I SA/Rz 692/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant sekr. sąd. Karolina Dźwierzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej zamiennie: Spółka/Skarżąca/"A") uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 933.887 zł i określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 932.515 zł. Z akt sprawy wynika, że w zeznaniu CIT-8 za 2005 r. "A" wykazała przychody - 5.025.543,18 zł , koszty uzyskania przychodów - 3.668.886,43 zł, dochód- 1.356.656,75 zł, podatek należny wg stawki 19 % - 257.764 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził w Spółce postępowanie kontrolne oraz kontrolę podatkową w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2004 - 2005. Przebieg kontroli oraz ustalenia w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości i nierzetelności "ewidencji księgowej" za 2005 r. opisano w protokole z 8.08.2007 r. Stwierdzono, że Spółka w 2005 r. zaniżyła przychód poprzez nieprawidłowe rozliczenie (w rachunku podatkowym) kwoty 3.000.000,00 USD (tj. 9.534.249,15 zł - po przeliczeniu na złote wg kursu z dnia otrzymania pieniędzy), stanowiącej środki otrzymane przez Spółkę - na podstawie "Porozumienia o zaspokojeniu roszczeń" z 7.09.2005 r. - od firmy "B" z USA. Z otrzymanej kwoty 9.534.249,15 zł Spółka potrąciła: 1.378.796,89 zł (460.320,13 USD) - jako "należność (zapłatę) za fakturę nr [...]" za sprzedane w grudniu 2004 r. ww. firmie części znormalizowane oraz kwotę 1.666.654,02 zł - stanowiącą "inne płatności"; pozostałą kwotę (6.488.849,24 zł) zaksięgowała na koncie 840 ("rozliczenie międzyokresowe przychodów"). Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, decyzją z 20.[...].2007 r., znak: [...], określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 1.665.196 zł. Decyzją z 28.[...].2008 r., znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji zakwestionował (podobnie jak uprzednio) rozliczenie w rachunku podatkowym za 2005 r. kwoty 3.000.000,00 USD otrzymanej od "B". Ustalenia w powyższym zakresie oraz co do badania ksiąg podatkowych Spółki opisano w protokole z 14.08.2008 r., a następnie decyzją z 3.[...].2008 r., znak: [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 1.808.132,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z 12.[...].2009 r., znak: [...], uchylił w całości to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania wystąpiono do administracji podatkowej Stanów Zjednoczonych Ameryki - o udzielenie informacji podatkowych w zakresie objętym postępowaniem kontrolnym, związanych z następującymi kontrahentami "A": "B", "C", "D", "E" i po analizie materiału dowodowego zakwestionowano rozliczenie kwoty 2.026.210,39 USD otrzymanej (w ramach "Porozumienia o zaspokojeniu roszczeń" z 7.09.2005 r.) od firmy "B". Ustalenia w powyższym zakresie oraz przebieg badania ksiąg podatkowych Spółki opisano w protokole badania ksiąg z 31.03.2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, decyzją z 14.[...].2011 r., znak: [...], określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 1.502.290,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z 28.[...].2011 r., znak: [...], uchylił decyzję organu I instancji i określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 1.143.554 zł. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dotyczące rozliczenia przez "A" otrzymanej 27.09.2005 r. w ramach "Porozumienia o zaspokojeniu roszczeń" kwoty 3.000.000,00 USD i ujęcia jako przychód podatkowy w rachunku podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. kwoty 2.026.210,39 USD, tj. kwoty 6.550.130,33 zł (po przeliczeniu na zł wg średniego kursu ogłoszonego przez NBP z 27.09.2005 r.). Stwierdził jednocześnie, że skoro kwota ta stanowi przychód podatkowy 2005 r. w momencie jej otrzymania, odpowiadające jej koszty odnoszące się do nabycia materiałów związanych z realizacją kontraktu "Drzwi pasażerskie 757" i jego rozliczeniem końcowym winny być kosztami uzyskania przychodu. Stanowić je będą zapasy materiałów ujęte w załączniku nr 1 p.n. "ROSZCZENIE ZAKOŃCZENIOWE - WERSJA A z 4.02.2005 r. Główny Podział Kosztów - Wersja A" do wniosku nr WZ/33/05 - w wartości z dnia przejęcia przez Spółkę (2.08.2004 r.), według aktualnej ceny nabycia w wysokości 1.771.407,44 zł, powiększonej o wartość 56 pozycji - części, które ujęte zostały w załączniku nr 3 do wniosku z 4.02.2005 r. skierowanego do firmy "B". Wyrokiem z 8.05.2012 r., sygn. akt I SA/Rz 168/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Spółki na decyzję z 28.12.2011 r. W związku ze skargą kasacyjną "A", Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 25.09.2014 r., sygn. akt II FSK 2286/12, uchylił w całości wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Rozpoznając ponownie sprawę, WSA w Rzeszowie, prawomocnym wyrokiem z 15.01.2015 r. sygn. akt I SA/Rz 1125/14 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 28.