I SA/Rz 689/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Tomasz Smoleń /spr./ SO del. Jarosław Szaro Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi S.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok - oddala skargę- I SA/Rz 689/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] stycznia 2012r. nr 502 Burmistrz Gminy ustalił S. Z. podatek od nieruchomości za 2012r. w kwocie 6836zł. Wysokość tego podatku ustalono od budynków mieszkalnych o wysokości powyżej 2,20m o pow. 165m², budynków mieszkalnych o wysokości do 2,20m o pow. 67m², części budynków mieszkalnych zajętych na działalność gospodarczą powyżej 2,20 o pow. 338m², budynków związanych z działalnością gospodarczą o wysokości do 2,20m o pow. 123m² oraz gruntów pozostałych o pow. 807m² (w decyzji określonych jako działki budowlane B, Bp). Od wyżej wskazanej decyzji odwołanie złożył S. Z. zaznaczając, że organ I instancji bezprawnie posługuje się numerem "NIP [...]", który nie jest jego identyfikatorem podatkowym. Podał że jego identyfikatorem podatkowym jako osoby fizycznej jest numer PESEL. Stwierdził, że wpis do CEIDG, który to wpis obejmuje NIP i nie dotyczy jego sytuacji prawnej, gdyż prowadzi on działalność pozarolniczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] maja 2012r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy wyżej opisaną. Jako podstawę działania wskazano art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2000r. Nr 95 poz. 613 ze zmianami). W uzasadnieniu SKO wskazało, że ustalone w zaskarżonej decyzji zobowiązanie podatkowe zostało naliczone prawidłowo. Z zalegającego w aktach sprawy aktualnego wypisu z rejestru ewidencji gruntów wynika, że S. Z. jest użytkownikiem wieczystym działki położonej w I. oznaczonej nr 1524 sklasyfikowanej jako teren mieszkalny -B opow. 0,0807 ha. Z informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych sporządzonej przez S. Z. przyjęta została powierzchnia pozostałych gruntów jak i budynków mieszkalnych i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą przy uwzględnieniu różnych wysokości kondygnacji. Ustalona zaskarżoną decyzją kwota podatku od nieruchomości, stanowi iloczyn powierzchni gruntów pozostałych oraz powierzchni użytkowej budynków i stosowanych stawek podatkowych przewidzianych dla gruntów pozostałych, budynków mieszkalnych oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w Uchwale Nr XIV/101/2011 Rady Miejskiej z dnia 14 listopada 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Wojewody Podkarpackiego z 2011r. Nr 183, poz. 2017). Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył S. Z. Wskazał, że została ona wydana bez podstawy prawnej na fałszywych okolicznościach stanu faktycznego. SKO do powołanego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych jako podstawy prawnej, uwzględniło fałszywy stan faktyczny będący dowodem przestępstwa fałszywego dokumentu co do jego treści. Dowodem tym jest dokument pod nazwą "Wypis z rejestru gruntów", który został przywołany po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji po jego odwołaniu. W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności wydanej decyzji przez SKO jako wydanej bez podstawy prawnej naruszającej normy prawa materialnego wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r. poz. 270 zwanej dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej publicznej m.in. poprzez badanie legalności czyli zgodności z prawem wydanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ppsa wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ ustalił S. Z. wysokość podatku od nieruchomości za 2012r. w kwocie 6836zł. Stan faktyczny sprawy dokonane na podstawie zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dane zamieszczone w ewidencji gruntów i budynków mają dla organów podatkowych charakter wiążący do tego stopnia, że nie mogą one samodzielnie czynić ustaleń, które byłyby z nimi sprzeczne i w tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia (porównaj wyrok NSA z 25 listopada 2010r. II FSK 1291/09, a także z dnia 21 marca 2012r. II FSK 1815/10 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 14 maja 2009r. I SA/Rz 37/09). Dlatego też zarzut dokonania ustaleń faktycznych na podstawie sfałszowanego dokumentu "Wypis z rejestru gruntów" należy uznać za bezzasadny. Jeżeli skarżący twierdzi że dane zawarte w wyżej wskazanym rejestrze winien podjąć działania zmierzające do ich korekty. Jednak należy tego dokonać w odrębnym postępowaniu albowiem ewentualne zmiany czy też uaktualnienia ewidencji gruntów i budynków nie należy do postępowania podatkowego. Fakt, że SKO ustaliło, iż opodatkowaniu podlega grunt będący w użytkowaniu wieczystym S. Z., w sytuacji gdy grunt ten stanowi jego własność nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy) jak i użytkownicy wieczyści gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy). Jako bezzasadny należy uznać także zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej. Zarówno decyzja organu I instancji jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazuje podstawę prawną ich wydania. Szczegółowe wyjaśnienia podstaw faktycznych jak i prawnych na których została wydana zaskarżona decyzja zawarta jest w uzasadnieniu decyzji SKO. Podnoszony przez S. Z. zarzut bezprawnego posługiwania się przez organy podatkowe nr NIP był rozpoznawany w innej sprawie, która toczyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Kwestia ta nie ma żadnego wpływu na ocenę prawidłowości działania organów podatkowych w obecnie rozpoznawanej sprawie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna. Stanowi ona jedynie nieudolną polemikę z prawidłowymi ustaleniami i rozstrzygnięciem organów podatkowych. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 151 ppsa należało orzec jak w wyroku.