I SA/Rz 574/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2011r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2011 r., Nr [...] w przedmiocie wymiaru M. i H. M. podatku od nieruchomości na 2011 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 6 ustawy z dnia 19 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że zgodnie z wpisem w ewidencji gruntów i budynków budynek którego właścicielami są M. i H. M. o powierzchni 57 m2 posiada funkcję transportu i łączności i został uprzednio w deklaracji podatkowej przez wnioskodawcę określony jako garaż, który w części podatnicy wykorzystują jako budynek gospodarczy i w tej części objęty jest zwolnieniem z podatku. W ocenie organów zarzut niewłaściwego opodatkowania dla pozostałej części budynku garażowo-gospodarczego (garażu) nie może zostać uwzględniony z uwagi na fakt, iż Rada Miasta R. uchwałą Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. sprawie stawek podatku od nieruchomości, ustaliła wysokość stawki od 1m2 powierzchni użytkowej budynku zaliczonego do kategorii pozostałych w kwocie 5,55 zł i taką stawkę zastosował organ podatkowy I instancji, ustalając wymiar podatku od nieruchomości od części budynku garażowego z wpisaną do rejestru gruntów funkcją transportu i łączności. Dopiero wprowadzenie zmiany ]w ewidencji gruntów w zakresie podstawowej funkcji niniejszego budynku, skutkować może zwolnieniem całości powierzchni w/w budynku z podatku od nieruchomości. Fakt korzystania z budynku garażowego i uznanie go przez stronę jako budynek gospodarczy bez wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i ewentualnej prawnej zmiany sposobu użytkowania budynku nie daje organowi podatkowemu podstaw do zmiany przedmiotu opodatkowania. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organów M. M. złożył skargę do tutejszego Sądu wnosząc w niej o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto wniósł o orzeczenie przez Sąd, zmian w ewidencji gruntów i budynków. Argumenty skargi sprowadzają się do zarzucenia organom, wydania decyzji w oparciu o nieodpowiadające prawdzie dane z ewidencji gruntów. Skarżący w szczególności zarzucił, iż znajdujący się w jego posiadaniu budynek w żadnym przypadku nie może być uznany za budynek o funkcji "transportu i łączności" a powinien być wpisany jako "pozostały budynek niemieszkalny gdzie indziej nie sklasyfikowany". W jego ocenie sposób rozumowania organów prowadzi do sytuacji w której uchwała Rady Miasta R. w przedmiocie zwolnienia budynków gospodarczych z podatku jest martwym zapisem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. skarżący przedłożył kserokopie map z zaznaczonymi funkcjami budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy charakteru budynku stanowiącego w niniejszej sprawie przedmiot opodatkowania. Właściciel tego budynku M. M. uważa, że jest to budynek gospodarczy i w związku z tym podlega on w całości zwolnieniu od podatku na podstawie uchwały Rady Miasta R. z dnia 19 grudnia 2008 r. nr [...]. Natomiast w ocenie organów zgodnie z aktualnym wpisem w ewidencji gruntów i budynków sporny budynek o powierzchni 57 m2 posiada funkcje transportu i łączności i został uprzednio w deklaracji podatkowej przez wnioskodawcę określony jako garaż, który w części podatnicy wykorzystują jako budynek gospodarczy i w tej części objęty jest zwolnieniem z podatku. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zasadnicza część sporu pomiędzy stronami odnosi się do kwestii prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków odnośnie funkcji spornego budynku jako transportu i łączności. Należy tutaj zauważyć, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z dnia 27 stycznia 2010r. I SA/Lu 684/09, z dnia 21 stycznia 2010r. III SA/Po363/09, z dnia 13 stycznia 2010r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika jak i sposobu ich klasyfikacji. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowej klasyfikacji mogą być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku. Stanowisko to należy podzielić. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego można wyprowadzić wniosek, iż o takim a nie innym wymiarze podatku decydowała wyłącznie treść zapisów w ewidencji gruntów i budynków a w szczególności fakt, iż sporny budynek został określony w tej ewidencji jako budynek o funkcji "transportu i łączności". Dopiero zmiana tego zapisu pozwalałaby na ewentualne zwolnienie tego budynku w całości z podatku od nieruchomości. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Przecież cały budynek został w ewidencji gruntów i budynków określony jako budynek o funkcji "transportu i łączności" a pomimo tego jego część gospodarcza została zwolniona z podatku co wynika chociażby z decyzji organu I instancji. Wyjaśniając tę kwestię należy wskazać, iż bez względu na to w jaki sposób został określony w ewidencji gruntów i budynków sporny budynek - czy jako budynek o funkcji "transportu i łączności" czy jak wskazuje skarżący "pozostały, gdzie indziej niesklasyfikowany" to zarówno w jednym jak i w drugim przypadku jest to budynek mieszczący się w kategorii budynków "pozostałych" w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta R. z dnia 9 listopada 2010 r. nr LXXXIII/1469/2010 takie budynki podlegają w 2011 r. opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 5,55 zł. Natomiast budynki gospodarcze bądź ich części zgodnie z uchwałą Rady Miasta R. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Jeżeli zatem budynek "pozostały" w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zarazem budynkiem gospodarczym to nie będzie podlegał na podstawie wskazanej uchwały opodatkowaniu. Jak wynika między innymi z załączonych do skargi pism budynek o który chodzi w niniejszej sprawie jest budynkiem garażowo-gospodarczym. Tak też był on potraktowany przez skarżącego w złożonej za 2009 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1), gdzie skarżący część garażową zadeklarował do opodatkowania, a w danych o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości (ZN-1/B) część budynku określił jako gospodarczy - zwolniony z podatku na podstawie uchwały Rady Miasta R. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]. W taki też sposób, wobec braku zmiany informacji w sprawie przedmiotu opodatkowania budynek został opodatkowany w 2011 r. Część gospodarczą zwolniono z podatku, a część garażową opodatkowano. Jeżeli chodzi o definicję budynku gospodarczego to w ocenie Sądu należy tutaj sięgnąć po definicję zamieszczoną w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. W świetle tej definicji stwierdzić należy, że jeżeli budynek garażowo-gospodarczy tylko w części wykorzystywany był do celów gospodarczych to tylko w tej części mógł być zwolniony z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały Rady Miasta R. z dnia 19 grudnia 2008 r., co też znalazło odzwierciedlenie w decyzji Prezydenta Miasta R. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości została poddana bowiem tylko część garażowa budynku nie będąca częścią gospodarczą. Nie dopatrując się zatem w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa materialnego lub procesowego w stopniu, jaki w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowałby Sąd do jej uchylenia, Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 tej ustawy.