[...].2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 14.[...].2011 r. Sądy administracyjne uznając zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.), dalej: u.p.d.o.p., wskazały, że zasadniczym kryterium uznania poniesionego wydatku za koszt podatkowy jest ustalenie, czy poniesiony on został "w celu osiągnięcia przychodów", co oznacza pozostawanie wydatku (kosztu) w takim związku z przychodami, że poniesienie go ma lub może mieć wpływ na powstanie ich źródeł. Zatem przy kwalifikowaniu do kosztów określony wydatek wymaga nie tylko oceny pod kątem czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także z punktu widzenia racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Sam fakt nieosiągnięcia oczekiwanego efektu gospodarczego (uzyskania przychodu) nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. W związku z powyższym sprawa wróciła do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Czynności kontrolne oraz badanie ksiąg w kontynuowanym przez organ I instancji postępowaniu kontrolnym udokumentowano protokołami z 14.12.2015, 10.06 oraz 20.10.2016 r. Decyzją z 31.[...].2017 r., znak: [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 933.887 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że "A" sp. z o.o. powstała w 2004 r. z połączenia "C" Sp. z o.o. (jako spółki przejmującej) i "D" Sp. z o.o. (jako spółki przejmowanej); połączenia spółek dokonano poprzez wniesienie całego majątku spółki przejmowanej do spółki przejmującej. 2.08.2004 r. - Sąd Rejonowy w R. wpisał do Krajowego Rejestru Sądowego informację o połączeniu oraz o zmianie nazwy spółki przejmującej na "A" sp. z o.o. Według ustaleń, spółka przejęta posiadała długoletni "Kontrakt nr [...]" (z 27.08.1992 r.) z "B" na wykonanie drzwi pasażerskich do samolotu Boeing 757; zobowiązała się do sprzedaży tej firmie ustalonych dóbr i usług do produkcji samolotów; produkty będące przedmiotem transakcji były określane w konkretnych zamówieniach. Kontrakt obowiązywał do końca 2001 r. w zakresie (zagwarantowanej) produkcji 150 kompletów drzwi, z których każdy obejmował 6 drzwi (trzy pary drzwi lewych i trzy pary drzwi prawych) o numerach: 141N6100-2007, 141N6200-2007, 143N6100-2005, 143N6100-2006, 146N6100-2005, 146N6100-2006. Po sprzedaży zagwarantowanej ilości 150 kompletów drzwi, produkcja drzwi była kontynuowana w oparciu o prognozy i konkretne składane zamówienia przez "B". Po 2001 r. współpraca odbywała się nadal wg zasad zawartych w umowie. W korespondencji oraz transakcjach handlowych zarówno "B", jak i "A" Sp. z o.o. ("A" Sp. z o.o.) powoływały się na umowę z 27.08.1992 r. W 2003 r. "A" Sp. z o.o. została pisemnie powiadomiona przez "B" "o zamierzonym zakończeniu z końcem 2004 r. produkcji samolotu Boeing 757, a tym samym o zakończeniu zamówień na drzwi pasażerskie 757 w "A" spółka z o.o.". 7.09.2005 r. Spółka zawarła z firmą "B" "Porozumienie o zaspokojeniu roszczeń". W związku z zawartą ugodą na konto Spółki 27.09.2005 r. wpłynęła kwota 3.021.939,05 USD (3.000.000 + 21.955,05 - 16) obejmująca należność tytułem "Termination Claim 2267" (3.000.000 USD) oraz tytułem faktury [...] (21.955,05 USD). Według ustaleń organu I instancji, "Porozumienie o zaspokojeniu roszczeń" z 7.09.2005 r. zostało zawarte w związku z zakończeniem kontraktu na "Drzwi Pasażerskie 757", na wniosek "A" z 4.02.2005 r. nazwany "Roszczenie zakończeniowe". Wraz z ww. wnioskiem Spółka przedłożyła firmie "B" zestawienie "kosztów zakończeniowych" (pod nazwą "Główny Podział Kosztów - wersja A"), związanych z produkcją drzwi pasażerskich do samolotu Boeing 757. Zestawienie to obejmowało m.in. wypowiedziane stany magazynowe materiałów i części zmagazynowanych przez "A" wg cen katalogowych, tj., cen po jakich "A" dokonywała rozliczeń z firmą Boeing w ramach zawartego kontraktu. Zawierając "Porozumienie o zaspokojeniu roszczeń" "A" wyraziła zgodę na zawarcie z tego tytułu ugody za kwotę USD 3.000.000,00", przy czym "A" zgodziła się na wykonanie poleceń i instrukcji "B" odnośnie wysyłki lub pozbycia się wypowiedzianych stanów magazynowych (nadwyżek części i materiałów, które były zmagazynowane w "A"). W przypadku przywrócenia zamówień związanych z tymi wypowiedzianymi stanami magazynowymi lub otrzymaniu nowych zamówień na którekolwiek z tych podzespołów, "A" zobowiązała się, że pobierze