budowli, ani części składowej całości techniczno-użytkowej budowli, jaką miałyby tworzyć z tą kanalizacją. Częścią budowlaną infrastruktury telekomunikacyjnej byłaby tylko kanalizacja kablowa i to ona byłaby budowlą. Linie kablowe nie stanowią zatem - wraz z kanalizacja techniczną, w której zostały położone, sieci technicznej czy sieci uzbrojenia terenu. Skarżąca Spółka powołała się również na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi (I SA/Łd 1062/04), zgodnie z którym, uznanie kanalizacji wraz z instalacją za całość techniczno-użytkową wykluczałoby możliwość opodatkowania kanalizacji bez instalacji, za to sprawnej technicznie i pozostającej własnością lub w samoistnym posiadaniu podmiotu gospodarczego. Kanalizacje kablowe podlegają opodatkowaniu bez względu na to, czy znajdują się w nich urządzenia techniczne, gdyż całość techniczno-użytkową stanowi nawet nie wykorzystywana kanalizacja bez instalacji, której sprawność techniczna jest niewątpliwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły prawa i w sposób prawidłowy określiły podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008 . W sprawie kluczowe znaczenie ma pojęcie sieci uzbrojenia terenu, rozumianej jako budowla w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadają przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budowle, którymi są: obiekty budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustawa podatkowa nie zawiera więc zamkniętej definicji pojęcia budowla i dokonuje odesłania w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Przez pojęcie prawa budowlanego należy przy tym rozumieć zarówno ustawy regulujące proces budowania, jak też wydane na ich podstawie akty niższej rangi, jak np.: rozporządzenia. Definicja obiektu budowlanego zawarta jest natomiast w ustawie z dnia 7 marca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - powoływanej dalej jako u.p.b. –w art. 3, który stanowi, że: - obiekt budowlany to budynek z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową z instalacjami i urządzeniami technicznymi, obiekt małej architektury (pkt.1), - budynek to obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach (pkt. 2), - budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; Należy przy tym zaznaczyć, że w sprawie niniejszej nie będzie miał zastosowania przepis art. 3 ust. 3a u.p.b. definiujący pojęcie urządzeń liniowych i zaliczający je do budowli ale zarazem wyłączający kable znajdujące się w studzienkach kanalizacji kablowej z pojęcia obiektu budowlanego bowiem wszedł on w życie 17 lipca 2010 r. (ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Dz. U. 2010 nr.206 poz.675 ), a więc już po powstaniu zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej. Podkreślenia wymaga, że z definicji zawartej w tym przepisie wynika, że sieci uzbrojenia terenu były uznawane za budowle w rozumieniu prawa budowlanego a tym samym podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Szczegółowo problematyka sieci telekomunikacyjnych została uregulowana w wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust.2 pkt 2 u.p.b. (a więc wchodzącym w skład pojęcia prawo budowlane) rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864). Zawiera definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jako między innymi: - kanalizacji kablowej czyli ciągu rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt. 5 ), - linii kablowej podziemnej – jako umieszczonej bezpośrednio w ziemi, - linii kablowej nadziemnej- jako linii umieszczonej na podbudowie naziemnej. Przepis § 4 rozporządzenia nakazuje umieszczanie linii kablowej w kanalizacji kablowej, jednak przepis § 5 ust. 1 pozwala na umieszczanie tych linii bezpośrednio w ziemi przy zachowaniu dalszych wymogów. Należy zatem przyjąć, że w pojęcie linii kablowej podziemnej wchodzić będzie zatem zarówno linia położona w kanalizacji kablowej, jak i linia położona bezpośrednio w ziemi. Zestawienie tych przepisów wskazuje, że sieć telekomunikacyjna składać się może zarówno z linii kablowych nadziemnych, jak i podziemnych, zaś te drugie mogą być ułożone w kanalizacji lub tez bezpośrednio w ziemi. Niezależnie od sposobu położenia będą one spełniać funkcję sieci telekomunikacyjnej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości kwestia, że "sporne" linie kablowe nie są ani budynkiem, ani obiektem małej architektury i w związku z tym – ze względu na cyt. art. 2 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt. 2 u.p.o.l. – decydujące znaczenie ma okoliczność, czy stanowią one budowlę lub jej część albo urządzenie budowlane (związek tych linii z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości). W ocenie Sądu, skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części i w zakresie definicji budowli odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to