I SA/Rz 712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2015 r. wniosku M.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów -postanawia- odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 712/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2014 r., nr [...], ustalającą M. H. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2009 r. w wysokości 165 091 zł. M. H. zaskarżyła przedmiotową decyzję do tutejszego Sądu. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd, po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 712/15, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. Wyrokiem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 712/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. H. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., opisaną powyżej. W treści skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2015 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2015 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącej, co w konsekwencji może stanowić naruszenie zasady poszanowania minimum egzystencji podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżącej należy potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt 712/15 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z art. 165 p.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno zostać oparte na wymienionych w tym przepisie przesłankach tj. możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spełnienie choćby jednej z tych przesłanek umożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawodawca nie uzależnia udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 1 p.p.s.a. od udowodnienia wystąpienia ww. przesłanek. Wystarczy uprawdopodobnić zaistnienie tego rodzaju okoliczności. Wskazać należy, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek wskazanych w ww. przepisie spoczywa na wnioskującym. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia, tj. "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienia NSA: z dnia 13 maja 2010 r., II FZ 182/10; z dnia 15 września 2010 r., II FZ 417/10; z dnia 9 grudnia 2010 r., II FSK 1836/10, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Samo powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również znajdujących się w aktach sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd rozpatrujący wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W rozpatrywanej sprawie sama wysokość kwoty dochodzonej w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. np. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Niewątpliwie każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia określonej kwoty pociąga za sobą dolegliwość rodząca określony skutek w finansach podmiotu którego dotyczy, jednakże sytuacja sama z siebie nie uzasadnia stosowania wyjątkowego rozwiązania, jakim jest udzielenie ochrony tymczasowej. Wskazać należy, że sama zapłata podatku, nawet w trybie egzekucji należności pieniężnych nie prowadzi, co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową, nie uprawdopodobniła okoliczności, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Wskazane przez skarżącą argumenty są zbyt ogólne i nie świadczą o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ciążących na skarżącej zobowiązań podatkowych nie świadczy, sama w sobie, o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym stwierdzić należy, że w dalszym ciągu brak jest w sprawie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a tym samym uzasadniały zmianę postanowienia z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 165 p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.