takie podzespoły z wypowiedzianych stanów magazynowych i przypisze je do tych nowych zamówień, a ewentualne kwoty uprzednio uiszczone za te podzespoły zostaną zwrócone spółce "B". Negocjacje dotyczące wypłaty przez "B" na rzecz "A" kwoty 3.000.000 USD będą oznaczały pełną akceptację tej kwoty jako ostatecznej i całkowitą płatność na zaspokojenie wszelkich roszczeń "A" względem "B" z powodu wypowiedzenia w całości lub w części zamówień na produkcję drzwi pasażerskich o nr zespołów: 141N6100-2007, 141N6200-2007, 143N6100-2005, 143N6100-2006, 146N6100-2005, 146N6100-2006. Zgodnie z wnioskiem z 4.02.2005 r., nr WZ/33/05, tzw. "Roszczeniem zakończeniowym", stanowiącym podstawę zawartej ugody, wypowiedziane stany materiałów i części zmagazynowanych w "A", wg cen katalogowych, odpowiednio wynosiły: -nadwyżka materiałów "A" (zmagazynowanych w "A", Polska) - 1.097.030,67 USD -nadwyżka części "A" (zmagazynowanych w "A", Polska) - 3.124.796,59 USD -razem nadwyżka materiałów i części "A" - 4.221.827,36 USD. Ponadto 8.03.2006 r. Spółka zawarła z "B" "Porozumienie o złomowaniu zapasów", powołując się na kontrakt [...]. Na podstawie zawartego porozumienia "A" uzyskała od "B" pozwolenie na złomowanie materiałów i części, które zostały poddane spisowi kontrolnemu i weryfikacji przez uczestniczące strony. Wartość spisanych na dzień 8.03.2006 r. części i materiałów wg cen katalogowych łącznie wynosiła 2.026.241,99 USD. Na mocy zawartego porozumienia Spółka zgodziła się również zwrócić "B" z kwoty 3.000.000 USD kwotę 15.582,10 USD, która wynikała "ze zwiększenia przez "A" spółka z o.o. produkcji części zapasowych i zmniejszenia zapasów uprzednio przeznaczonych do złomowania w Porozumieniu z dnia 7 września 2005 r. do ww. Kontraktu". Otrzymaną 27.09.2005 r. kwotę z ugody w wysokości 3.000.000 USD "A" Spółka z o.o. rozliczyła w następujący sposób: w 2005 r.: - z ww. kwoty potrąciła: 460.320,13 USD "za fakturę [...]", 235.335,69 USD "za [...]", 15.944,80 USD "[...]", 67.720,97 USD "[...]", 178.939,98 USD "[...]", w 2006 r.: - zwróciła firmie "B" kwotę 15.528,10 USD "zwrot do [...]", - pokryła koszty związane ze złomowaniem części i materiałów importowanych z USA - 909.151,41 USD "złomowanie I", w 2007 r.: -pokryła koszty związane ze złomowaniem części i materiałów importowanych z USA: 567.988,56 USD "złomowanie II", 549.070,42 USD "złomowanie III". Organ I instancji uznał za prawidłowe rozliczenie w 2005 r. przez Spółkę równowartości w PLN kwot: 460.320,13 USD "za fakturę [...]", 235.335,69 USD "za CCNy", 15.944,80 USD "zapłata na rzecz [...]", 67.720,97 USD "zapłata na rzecz [...]", 178.939,98 USD "zapłata na rzecz [...]" oraz w 2006 r. kwoty 15.528,10 USD - "zwrot do "B"". Zakwestionował natomiast rozliczenie przez spółkę równowartości w PLN kwoty 2.026.210,39 USD (909.151,41 + 567.988,56 + 549.070,42) stanowiącej wartość złomowanych w latach 2006-2007 części i materiałów, ponieważ Spółka w 2005 r. wykazała te kwotę jako przychód do rozliczenia w czasie, niepodlegający opodatkowaniu w 2005 r. W ocenie organu I instancji, w analizowanym przypadku moment powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych uzależniony jest od momentu przekazania przez "B" kwoty 3.000.000,00 USD, nie zaś od procesu złomowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określając zaskarżona decyzją zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. uznał za prawidłową wycenę zezłomowanych części i materiałów wg cen katalogowych, tj. cen, po których "A" dokonywała rozliczeń z firmą "B" i wg których wyceniono zapasy materiałowe do połączenia w formie przejęcia "A" Sp. z o.o. i w załącznikach do wniosku nr WZ/33/05 z 4.02.2005 r.; ustalił, że łączna wartość materiałów i części wydanych do złomowania I, II, III wyniosła 4.148.553,77 zł. Z wydanych do złomowania zapasów wyłączono te materiały i części, które zostały zniszczone w ramach ww. złomowań, ale które nie były ujęte w wykazie materiałów i części na dzień 4.02.2004 r. Wartość tych materiałów i części ustalono na kwotę 1.156.961,05 zł. W związku z czym ustalono, że wartość materiałów i części wydanych do złomowania I, II i III, równocześnie podlegających rozliczeniu z otrzymana kwotą ugody wynosi 2.991.592,72 zł (4.148.553,77 - 1.156.961,05). Tym samym kwota 2.991.592,72 zł stanowi koszt uzyskania przychodu 2005 r. podlegający rozliczeniu z otrzymana kwotą ugody. Spółka zakwestionowała stanowisko organu I instancji i złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r., zarzucając, że przyjęto jako koszt wartości wynikające z ksiąg, pomimo że dane te oparte są o zapisy po