ostatecznie decydujące znaczenie mają definicje z art. 3 u.p.b. Skoro w tym przepisie wymienione są -jako budowle – sieci techniczne, to siecią taką są linie kablowe umieszczone pod ziemią, zarówno wtedy, gdy ułożone są bezpośrednio w ziemi, jak i wtedy, gdy umieszczone są w kanalizacji kablowej – a w tym ostatnim przypadku składnikami tej sieci będą zarówno same linie (przewody), jak i kanalizacja w których je ułożono. Istotnie przepisy prawa budowlanego (ani także przepisy podatkowe) nie definiują pojęcia "sieci technicznych". Jednakże w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że powszechnie przyjmuje się, iż są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd. tworzące pewną całość dla możliwości przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd. Przedmiotowym kablem telekomunikacyjnym doprowadzany jest stosowny sygnał do różnych odbiorców, rozgałęzienia kabla zapewniające łączność telekomunikacyjną tworzą sieć techniczną, przy czym w niniejszym przypadku ta sieć "kablowa" zainstalowana jest w kanalizacji kablowej stanowiącej rodzaj zabezpieczenia (osłony) dla przewodów. Złożona z tych składników (tj. przewodów i kanalizacji) budowla stanowi funkcjonalną całość, jest przykładem rozwiązania techniczno-użytkowego umożliwiającego przesyłanie sygnałów telekomunikacyjnych bez kolizji z innymi urządzeniami i instalacjami. Trzeba przy tym zauważyć, że sama kanalizacja techniczna bez umieszczenia w niej kabli przesyłowych, w istocie nie spełnia żadnej funkcji, zaś wykonywanie działalności gospodarczej przez Spółkę skarżącą wiąże się z czynieniem użytku zarówno z kabli przesyłowych, jak i kanalizacji stanowiącej osłonę (zabezpieczenie) dla tychże kabli. Możliwość demontażu całej konstrukcji poprzez usunięcie kabli z kanalizacji bez ich uszkodzenia, nie pozbawia kabli ich podstawowej cechy tj. urządzenia przesyłającego impulsy telekomunikacyjne. Opodatkowaniu podlegać będą elementy składające się na tę sieć a więc zarówno kable – przewody, jak i kanalizacja. Okoliczność, że kable te nie muszą być umieszczone w kanalizacji technicznej nie ma znaczenia w sytuacji, gdy w takiej kanalizacji zostały umieszczone – wtedy zwiększają wartość danej budowli. Sadownictwo administracyjne stoi jednolicie na stanowisku, że wartość kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w studzienkach wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1932/09, sygn. akt II FSK 2142/09, sygn. akt II FSK 2167/08, sygn. akt II FSK 1117/09, sygn. akt II FSK 1581/09, sygn. akt II FSK 858/09, sygn. akt II FSK 1119/09, sygn. akt II FSK 1066/09, sygn. akt II FSK 252/09, sygn. akt II FSK 158/09, sygn. akt II FSK 1584/09, sygn. akt II FSK 1931/09, sygn. akt II FSK 2143/09 i sygn. akt II FSK 2168/08 oraz z dnia 29 października 2010 r. sygn. akt II FSK 867/09, sygn. akt II FSK 1010/09, sygn. akt II FSK 1343/09, sygn. akt II FSK 1468/09 (wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie fakt, że kable nie są posadowione w studzienkach nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że połączone jako całość ze stosownymi urządzeniami, służąc transmisji danych w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej polegającej (co powszechnie jest wiadomo) na świadczeniu usług telekomunikacyjnych, nie będą stanowiły sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu prawa budowlanego (por. też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24.09.2013r., sygn. akt I SA.Gl 1041/13). Przepis art. 3 ust.3 prawa budowlanego nie precyzuje szczegółowych wymagań dla uznania sieci uzbrojenia terenu za budowle, w szczególności nie uzależnia tego od specjalnego sposobu posadowienia tych sieci. Stąd należy przyjąć, że każda sieć uzbrojenia terenu zbudowana w sposób zgodny z przepisami prawa budowlanego niezależnie od sposobu jej posadowienia, będzie podgalała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tak więc okoliczność jak posadowione są kable nie ma znaczenia dla uznania, że są one siecią uzbrojenia terenu. W niniejszej sprawie na podstawie dokumentu przedłożonego do akt sprawy przez skarżącą Spółkę organ wskazał, jakie sieci zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości. Należy wskazać, że wszystkie pozycje występujące w tych dokumentach określone są jako sieci, co pozwala na przyjęcie, że stanowią sieci uzbrojenia terenu w postaci sieci telekomunikacyjnych. Stanowią one całość techniczno – użytkową, która pozwala skarżącej świadczyć stosowne usługi telekomunikacyjne. Umieszczenie tychże elementów majątku firmy w katalogu środków trwałych świadczy, że są one wykorzystywane w prowadzeniu działalności gospodarczej. Brak jest konieczności prowadzenia dalszych czynności w tym zakresie. Z tych względów Sąd skargę oddalił w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).