I SA/Rz 601/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...],[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę. Przedmiotem skargi M. C. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], [...], wydana w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W 2012 r. M. C. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "A" M. C., świadcząc usługi transportowe, związane z przewozem osób. Zdarzenia gospodarcze ewidencjonowano w księgach rachunkowych, dochody z tego tytułu podlegały opodatkowywaniu podatkiem liniowym w wysokości 19%, zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2012 r., poz. 361 ze zm.; zwanej dalej: u.p.d.o.f.). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej DUKS) przeprowadził wobec podatnika postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. oraz podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. Czynności postępowania kontrolnego oraz badanie ksiąg podatkowych udokumentowane zostały protokołem. DUKS decyzją z dnia [...] marca 2015 r. [...], określił M. C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2012 r. podlegające rozliczeniu w PIT-36L w wysokości 113.953 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania sporządzony został protokół badania ksiąg, w którym stwierdzono, że w kwietniu 2012 r. podatnik zakupił samochód osobowy Ferrari F430, rok produkcji 2008, za cenę netto 280.000 zł, na podstawie faktury nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r. wystawionej przez "A" sp. z o.o. w W. Odział w K. Wartość tę (składnik majątku) ujęto w księgach rachunkowych oraz w ewidencji środków trwałych. Faktura została także zaewidencjonowana w rejestrze zakupów VAT za kwiecień 2012 r. Naliczony podatek VAT w pełnej wysokości 64.400 zł został odliczony od podatku należnego. Od maja do października 2012 r. naliczono odpisy amortyzacyjne, miesięczny odpis wynosił 9.333,33 zł, za koszt uzyskania przychodów uznano 2.792,53 zł (6.540,80 zł - nadwyżka ponad równowartość 20.000 euro nie stanowiła kosztów). Łączna wysokość amortyzacji ujęta w kosztach wyniosła 55.999,98 zł (280.000 x 40% : 12 x 6). W dniu 20 listopada 2012 r. samochód został sprzedany P. C. na podstawie faktury nr [...], za 150.000 zł (netto), podatek od towarów i usług - 34.500 zł, z adnotacją na fakturze: "uszkodzony silnik". Wartość netto z faktury została zaliczona do przychodu. Przy sprzedaży koszty uzyskania przychodów zostały obciążone z tytułu nieumorzonej wartości sprzedanego samochodu w łącznej kwocie 223.999,92 zł (wartość początkowa 280.000 - umorzenie 55.999,98 = nieumorzona wartość 224.000,02, w tym błąd biura rachunkowego o 10 gr). Organ I instancji stwierdził, że podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia ferrari w kwocie 6.000 zł, nie zaś w pełnej wysokości (64.400 zł), co skutkowało korektą in minus podatku naliczonego (58.400 zł). W związku z tym wydano decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2012 r., a w konsekwencji skorygowano wartość początkową tego samochodu. Wskazano, że kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca), zwiększa wartość początkową tego samochodu na podstawie art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. Prawidłowo ustalona wartość początkowa ferrari, według organu I instancji, winna wynosić 338.400 zł (280.000 - wg faktury zakupu + 58.400 podatek od towarów i usług niepodlegający odliczeniu). Powyższe skutkuje podwyższeniem podstawy naliczenia odpisów amortyzacyjnych, a w dalszej kolejności zwiększeniem niezamortyzowanej wartości samochodu stanowiącej koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży: - wysokość odpisów amortyzacyjnych - 78.960 zł (338.400 x 40% : 12 x 7); dodatkowo amortyzacja za listopad 2012 r. w wysokości 2.792,53 zł, - nieumorzona wartość sprzedanego samochodu - 259.440 (338.400 - 78.960); nieumorzona wartość według podatnika - 223.999,92 zł, różnica 35.440,08 zł (259.440 - 223.999,92) winna zwiększać koszty uzyskania przychodów. W wyniku dokonanych ustaleń stwierdzono zaniżenie kosztów o 38.232,61 zł (2.792,53 + 35.440,08). Organ kontroli skarbowej stwierdził wadliwość ksiąg podatkowych i tabeli amortyzacyjnej prowadzonych przez podatnika za 2012 r. w zakresie przedmiotowym wartościowym, w takim zakresie nie uznał ich za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Ustalenia te zostały zawarte w decyzji DUKS z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], określającej M. C. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 115.595 zł. W odwołaniu od tej decyzji M. C. reprezentowany przez doradcę podatkowego wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie: - art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f., - art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa (Dz. U z 2017 r poz. 201 ze zm. zwanej dalej O.p.) poprzez niezastosowanie tych przepisów, co spowodowało, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa i prowadzone postępowanie nie budziło zaufania do organu podatkowego, dokonanie bardzo ogólnej oceny materiału dowodowego i przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego, niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez co organ podatkowy błędnie przyjął, iż podatnik nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu w 100% jego wysokości a nie odliczony podatek winien wchodzić w skład ceny nabycia środka trwałego. DIAS decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że DUKS decyzją z dnia [...] maja 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług C. za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r., stwierdził, że podatnik w związku z nabyciem ferrari (udokumentowanym fakturą z dnia 20 kwietnia 2012 r. nr [...] na wartość netto 280.000 zł, podatek od towarów i usług - 64.400 zł) oraz umową sprzedaży tego samochodu zawartą dnia 23.03.2012 r. w "B", zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej: - miał prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego w wysokości 6.000 zł, - zawyżenie kwoty podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług zaliczanych do środków trwałych w kwietniu 2012 r. wynosi 58.400 zł (64.400 - 6.000). Organ I instancji ustalił, że ferrari od zakupu w dniu 20 kwietnia 2012 r. do sprzedaży w dniu 20 listopada 2012 r. było dwukrotnie wynajmowane - raz w sierpniu i raz we wrześniu 2012 r., na podstawie faktur (duplikatów faktur) wystawionych dla "C" Sp. z o.o. z dnia 1 września 2012 r. nr [...] i 30 września 2012 r. nr [...], a wynajem ten dotyczył jednodniowych usług. W ocenie DUKS "fakt bezumownego, sporadycznego wynajmu jednego samochodu osobowego, nie pozawala na uznanie, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w tym zakresie". DIAS decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdzono, że w związku z nabyciem ferrari podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego w wysokości 6.000 zł, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 3 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy nowelizującej uprawniające do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości, co wyklucza jego zastosowanie w sprawie. DIAS podniósł, że jest związany powołaną własną decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług M. C. za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. W konsekwencji kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizującej (58.400 zł), zwiększa wartość początkowa tego samochodu na podstawie art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczą w istocie postępowania, decyzji organu I instancji w zakresie podatku od towarów i usług, zostały one rozstrzygnięte przez DIAS w decyzji dotyczącej tego podatku, a w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych istotne są skutki takiego rozstrzygnięcia. W związku z tym DIAS uznał, że organ I instancji prawidłowo, zgodnie z art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f., skorygował wartość początkową środka trwałego - ferrari, a co za tym idzie podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych i wysokość tych odpisów, stanowiących koszty uzyskania przychodów, jak również - niezamortyzowaną wartość samochodu stanowiącą koszt uzyskania przychodu ze sprzedaży (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.d.o.f.). Skoro podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku od towarów jedynie w wysokości 6.000 zł, zatem wartość początkowa ferrari winna zostać zwiększona o naliczony podatek niepodlegający odliczeniu - przewyższający 6.000 zł. Wartość początkowa wynosiła 338.400 zł (280.000 + 58.400), co skutkuje podwyższeniem podstawy naliczenia odpisów amortyzacyjnych i ich wysokości ujętych w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne), dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 u.p.d.o.f. Stosownie do 22h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek wprowadzono do ewidencji, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór. Zatem wysokość odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów wynosi 78.960 zł (338.400 x 40% : 12 x 7), tj. za 7 miesięcy. Podatnik naliczył amortyzację za 6 miesięcy, nie uwzględnił odpisów za listopad 2012 r., w którym zbyto środek trwały. W związku z tym nieumorzona wartość sprzedanego samochodu wynosi 259.440 zł (338.400 - 78.960). Różnica w wysokości 35.440,08 zł (259.440 - 223.999,92) winna zwiększać koszty uzyskania przychodów, korekta taka została prawidłowo przeprowadzona i uzasadniona w zaskarżonej decyzji. DIAS wyjaśnił, że art. 22g ust. 3 u.p.d.o.f. jest oczywisty co do treści - odnosi się do pojęcia, definicji ceny nabycia, na którą wpływają rozliczenia w zakresie podatku od towarów i usług - w rozpatrywanej sprawie wynikające z ostatecznej decyzji, którą organy są związane. Tym samym nie ma zastosowania art. 2a O.p. nakazujący rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika - wątpliwości te nie istnieją, a przepis nie budzi wątpliwości. Rozliczenie M. C. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. wg stawki 19% (PIT-36L) przedstawia się następująco (w zł): - przychód - 12.674.598,56, - koszty uzyskania przychodów - 12.044.651,72, - dochód - 629.946,84, - składki na ubezpieczenie społeczne - 7.756,40, - podstawa obliczenia podatku - 622.190, - obliczony podatek - 118.216,10, - składki na ubezpieczenia zdrowotne - 2.620,67, - podatek należny - 115.595. W ocenie DIAS określenie przez organ I instancji zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 115.595 zł jest prawidłowe i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. M. C. reprezentowany przez doradcę podatkowego skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję DIAS z dnia [...] lipca 2017 r. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wynagrodzenia pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 22 g ust. 3, art. 23 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.p.d.o.f. w związku z art. 3 ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy nowelizującej. - art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 O.p. poprzez niezastosowanie tych przepisów, co spowodowało, że w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa a prowadzone postępowanie nie budziło zaufania do organu podatkowego, dokonanie bardzo ogólnej oceny materiału dowodowego, przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego, niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, bezpodstawne pominięcie twierdzeń i zarzutów wnoszonych przez stronę, a także dowolną interpretację przeprowadzonych dowodów, prowadzone postępowanie nie budziło zaufania do organu dodatkowego - nastąpiło rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości i niejasności na niekorzyść podatnika, czym organy orzekające w sprawie naruszyły zasadę in dubio pro tributario, przez co organ podatkowy błędnie przyjął, iż podatnik nie może dokonać odliczenia podatku naliczonego od zakupu samochodu w 100 % jego wysokości a nie odliczony podatek winien wchodzić w skład ceny nabycia środka trwałego. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie pojawia się kwestia sporna czy podatek od towarów i usług podlegał odliczeniu czy zwiększał wartość początkową środka trwałego. W cenie organów podatnik bezpodstawnie dokonał odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości ze względu na brak spełnienia warunków art. 3 ust. 2 pkt. 7 lit. b ustawy nowelizującej. Kwestia prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości jest przedmiotem skargi. Zwrócono uwagę, że istnieje ścisły związek pomiędzy rozstrzygnięciami w podatku do towarów i usług a podatkiem dochodowym od osób fizycznych (kwestia odliczenia podatku czy też zwiększenia podstawy naliczania amortyzacji). W ocenie pełnomocnika skarżącego podatnik w sposób prawidłowy skorzystał z możliwości pełnego odliczenia podatku naliczonego gdyż spełnił łącznie warunki wskazane w przepisie ustawy nowelizującej. Uzasadnienie tej kwestii zawarte zostało w skardze z dnia 26 lipiec 2017 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Tym samym nie ma podstaw by podatek naliczony w kwocie 58.600,00 zł (64.400,00 - 6000,00 zł) na podstawie art. 22 g ust. 3 u.p.d.o.f. wchodził w skład ceny nabycia środka trwałego. Wartość początkowa samochodu została ustalona w wysokości prawidłowej 280.000 zł. W związku ze sprzedażą samochodu nie ma również podstaw do zwiększenia nieumorzonej wartości początkowej środka trwałego. Zatem organ nie prawidłowo skorygował wartość początkową samochodu - a co za tym idzie podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych i wysokość tych odpisów, stanowiących koszty uzyskania przychodów jak również niezamortyzowaną wartość samochodu stanowiącą koszt uzyskania ze sprzedaży. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Kluczowym problemem, od którego zależy rozstrzygniecie sprawy jest ustalenie wartości podatku od towarów i usług , jaki może zostać przez skarżącego M. C. odliczony w związku z zakupem przez niego samochodu marki Ferrari. Wydatek na zakup tego samochodu był przez skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą amortyzowany, co nie było przez organy kwestionowane, zaś spór dotyczył wartości początkowej środka trwałego podlegającego amortyzacji. W tym zakresie organy powołały się na przepis art. 22g ust.1 pkt 1 u.p.d.o.f. stanowiący, że za wartość początkową środka trwałego uważa się w razie odpłatnego nabycia tego środka cenę nabycia. Za cenę nabycia uważa się natomiast kwotę należną nabywcy powiększoną o koszty związane z nabyciem oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, za wyjątkiem przypadków, gdy podatek ten jest zgodnie z odrębnymi przepisami nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony lub zwrot różnicy podatku. Wynika z tego, że jeżeli przepisy prawa nie pozwalają na odliczenie podatku naliczonego zapłaconego przy zakupie środka lub przewidują możliwość jego odliczenia w części ( tak jak w tej sprawie ), to wówczas wartość początkowa środka trwałego nabytego odpłatnie nie jest obniżana o wysokość zawartego w cenie zakupu podatku lub jego cześć. W przedmiotowej sprawie podatnik zadeklarował w deklaracji VAT-7 cały podatek naliczony do odliczenia w poszczególnych miesiącach roku 2012 ( kwiecień – grudzień ) i łącznie dokonał obniżenia podatku z tego tytułu o 64.400 złotych. Podatnik odliczył jednak podatek w sposób nieprawidłowy. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym. (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm., zwanej dalej ustawą zmieniającą), który stanowi, że w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia 31 grudnia 2013 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1(ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, ze zm.), zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług), stanowi 60 % kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2. Ten zaś ust. 2 w pkt 7 stanowi, że przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy przedmiotem działalności podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy, Treść normy prawnej, zawartej w przytoczonej wyżej regulacji art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy zmieniającej, prowadzi do wniosku, że aby skorzystać z prawa do pełnego odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług należy wykazać, że nabyty samochód osobowy został pozyskany w celu odpłatnego oddawania go w użytkowanie, na podstawie umów kreujących pomiędzy ich stronami stosunek zobowiązaniowy, a także, że takie było jego wyłączne przeznaczenie, a czasookres wspomnianego nim zadysponowania wynosił co najmniej sześć miesięcy. Co do ostatniej przesłanki, okresu sześciu miesięcy należy wskazać, iż nie oznacza ona, że pojazd przez sześć miesięcy musiał pozostawać w użytkowaniu klienta (najemcy, leasingobiorcy itd.), ale że jego przeznaczeniem przez ten czas było takie jego udostępnianie. Organy w tym zakresie słusznie przyjęły, że pojazd ten nie spełnia tej przesłanki, gdyż przemawia przeciwko temu całokształt okoliczności, związanych z nabyciem i planowanym zadysponowaniem zakupionym samochodem, w świetle których przeznaczeniem pojazdu nie było odpłatne oddawanie go w użytkowanie podmiotom trzecim. Wśród przedmiotowych okoliczności organy wyszczególniły takie jak: nieprowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie wynajmu samochodów wraz z kierowcą (zarówno oficjalnie, jak i faktycznie), zarejestrowanie samochodu na skarżącego, jako osobę prywatną, bez związku z jego działalnością gospodarczą, brak ubezpieczenia samochodu z tytułu odpowiedzialności cywilnej, przez okres pełnych sześciu miesięcy, niewykupienie przez skarżącego polisy ze szczególną opcją, przewidzianą dla pojazdów przeznaczonych na wynajem, niereklamowanie świadczenia usług wynajmu samochodów z kierowcą, faktyczne nieprowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Za potwierdzeniem zasadności dopuszczalności pełnego odliczenia podatku naliczonego nie może być fakt dwukrotnego wynajmu samochodu spółce "C" sp. z o.o. , gdyż miało to charakter okazjonalny. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...].06.20117 r. [...], [...]. Skarga od tej decyzji została nieprawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie w dniu 17.10.2017 ( I SA/Rz 550/17 ) oddalona. Sąd w całości zgadza się z przedstawioną w tym wyroku argumentacją. W konsekwencji należało stwierdzić, że podatnik mógł z tytułu naliczonego podatku VAT odliczyć jedynie kwotę 6.000 złotych z tytułu zakupu samochodu marki Ferrari. W takiej sytuacji zgodnie z art.22g ust.3 u.p.d.o.f. wartość początkowa środka trwałego powinna zostać pomniejszona nie o 64.400 złotych, lecz jedynie o 6.000 złotych , a więc powinna zostać zwiększona , w stosunku do przyjętej przez podatnika o 58.400 złotych. Zwiększenie wartości środka trwałego powoduje zwiększenie wysokości poszczególnych odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów w sposób ustalony przez organy podatkowe oraz wartość kosztów uzyskania przychodów w części nieumorzonej. Prawidłowo ustaliły organy wysokość odpisów amortyzacyjnych przy ustaleniu nowej wartości początkowej środka trwałego ( 78.600 złotych ), jak również wartość nieumorzonej wartości środka trwałego stanowiącą koszt uzyskania przychodu , która jest wyższa o 35.440,08 złotych od deklarowanej przez podatnika, a tym samym zwiększa koszty uzyskania przychodów. Zwiększając wartość kosztów uzyskania przychodów organ słusznie określił podatek należny w wysokości wyższej od deklarowanej przez podatnika. Same obliczenia nie są przy tym kwestionowane w skardze, która zarzuca jedynie niesłuszne określenie wartości początkowej środka trwałego , co – jak już wyżej wskazano nie jest trafne. W tej sytuacji sąd skargę w oparciu o art.151 ppsa oddalił.