przeszacowaniu, które nie były kosztami podatkowymi. Podkreśliła, że NSA stwierdził, że kosztem uzyskania przychodu jest poniesiony przez podatnika wydatek - jest definitywny (rzeczywisty), pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodu; samo nieosiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego nie dyskwalifikuje wydatku jako kosztu uzyskania przychodu. Wskazała, że Prokuratura Okręgowa w T. zabezpieczyła dokumentację finansowo-księgową za lata 2002-2006 oraz dokumentację dotyczącą przewartościowania zapasów materiałów i części, ich złomowania oraz sprzedaży w okresie 2002-2007. Oryginały dowodów zakupu winny znajdować się w dokumentacji zabezpieczonej przez Prokuraturę, do której Strona nie ma dostępu. Spółka podniosła również zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 933.887 zł i określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 932.515 zł. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia podkreślając, że z akt sprawy bezspornie wynika, że: - postanowieniem z 14.[...].2011 r., sygn. akt [...], wszczęto śledztwo o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 w zw. z art. 9 § 3 ustawy z 10 września 1999 r. - Kodeks kamy skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 111, poz. 765 ze zm.), dalej: "K.k.s.", "polegające na narażeniu na uszczuplenie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 1 244 526 zł"; - postanowieniem z 29.[...].2011 r., sygn. akt. [...], przedstawiono zarzuty B. B. - pełniącemu funkcję prezesa zarządu Spółki "A"; treść postanowienia ogłoszono B. B. 29.12.2011 r. (co potwierdził własnoręcznym podpisem) - a zatem jeszcze przed dniem 31.12.2011 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia. W świetle podanych okoliczności, w ocenie organu, nie może budzić wątpliwości, że Spółka (poprzez zawiadomienie/czynności z udziałem p.o. prezesa zarządu) posiadała wiedzę o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, a co za tym idzie zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r nie uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011 r. W ocenie organu odwoławczego przedstawienie - przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania - zarzutu popełnienia przestępstwa karnego skarbowego wiążącego się z niewykonaniem tego zobowiązania jest wystarczające do uznania skuteczności informacji, że już wcześniej (tj. z chwilą wszczęcia dochodzenia/śledztwa w sprawie popełnienia przestępstwa karnego skarbowego) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu. Biorąc pod uwagę zarzuty odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wystąpił do Sądu Okręgowego w T. o udostępnienie akt postępowania sądowego o sygnaturze [...], w których znajdowała się zabezpieczona przez Prokuraturę Okręgową w T. "dokumentacja finansowo-księgowa za lata 2002-2006 oraz dokumentacja dotycząca przewartościowania zapasów materiałów i części, ich złomowania oraz sprzedaży w okresie 2002- 2007". Organ odwoławczy, dokonał przeglądu obszernych akt postępowania sądowego i po ich szczegółowej i wnikliwej analizie stwierdził, że znajdują się w nich dokumenty dotyczące nabycia części samolotowych ze wskazaniem ich symboli, w związku z czym postanowieniem z 9.[...].2019 r. dopuścił jako dowody w sprawie kopie faktur wystawionych przez [...]: z 27.10.1993 r., nr 931027-01, z 25.10.1993 r., nr 931025-01, z 3.06.1994 r., nr 940603-02, z 3.06.1994 r., nr 930603-01, z 19.07.2000 r., nr 000719- 01, z 19.07.2000 r., nr 000719-02 oraz wystawionych przez [...]: z 14.07.2000 r., nr 000711-02, z 11.07.2000 r., nr 000711-01. Analizując pozyskane faktury organ odwoławczy stwierdził że koszty uzyskania przychodów związane ze złomowaniem zapasów i części materiałowych odpowiadające otrzymanej kwocie ugody wynoszą 2.998.814,21 zł. Organ uznał, że w tych okolicznościach rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych Spółki za 2005 r. przedstawia się następująco: - przychody (5.025.543,18 + 6.550.130,33)- 11.575.673,51 zł, - koszty uzyskania przychodów (3.668.886,43 + 2.998.814,21) - 6 .667.700,64 zł, - dochód - 4.907.972,87 zł, - podstawa opodatkowania - 4.907.973 zł, - należny podatek wg stawki 19% (po zaokrągleniu) - 932.515 zł. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości 933.887 zł i określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 932.515 zł. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na ww. decyzję DIAS z dnia [...] sierpnia 2019 r. Spółka wniosła o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie w całości poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: O.p.) poprzez odmowę uznania, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 rok wygasło wskutek przedawnienia, - art. 145 § 2 O.p. - poprzez błędne uznanie, iż w sytuacji zastępowania Podatnika w kontroli podatkowej prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej przez pełnomocnika J. K. nie jest konieczne zawiadomienie Podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia doręczonego do rąk tegoż pełnomocnika"; - art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez odmowę uznania za 2005 r. kosztu uzyskania przychodu z tytułu zakupu zapasów magazynowych co najmniej w kwocie 18.663.949,21 zł oraz zawyżenie podstawy opodatkowania (dochodu) i tym samym należnego podatku dochodowego od osób prawnych; - art. 21 § 3 O.p. poprzez określenie Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. w wysokości nieuwzględniającej rzeczywistego kosztu uzyskania przychodu, a zatem w wysokości nienależnej; - art. 122 O.p. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy; - art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie wyczerpująco całego materiału dowodowego - brak rozpatrzenia zalegających w aktach sprawy karnej przed Sądem Okręgowym w T. pod sygn. [...] dowodów z wymienionych w skardze dokumentów; - art. 233 § 1 pkt 2 lit a w zw. z art. 208 § 1 O.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenia bezprzedmiotowego postępowania; - art. 170 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez niezrealizowanie w pełni wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5.12.2014 r. sygn. akt II FSK 2286/12, oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 15.01.2015 r. sygn. akt I SA/Rz 1125/14 poprzez brak uwzględnienia w całości kosztów uzyskania przychodu w rozpatrywaniu dochodu za 2005 r. Skarżąca wniosła o: 1. "ściągnięcie do akt sprawy akt zakończonego wyrokiem uniewinniającym postępowania karnego przed Sądem Okręgowym w T., sygn. [...]", 2. dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów: - skierowanego do Prokuratora Rejonowego w M. zawiadomienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 27.09.2009 r. o podejrzeniu popełnia przestępstwa, - notatki urzędowej Prokuratury Okręgowej w T. z 9.09.2009 r. (sprawa [...]) na stronie 7 (karta 5853 akt), - opinii biegłego z zakresu rachunkowości z 16.06.2009 r" - uzupełnienia do opinii z 16.06.2009 r. (karta 5892 i nast.), - aktu oskarżenia z 29.[...].2010 r. przeciwko B. B. i A. S.w sprawie o przestępstwo z art. 296 § 2 i § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r" poz. 1600 ze zm.), dalej: "K.k.". Podnosząc zarzut przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r., Spółka wskazała, że wprawdzie postanowieniem z 14.[...].2011 r., znak: [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks kamy skarbowy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1958 ze zm.), dalej: "K.k.s.", a także postanowieniem z 29.[...].2011 r., znak: [...], przedstawiono prezesowi zarządu – B. B. zarzuty w ww. sprawie, ogłaszając mu zarzuty, jednak stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zawiesza powiadomienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego podatnika to jednak przedstawiając zarzuty prezesowi zarządu, organy do 31.12.2011 r. nie powiadomiły ustanowionego w postępowaniu kontrolnym i w kontroli podatkowej pełnomocnika Skarżącej w osobie J. K. Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisów ustawy oraz O.p., Skarżąca wskazała, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji uznał za koszt uzyskania przychodów z tytułu nabycia prefabrykatów do produkcji części samolotowych kwotę 2.998.814,21 zł, podczas gdy wg dokumentu "Główny Podział Kosztów - Wersja A" z 4.02.2005 r. przekazanego kontrahentowi amerykańskiemu – "B" - wynosiła 7.493.144,55 USD, po przeliczeniu 23.033.177,03 zł. Jednocześnie wskazała, że mając na uwadze upływ czasu oraz niemożność dostępu Podatnika do dokumentów księgowych obrazujących nabycie materiałów i zapasów do produkcji drzwi samolotowych, dowody zalegające w aktach sprawy o sygn. [...] należy uznać za dowody zakupu tych zapasów oraz ceny tego zakupu, co oznacza, że koszt uzyskania przychodu określony w zaskarżonej decyzji należał podwyższyć co najmniej o 18.663.949,21 zł. Kwota ta wymieniona została w zawiadomieniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej skierowanym do Prokuratora Rejonowego w M. (pismo z 27.09.2009 r.) o możliwości popełnia przez B. B. i S. przestępstwa na szkodę "A" Sp. z o.o. - poprzez obniżenie wartości posiadanych przez Spółkę zapasów i materiałów z 18.663.949,21 zł do 1.771.407,44 zł. Skarżąca Spółka podkreśliła, że