I SA/Rz 572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2016 r. wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.S. na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Zarząd Województwa P. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia i zobowiązania T. S. do zwrotu kwoty w wysokości 636.711,45 zł (w tym 541.204,73 zł ze środków EFRR oraz 95.506,72 zł ze środków budżetu państwa) przyznanej na realizację inwestycji objętej umową o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Rozbudowa i modernizacja kompleksu w R. M. na cele gospodarczo-hotelowe, szansą na rozwinięcie działalności T. S. Firma [...]". T. S. (dalej: skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną powyżej decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżąca podaje, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ze względu na kwotę jakiej zwrotu żąda Instytucja Zarządzająca. W jej ocenie wszczęcie egzekucji spowoduje zagrożenie całkowitej niewypłacalności. Ze względu na brak środków pieniężnych będzie zmuszona do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to składająca wniosek - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - strona jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przy czym nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do utraty płynności finansowej. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżąca aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2015 r., Rep. A nr [...] dokonała sprzedaży nieruchomości objętej projektem o dofinansowanie tj. działki nr [...] o obszarze 2615 m2 wraz z budynkiem w budowie znajdującym się na tej działce, położonej w R. M. za cenę w kwocie 3.936.000,00 zł brutto, co stanowi 3.200.000,00 zł netto. W świetle tych danych brak jest podstaw do uznania za wiarygodne deklaracji skarżącej co do braku środków pieniężnych. Na powyższą okoliczność zwrócił uwagę Zarząd Województwa P., który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmówił skarżącej wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Województwa P. w R. z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję Zarządu Województwa Podkarpackiego z dnia [...] grudnia 2014 r., opisanych na wstępie. Tak więc zawarte w uzasadnieniu skargi twierdzenie, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i potrzebuje środków pieniężnych na organizację i obsługę imprez a ewentualna egzekucja administracyjna w praktyce uniemożliwi prowadzenie tej działalności i spowoduje zagrożenie całkowitej niewypłacalności należy uznać za mało wiarygodne. Podkreślić należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011r. II GSK 49/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec podnoszonych przez stronę okoliczności wskazać należy, że ewentualnej egzekucji nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 128/15, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Z podanych względów Sąd uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie i w związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.