I SA/Rz 65/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. S.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 65/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia kopii i notatek z dokumentów akt sprawy - p o s t a n a w i a - uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 65/17. I SA/Rz 65/17 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. I SA/Rz 65/17 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) odrzucił skargę A. S.A. (dalej Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], o odmowie sporządzenia kopii i notatek z dokumentów akt sprawy. Sąd wydając to rozstrzygnięcie wskazał, że Spółka nie usunęła braku formalnego skargi przez nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Pismem z dnia 14 marca 2017 r. Spółka reprezentowana przez radcę prawnego złożyła zażalenie na ww. postanowienie WSA. Podniosła, iż w terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi przedłożyła wymagany odpis pełny z KRS, zatem odrzucenie skargi zostało dokonane bezzasadnie. W związku z powyższym pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości przez WSA ww. postanowienia - w trybie autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Powyższa regulacja stanowi podstawę do dokonania przez wojewódzki sąd administracyjny autokontroli zaskarżonego postanowienia. W ramach tego trybu Sąd może uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch następujących przesłanek: a) zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub b) zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Na podstawie stanu faktycznego sprawy stwierdzono, że Sąd pismem z dnia 1 lutego 2017 r. wezwał Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi przez nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku formalnego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczone w siedzibie Spółki w dniu 6 lutego 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 17 akt sądowych). W dniu 13 lutego 2017 r. (tj. w terminie do uzupełnienia braku formalnego skargi) Spółka nadała w urzędzie pocztowym do WSA pismo z dnia 13 lutego 2017 r. zatytułowane odpowiedz na wezwanie z dnia 1 lutego 2017 r., w załączeniu przedkładając wymagany odpis pełny z KRS. Podkreślenia wymaga jednak, że ww. pismo wraz odpisem KRS zostało wysłane przez Spółkę w jednej kopercie do Sądu do innej sprawy ze skargi A. S.A., oznaczonej sygn. akt I SA/Rz 64/17, co zresztą potwierdziła skarżąca w zażaleniu (k. 36 akt sądowych). Na powyższą okoliczność w dniu 13 marca 2017 r. sporządzona została notatka służbowa przez Kierownika Sekretariatu Wydziału I WSA. Wynika z niej, że w dniu 13 marca 2017 r. stwierdzono, że w aktach o sygn. I SA/Rz 64/17 zalega pismo o treści odpowiedz na wezwanie do sprawy I SA/Rz 65/17 z dnia 13 lutego 2017 r. zawierające uzupełnienie braków skargi Spółki w postaci odpisu pełnego KRS, które powinno zostać dołączone do sprawy I SA/Rz 65/17 (k. 26 akt sądowych). Wprawdzie wymagany odpis KRS Spółka wysłała nie do przedmiotowej sprawy tylko do sprawy o sygn. I SA/Rz 64/17, co nie zmienia jednak faktu, że omawiany brak formalny skargi został uzupełniony w wymaganym terminie i skierowany do WSA. W tej sytuacji stwierdzić należy, że postanowienie WSA z dnia 28 lutego 2017 r. o odrzuceniu skargi było bezzasadne. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd uznał zażalenie Spółki za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Sąd, gdyż w postępowaniu zażaleniowym nie orzeka się o kosztach tego postępowania. W postanowieniu z dnia 29 marca 2017 r., sygn. akt I GZ 74/17 Naczelny Sąd Administracyjny, powołując się na uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, oraz postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 552/05, wskazał, że brak jest podstaw do rozstrzygnięcia wniosku zażalenia o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, bowiem żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości orzekania o zwrocie między stronami kosztów tego postępowania w przypadku uwzględnienia zażalenia. W szczególności przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie WSA. Podkreślić należy, że regulacja art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera odesłania do przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym. Natomiast z treści art. 232 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd jest obowiązany z urzędu zwrócić uiszczony wpis, jedynie gdy wystąpią przesłanki wskazane w tym przepisie, tj. odrzucenie lub cofnięcie pisma albo uwzględnienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie ukarania grzywną. Zwrot kosztów postępowania zażaleniowego byłby możliwy jedynie w jednym z orzeczeń kończących postępowanie w sprawie w danej instancji, o ile pozwoli na to wynik sprawy determinujący rozstrzygnięcie o kosztach procesu (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 736-737).