także biegły – J. L. w opinii z 16.06.2009 r. "ustalił, że w latach 2003-2004 spółka "A" dokonała aż trzykrotnej, drastycznej obniżki wartości zapasów (odpisów aktualizujących), i tak: - faktyczna wartość zapasów do aktualizacji w dniu 31 grudnia 2003 r. biegły ustalił na kwotę 18.663.949,21 zł - tego dnia obniżono wartość zapasów o kwotę 4.425.561,71 zł". W ocenie Spółki uwzględnienie kosztu uzyskania przychodu w kwocie wyższej niż 18.663.949,21 zł oznaczałoby stratę w 2005 r., co oznaczałoby, że brak jest podstaw określenia wysokości zobowiązania w kwocie wskazanej w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji organ II instancji winien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami prawa procesowego, a podjęte rozstrzygnięcia nie naruszają prawa materialnego. Brak było podstaw do dopuszczenia dowodów zawnioskowanych w skardze. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i dowody w postaci dokumentów może dopuścić jedynie wyjątkowo, jeżeli przyspieszy to rozpoznanie sprawy. W przedmiotowej sprawie przesłanki ku temu nie wystąpiły. Po pierwsze bowiem, jak wynika z akt sprawy, organ II instancji dokonał przeglądu akt postępowania karnego, gromadząc dowody jakie były potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza w zakresie pozwalającym ustalić ceny po których spółka dokonywała zakupu części składowych montowanych na zlecenie firmy Boeing drzwi samolotowych. Po drugie nie jest prawdą, że spółka nie miała dostępu do akt postępowania karnego. Spółka działa bowiem przez swoje organy, a w szczególności członków zarządu. Osobami tymi, jak wynika z wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego są B. B. i A.S., występujący jednocześnie w sprawie karnej przestępstwo z art. 296 § 1 i 3 kk jako oskarżeni. Osoby oskarżone zgodnie z art. 156§ 1 kpk maja prawo do przeglądania akt i uzyskiwania z nich odpisów. Prawo takie przysługuje także innym osobom, jak pokrzywdzone która to pokrzywdzoną miała być w tej sprawie spółka. Nie jest więc tak, że akta były dla podatnika niedostępne. Po trzecie w końcu kwestia przeszacowania wartości nabywanych części nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy w sytuacji, gdy organ dokonał ustaleń faktycznych w zakresie poniesionych kosztów nabycia tych części według cen rzeczywistego nabycia, nie zaś cen według wartości przeszacowania ( zmniejszającego lub zwiększającego wartość). Postępowanie karne dotyczyło więc innego aspektu działalności członków zarządu spółki ( podatnika w niniejszej sprawie ). Z tych względów sąd uznał, że brak jest podstaw do dopuszczenia dowodów z przedmiotowych dokumentów. Nie są trafne również zarzuty naruszenia prawa w zakresie jakim kwestionowane jest prawo organu do wydania decyzji z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Przepis art. 70 § 1 o.p przewidywał 5 letni, liczony od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku okres przedawnienia zobowiązania podatkowego. W brzmieniu obowiązującym do dnia 15.10.2013 r. przepis art. 70 § 6 pkt 1 o.p stanowił: że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Za takie wszczęcie postępowania karnoskarbowego uważa się wszczęcie postępowania w sprawie. Nie jest wymagane wszczęcie postępowania co do osoby podatnika, lub osób go reprezentujących w przypadku osoby prawnej. Od dnia 15.10.2013 r. przepis ten stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Do wymogu wszczęcia postępowania została dołączona przesłanka zawiadomienia podatnika o tym wszczęciu, zaś do ordynacji podatkowej został dodany przepis art. 70c nakazujący, aby organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamił podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Zmiany legislacyjne wynikały z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. Sygn. P 30/11, w którym stwierdził on, że: art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wprowadzony został więc standard ochrony podatnika przed skutkami wszczęcia postępowania karnoskarbowego jako niweczącymi bieg terminu przedawnienia polegający na obowiązkowym powiadomieniu go o zaistnieniu takiej sytuacji i wynikających z tego zmianach w jego sytuacji prawnopodatkowej. Zmiany te weszły jednak w życie z dniem 15.10 2013 r. , w szczególności art. 70c , co ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. O ile bowiem można odnosić twierdzenia Trybunału o konieczności zawiadomienia podatnika o wszczęciu postępowania karnoskarbowego dla stanów faktycznych zaistniałych przed jego wyrokiem , o tyle nie można stawiać organom wymagań dla takich sytuacji, aby miało to miejsce na zasadach określonych