I SA/Rz 527/21

sygn. akt I SA/Rz 527/21 Rzeszów, 23 lipca 2021 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D, Z.D. i K.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia – postanawia – odrzucić skargę Z.D. i K.D. I SA/Rz 527/21 UZASADNIENIE Dnia 25 stycznia 2021 r. Marszałek Województwa [...] (dalej: organ I instancji) wystawił i przekazał do realizacji tytuł wykonawczy nr [...] w związku z nieuiszczeniem przez zobowiązanego, M.D., opłat rocznych za lata 2019 i 2020 z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. W oparciu o powyższy tytuł wykonawczy, dnia 25 stycznia 2021 r. organ I instancji dokonał zajęcia wierzytelności zobowiązanego z rachunku bankowego. Pismem z 8 lutego 2021 r. M.D. złożył skargę na czynność egzekucyjną, wnosząc o umorzenie egzekucji oraz zwolnienie środków z rachunku bankowego. Organ I instancji wezwał zobowiązanego do sprecyzowania podstawy skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a następnie pismem z [...] marca 2021 r. nr [...] zawiadomił zobowiązanego o pozostawieniu bez rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną, powołując się na to, że odpowiedź na wezwanie organu została nadana przez zobowiązanego z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Na zawiadomienie z dnia [...] marca 2021 r. zobowiązany wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (organ II instancji) "wniosek o reasumpcję stanowiska", zakwalifikowany przez organ odwoławczy jako zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia zobowiązanego na pismo organu I instancji z [...] marca 2021 r. o pozostawieniu bez rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną. Na powyższe postanowienie organu II instancji, pismem z 20 maja 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnieśli M.D., Z.D. i K.D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stwierdzenie braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony podmiot (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12). Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96). Uprawnienie do złożenia skargi uzależnione jest więc od wykazania interesu prawnego pojmowanego jako istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Stąd podmiot nie mający interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 2019, s. 561). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie M.D., jako osoba, która brała udział w postępowaniu przed organami I i II instancji, bowiem wyłącznie wobec niego zostało wydane zaskarżone postanowienie i to on posiada interes prawny we wniesieniu skargi. Po stronie Z.D. i K.D. nie występuje interes prawny w złożeniu skargi na postanowienie organu II instancji z [...] kwietnia 2021 r. Ewentualny interes faktyczny po stronie tych osób nie może dać im legitymacji procesowej. Jak wskazuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego interes faktyczny, polega na tym, że dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 982/17, wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1751/13). W związku z powyższym, skargi Z.D. i K.D., jako niedopuszczalne, należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.