I SA/Rz 616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2014r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok - oddala skargę - ISA/Rz 616/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium), po rozpoznaniu odwołania D. Z. (dalej: podatniczka/skarżąca) od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] września 2013r., nr [...], ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok w kwocie 334,00 zł, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 2013r. Burmistrz Gminy i Miasta ustalił podatniczce wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok w kwocie 334,00 zł, na które złożyły się: podatek rolny w wysokości 218 zł (od gruntu o powierzchni 5,35 ha), podatek od nieruchomości w wysokości 33 zł (od budynku mieszkalnego o pow. 70 m2) oraz podatek leśny w kwocie 83 zł (od lasu o powierzchni 2,03 ha). Od powyższej decyzji podatniczka złożyła odwołanie. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że łączne zobowiązanie pieniężne zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej: O.p., podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Z kolei na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006r., Nr 136, poz. 969 ze zm.) podatnikiem podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Przy czym warunkiem uznania nieruchomości za grunt opodatkowany podatkiem rolnym jest sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego (art. 1 u.p.r.). Analogicznie przepisy zawiera ustawa z dnia 30 października 2012r. o podatku leśnym (Dz. U Nr 200, poz.1682 ze zm.) odnośnie opodatkowania gruntów leśnych (art.1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Organ II instancji wskazał, że postawą wymiaru podatków, zgodnie z art.21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - dalej: p.g.k., są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym, a dane w niej zawarte są dla organów podatkowych wiążące przy wymiarze podatku. Oznacza to, że organ podatkowy nie może kwestionować zapisów zawartych w ewidencji. Natomiast podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. W przedmiotowym postępowaniu podatkowym ustalono, że podatniczka jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni 5,35 ha, nieruchomości – budynku mieszkalnego o pow. 70 m2 oraz lasu o powierzchni 2,03 ha. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. opierając się na informacji z ewidencji gruntów oraz wykazie nieruchomości. Organ podkreślił, że podatniczka mimo wezwania przez organ I instancji, nie przedłożyła informacji w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości, w związku z tym wymiaru podatków dokonano na podstawie dokumentacji geodezyjnej oraz wykazu nieruchomości z 1991r. w sprawie powierzchni budynku mieszkalnego. Na decyzję Kolegium podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając, że podatek jest za wysoki, gdyż został wymierzony również za działki, które zostały przez nią sprzedane. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153,poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje powierzchnię gruntów przyjętą przez organ podatkowy przy wymiarze podatku rolnego. W ocenie Sądu, podnoszony przez skarżącą zarzut jest niezasadny. Dokonując ustaleń odnośnie powierzchni nieruchomości gruntowej organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 21 p.g.k. podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Z powyższych względów, organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08 – publ. https:cbois.nsa.gov.pl) i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni go podziela. Słusznie zatem stwierdziło Kolegium, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący co do powierzchni gruntów danego podatnika. Dokument ten ma moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zasadnie zatem Kolegium stwierdziło, że kwestie dotyczące nieprawidłowo - zdaniem skarżącej - ujawnionej wielkości powierzchni gruntów mogą być rozpatrzone w odrębnym postępowaniu, przed organem właściwym w sprawach ewidencyjnych, natomiast nie mogą być przedmiotem postępowania, w którym ustalany jest wymiar podatku. Należy podkreślić, że kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika i to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Kwestionowanie danych dotyczących prawa własności, powierzchni, bądź klasy gruntów, może odbywać się tylko i wyłącznie w odrębnym postępowaniu i dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń, co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy. Bezzasadne są zarzuty skarżącej, że płaci podatek za grunt, który już częściowo sprzedała, lecz działki sprzedane nie zostały "odłączone". Jak wynika z akt sprawy, skarżącej wyjaśniono w postępowaniu przed organem I instancji, że sprzedany grunt został jej odpisany (według aktów notarialnych z dnia 22 maja 2001r., 18 listopada 2004r. i 19 sierpnia 2008r. – odpowiednio 0,36 ha, 1,10 ha i 0,80 ha) i podatek płacą nowi właściciele. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz wykazu nieruchomości, że skarżąca jest właścicielką gruntu rolnego o powierzchni 5.35 ha, budynku mieszkalnego o powierzchni 70m2 oraz lasu o powierzchni 2,03 ha i w oparciu o powyższe ustalenia, dokonały wymiaru podatków składających się na łączne zobowiązanie pieniężne, w prawidłowej wysokości. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a.