w art. 70 c o.p. Dla stanów faktycznych mających miejsce przed omawianą zmianą przepisów musi być zatem zastosowany możliwy do spełnienia standard ochrony konstytucyjnej podatnika przejawiający się w zapewnieniu mu wiedzy przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego co do zaistnienia okoliczności zawieszającej ten bieg terminu przedawnienia. Z takie zdarzenie musi być uznane ( przed dniem 15.10.2013 r.) każde postąpienie organu, z którego wynikała dla podatnika wiedza co do tego, że takie postępowanie zostało wszczęte ( co najmniej w sprawie ), a tym samym do przedawnienia zobowiązania podatkowego w terminie z art. 70 § 1 o.p. nie dojdzie. Nie można bowiem czynić organowi podatkowemu zarzutu naruszenia art. 70c o.p. zanim przepis ten został uchwalony i wszedł w życie. W orzecznictwie sądowym wykształcił się pogląd akceptowany przez WSA w Rzeszowie, że każda forma zawiadomienia podatnika o tym fakcie jest wystarczająca byleby tylko nie budziło wątpliwości, że informacje taka powziął . W przypadku osób prawnych informacja ta musi być ujawniona wobec osoby uprawnionej do jej reprezentacji, a wiec wobec członków zarządu. Ponieważ chodzi tutaj o informacje o fakcie , nie zaś o oświadczenie woli wystarczające jest powiadomienie jednego członka zarządu. Od powzięcia bowiem takiej informacji spółka ma możliwość adekwatnego reagowania na taką właśnie sytuacje prawnopodatkową. W przedmiotowej sprawie, jak ustaliły organy postępowanie karnoskarbowe w sprawie narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej w podatku dochodowym przez skarżącą spółkę wszczęto 14.12.2011 r. zaś zarzuty karnoskarbowe przedstawiono członkowi zarządy B. B. w dniu 29.12.2011 r. W tym dniu potwierdził on odbiór postanowienia. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych upływał 31.12.2011 r. A więc organ wszczął postępowanie karnoskarbowe przed upływem przedawnienia zobowiązania i przed jego upływem przedstawił zarzuty członkowi zarządu, co jest jednoznaczne z poinformowaniem podatnika o wszczęciu takiego postępowania i spełniało wymogi określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W obowiązującym wówczas stanie prawnym jest to wystarczające do osiągnięcia skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. a zarazem realizuje standardy ochrony konstytucyjnej. Nie doszło do naruszenia przepisów w tym zakresie. Organy prawidłowo również zastosowały prawo materialne, a w szczególności przepisy art. 7 ust. 1 i 15 ust.1 updof dotyczące przedmiotu opodatkowania i kosztu na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. W myśl art. 12 ust.1 pkt 1 updop przychodem są otrzymane pieniądze. W przypadku działalności gospodarczej za przychód uważa się ( art. 12 ust. 3 updop ) także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Za datę powstania przychodu uważa się dzień kiedy te przychód rzeczywiście nastąpił ( otrzymano świadczenie ), zaś w przypadku przychodów o których mowa w art. 12 ust. 3 updop dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym: 1) wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe lub 2) wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej częściowe wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub 3) otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach. W przedmiotowej sprawie przychód jaki osiągnęła spółka był przychodem z działalności gospodarczej i miał miejsce w chwili jego otrzymania w dniu 7.09.2005 r. Kwestia zakwalifikowania otrzymanej kwoty 3.000.000 dolarów jako przychodu spółki nie jest kwestionowana. Kwestia sporna między stronami jest wysokości kosztów poniesionych przez poprzednika prawnego skarżącej spółki na nabycie części mających służyć do montażu drzwi do samolotu Boeing 757 . W tym zakresie organy prawidłowo ustaliły, że części nabywane od kontrahentów amerykańskich i mające służyć do montażu drzwi samolotowych były nabywane przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i ponoszone na ich zakup wydatki miały służyć osiągnięciu przychodów ze źródła przychodów, a zatem mieszczą się one w pojęciu kosztów, o których mowa w przepisie art. 15 ust.1 updop. Wydatki poniesione przez podatnika mające służyć do osiągania przychodów albo do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów niezależnie od następnej realizacji tego celu stanowią koszty w rozumieniu tego przepisu, a tym samym pomniejszają przychód obliczany dla celów podatku dochodowego. W przedmiotowej sprawie organy słusznie wskazały, że powodem zakupu części od kontrahenta amerykańskiego była prowadzona działalność gospodarcza w zakresie montażu