I SA/Rz 72/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi spółki "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę. I SA/Rz 72/16 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania A. S.A. w W. (następca prawny B. S.A., dalej Spółka lub Skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia (...) lipca 2015r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 106.118zł. Jak wynika z akt sprawy Spółka w deklaracji podatkowej określiła wysokość podatku od nieruchomości za 2010r. na kwotę 66.995zł. Deklaracja ta była przez nią dwukrotnie korygowana z powodu zakończenia inwestycji w sieć telekomunikacyjną do końca 2009r. oraz z powodu pominięcia przedmiotów podlegających opodatkowaniu a objętych nieskutecznym aportem do spółki C. W oparciu o ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. oraz twierdzenia samej Spółki, organ podatkowy ustalił, że deklaracje podatkowe nie obejmowały wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej. W dalszej kolejności organ podatkowy postanowieniem z dnia 11 lutego 2015r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. W toku postępowania Spółka stanęła na stanowisku, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie powinny podlegać podatkowi od nieruchomości, ponieważ Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, natomiast nadal przysługuje jej prawo własności do linii kablowych przebiegających przez tą kanalizację. W sytuacji, gdy właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka wyjaśniła również, że przed sporządzeniem deklaracji na rok 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te zadeklarowano do opodatkowania w 2010 roku. Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji i nie dokonywała porównania ich stanu w stosunku do lat ubiegłych. Ponadto Spółka w toku postępowania prowadzonego za rok 2009 dokonała wyodrębnienia obiektów i ustaliła ich wartość w wysokości 1.250.129,43zł. Jest to wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych w 2010r. Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. nr [...] Burmistrz Miasta S. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 106.118zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu, podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 849 ze zm.), dalej u.p.o.l. Organ podatkowy stwierdził, że status własnościowy poszczególnych elementów budowli nie ma wpływu na prawno-podatkową kwalifikację danego obiektu jako przedmiotu opodatkowania. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przedmiotem opodatkowania jest nie tylko cała budowla ale również jej część. W przypadku podatku od nieruchomości, okolicznością z którą powiązano obowiązek podatkowy jest władanie nieruchomością lub jej częścią związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie należy ograniczać opodatkowania wyłącznie do sytuacji, gdy właścicielem poszczególnych elementów budowli jest ten sam podmiot. Organ podatkowy uznał, że w stanie prawnym obowiązującym do końca lipca 2010r. opodatkowaniu podatkiem do nieruchomości podlega sieć telekomunikacyjna jako obiekt kompletny, bez względu na to, kto jest właścicielem jej poszczególnych elementów składowych. W rezultacie organ podatkowy określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 106.118zł, przyjmując, że podstawa opodatkowania od budowli za okres od 1 stycznia do 31 lipca 2010r. wynosi 3.512.121zł. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz o umorzenie postępowania. Strona zarzuciła naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 393 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej o.p., w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 210 § 4 o.p., co uniemożliwiło zrekonstruowanie sposobu wnioskowania organu oraz pozbawiło ją możliwości precyzyjnego ustosunkowania się do efektów tego wnioskowania. Spółka podniosła, że argumentacja organu wskazująca na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi od nieruchomości nie jest adekwatna w stanie faktycznym który wystąpił w przedmiotowej sprawie, gdyż Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych. Zdaniem strony w sytuacji, w której właścicielem kanalizacji przez którą przebiegają linie kablowe jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Na poparcie swego stanowiska Spółka powołała się na argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 27 maja 2014r. (II FSK 1498/12). Po rozpoznaniu odwołania SKO w opisanej na wstępie decyzji utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Kolegium w uzasadnieniu wskazało, powołując się na ugruntowane stanowisko w orzecznictwie, że wartość kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości Z uwagi na wejście w życie z dniem 17 lipca 2010r. zmiany do przepisów Prawa budowlanego (art. 65 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz. U z 2010r. Nr 106 poz. 675), polegającej na wprowadzeniu definicji "obiektu liniowego" obejmującego m.in. kanalizację kablową jednak bez kabli w niej zainstalowanych, mogą one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie do lipca 2010r. Kolegium stanęło na stanowisku, że choć kable nie spełniają definicji budowli, to mogą one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako części budowli. W przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, że opodatkowaniu podlegają wyłącznie te części budowli, które same stanowią budowlę. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu SKO wskazało, że przedmiotem opodatkowania jest cała sieć teleinformatyczna położona na terenie danej gminy, w której skład wchodzą nie tylko same kable, ale również inne urządzenia sieciowe. Nie chodzi więc o opodatkowanie po stronie Spółki samego kabla, ale sieci informatycznej, której kabel jest co prawda nieodzownym elementem, ale nie jedynym. Z tego względu Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji zgodnie z którym, kabel (wraz z pozostałymi elementami sieci) może zostać opodatkowany podatkiem od nieruchomości również w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa została sprzedana innemu podmiotowi. Sama sieć nie traci w takim wypadku statusu budowli, a jej poszczególne elementy podlegają opodatkowaniu jako części budowli. W kwestii określenia podstawy opodatkowania Kolegium wskazało, że organ podatkowy I instancji wydając zaskarżoną decyzję opierał się m.in. na protokołach z oględzin, deklaracji za 2007 i deklaracji za 2010 r. wraz z korektami oraz pisemnych wyjaśnieniach podatnika. Dodatkowo organ podatkowy I instancji wielokrotnie wzywał podatnika do złożenia wyjaśnień