drzwi, a więc wydatki te były ponoszone w celu uzyskania przychodu ze źródła przychodów, a konkretnie w prowadzonej działalności gospodarczej. Działalność ta musiała zostać przerwana na skutek zachowania kontrahenta, który zakończył produkcję samolotu Boeing 757, co jednak nie zmienia oceny zachowania podatnika, który poniósł te koszty w celu osiągniecia przychodów. Przychód ze sprzedaży nie został zrealizowany na skutek zakończenia współpracy. Organy słusznie jednak uznały ,że poniesione koszty mogą stanowić podstawę obniżenia przychodu w postaci quasi odszkodowania otrzymanego ze strony kontrahenta amerykańskiego z uwagi na jednostronne zakończenie współpracy. Istniał bowiem bezpośredni związek pomiędzy dokonanymi zakupami części a otrzymana kwotą 3.000.000 dolarów. Przychód ten stanowił rekompensatę nieuzyskanych przychodów z tytułu kontraktu i poniesionych kosztów. Jego otrzymanie nie byłoby możliwe, gdyby nie wcześniej nabyte części. Organy w tym zakresie precyzyjnie wskazały o jakie części w tym zakresie chodzi i które z nabyć było przedmiotem prowadzonych negocjacji pomiędzy stronami, które końcowo doprowadziły do zapłaty przez Boeing na rzecz podatnika rekompensaty. Wskazały przy tym, ze część zakupionych produktów zastała nabyta już po przeprowadzeniu negocjacji i nie była nimi objęta. Opierając się na tym stwierdzeniu przyjęły ,że zakup tej części półproduktów jest irrelelwantny dla ustalenia wysokości kosztów poniesionych przez podatnika. W zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazano sposób ustalenia części zakupionych przez podatnika od kontrahentów amerykańskich i rozliczenia ich zakupu jako kosztów prowadzonej działalności w ramach otrzymanej kwoty 3mln dolarów amerykańskich. To rozgraniczenie ilościowe ( i dokonane pod względem czasowym ) nie zostało w sposób skuteczny zakwestionowane w skardze, a więc brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia w tym zakresie przepisów dotyczących prawidłowości dokonywania ustaleń faktycznych. W szczególności zasadne jest twierdzenie organów, że w tej grupie kosztotwórczych nabyć części do produkcji drzwi są te części, które zostały zezłomowane w protokołach opisanych jako złomowanie I, II i III. ( po wyłączeniach opisanych w decyzji ). W końcu nie naruszyły organy przepisów prawa materialnego, a to art. 15 ust. 1 updop w zakresie ustalenia wysokości poniesionych kosztów na zakup tych części. Przepis ten stanowi o poniesionych kosztach, przy czym w sytuacji, gdy rzecz dotyczy zakupywanych podzespołów do montażu końcowego, to jako poniesione koszty należy rozumieć wydatki poniesione przez podatnika związane z ich zakupem. Wydatki te mogą być ustalane w każdy możliwy sposób, przy czym najczęściej będzie to cena wynikająca z faktur wystawionych przez sprzedawcę. Kosztem poniesionym będzie więc zapłacona cena. Brak jest podstaw do przyjęcia, że poniesiony koszt może być waloryzowany lub przeszacowywany. Będzie to zawsze koszt faktycznie poniesiony przez podatnika na zakup części. W przedmiotowej sprawie organy podjęły próbę uzyskania od podatnika danych pozwalających na ustalenie wysokości poniesionych w tym zakresie kosztów na zakup złomowanych następnie części. Pomimo wezwań organ nie uzyskał od spółki potrzebnych danych. W ramach prowadzonego postępowania kontrolnego ( a także odwoławczego ) uzyskał dane pozwalające na określenie ceny tych części, obliczenia wartości zapłaconych kwot. Opierając się w tym zakresie na dokumentach księgowych, fakturach proforma i cenach katalogowych nie naruszył prawa określając wysokość kosztów faktycznie poniesionych na zakup części. Ustalił koszty rzeczywiście i definitywnie poniesione przez spółę. Argumentacja spółki odnosząca się do wielokrotnego przeszacowania wartości tych części w urządzeniach księgowych jest nietrafna, bowiem metodologia obliczeń organu była odmienna, a przy tym zgodna z wymogami art. 15 ust.1 updop. Odniosła się do kosztów poniesionych, a nie przeszacowanych. Podsumowując zatem tę część rozważań należy stwierdzić, że organy precyzyjnie określiły jaka część zakupionych podzespołów była objęta ugoda pomiędzy podatnikiem a kontrahentem amerykańskim, a tym samym kwota 3 mln dolarów wiązała się z ich zakupem, a następnie wskazały na jakiej podstawie ustaliły rzeczywisty koszt poniesiony na zakupu tych części. Zrealizowany został w sposób prawidłowy wymóg z art. 7 ust. 1 i 2 stanowiący, że podstawą opodatkowania jest dochód rozumiany jako nadwyżka przychodów ze źródła przychodów nad poniesionymi kosztami osiągnięta w roku podatkowym. Z tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.