w przedmiocie wartości linii kablowych. Zdaniem Kolegium mogły zostać zakwestionowane dane podane przez Spółkę w piśmie z dnia 30 marca 2015r., w którym wskazano, że wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej niezadeklarowanych w 2010 r. wynosi 1.250.129,43 zł. Jak wynika bowiem ze stanowiska Spółki, dotyczyły one 2009 a nie 2010 roku. Po drugie, podana wartość znacznie odbiegała od wartości wskazywanych przez Spółkę w deklaracjach za 2007r., gdy do opodatkowania zgłaszana była kanalizacja wraz z ułożonymi w niej kablami. Podana przez Spółkę wartość była znacznie niższa niż wynikająca z deklaracji za 2007r. i to w sytuacji, gdy w pismach Strona twierdziła, że zwiększenie wartości środków trwałych jest wynikiem prowadzonych inwestycji. W tej sytuacji organ podatkowy miał podstawy do uznania, że przedstawione przez podatnika dane nie są wiarygodne. Ustalenie podstawy opodatkowania linii kablowych musiało więc zostać oparte o dane znajdujące się w dyspozycji organu podatkowego, tj. deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. (w której podatnik zgłosił do opodatkowania linie kablowe) oraz korekcie tej deklaracji, której jedynym powodem była zmiana stanowiska strony co do podlegania linii kablowych opodatkowaniu. Dane te nie budziły wątpliwości organu podatkowego, a ponadto nie były przez Spółkę kwestionowane. Dlatego też zdaniem Kolegium wartość budowli, a tym samym podstawa opodatkowania została w przedmiotowej sprawie ustalona prawidłowo. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Miasta S., a także o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 193 o.p., przez niewyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia w zakresie podstawy opodatkowania od spornych budowli, co jest konsekwencją zaniechania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w tym zwłaszcza zaniechania dowodu z ewidencji środków trwałych oraz nieuwzględnienia wyjaśnień strony, - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że od lutego 2009r. własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywała się, więc nie stanowią one dla Skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia dyspozycji art. 210 § 4 o.p., gdyż nie wskazano w nim, jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w roku 2010. Nie wiadomo więc, których konkretnie obiektów dotyczy spór oraz, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo, tj. czy uwzględnione w niej wartości dotyczą obiektów podlegających podatkowi od nieruchomości. Zdaniem Strony naruszenie art. 210 § 4 o.p. jest konsekwencją naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 i art. 193 o.p., polegającego na nieprzeprowadzeniu dowodu z ewidencji środków trwałych Spółki przekazanej przez Skarżącą w celu ustalenia stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. Ewidencja środków trwałych stanowi u przedsiębiorców podstawowe źródło informacji o przedmiocie i podstawie opodatkowania w podatku od nieruchomości, co wynika to bezpośrednio z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżąca upatrywała również naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 § 1 o.p. w pominięciu wartości podanej w zestawieniu złożonym przez Spółkę do akt postępowania wraz z pismem z dnia 10 kwietnia 2015r. oraz wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych uprzednio do podatku od nieruchomości. Przesłane zestawienie zostało opracowane na podstawie wyciągu z ewidencji środków trwałych Spółki dla grupy 2 i 6 KŚT, w obrębie których położona jest gmina S.. Wyjaśnienia te umożliwiały rozstrzygnięcie o wartości budowli w roku 2010 zwłaszcza, że organy nie przeprowadziły dowodu z ewidencji środków trwałych. W uzasadnieniu Skarżąca odniosła się również do kwestii prawa własności do kanalizacji kablowej. Podniosła, że w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez tę kanalizację linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi od nieruchomości. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy pominął, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właścicielem zarówno kanalizacji, jak i linii kablowych jest ten sam podmiot, określenie podatnika od całości techniczno-użytkowej, na którą miały się składać te obiekty, jest możliwe. Jest nim właściciel obu rzeczy, składających się na taką całość. Całość taka nie posiada natomiast właściciela w przypadku, gdy właścicielem kanalizacji jest inny podmiot niż właściciel położonych w niej linii kablowych. W stosunku do takiego obiektu nie sposób określić jego właściciela, co oznacza, że dla takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podatnika. Skoro zaś norma prawnopodatkowa, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, powinna określać zarówno przedmiot opodatkowania, jak i podatnika, to nieokreślenie podatnika oznacza niepełną normę prawnopodatkowa, co z kolei wyklucza opodatkowanie. Skarżąca podniosła, że jej argumentacja znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku NSA z 27 maja 2014r., II FSK 1498/12. W odpowiedzi na skargę SKO w Krośnie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było po pierwsze stwierdzenie, czy przedmiotem opodatkowania w stosunku do Spółki mogą być linie kablowe w sytuacji, gdy kanalizacja kablowa, w której linie te są położone znajduje się w rękach innego właściciela. Po drugie, spór pomiędzy Spółką a organami dotyczył podstaw, na jakich określono wartość budowli podlegających opodatkowaniu w 2010r. Odnośnie pierwszej ze wskazanych kwestii spornych Skarżąca argumentowała, że linie kablowe nie mogą być przedmiotem odrębnego opodatkowania natomiast organ reprezentował stanowisko odmienne, które w ocenie Sądu należało uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stanowi art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 290), dalej u.p.b., obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei definicja budowli dla potrzeb u.p.b. została zawarta w art. 3 pkt 3 tej ustawy (brzmienie obowiązujące w 2010r.). Wśród desygnatów budowli w przepisie tym wymieniono m.in. sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że są to takie sieci jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Stan prawny w tym zakresie uległ zmianie dopiero z dniem 17 lipca 2010r., na skutek nowelizacji u.p.b., przez zmianę art.3 pkt 3 (wskazanie, że budowlą są m.in. obiekty liniowe) i dodanie przepisu art.3 pkt 3a, który definiuje pojęcie obiektu liniowego i stanowi, że jednym z takich obiektów liniowych jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja tj. od stycznia do lipca 2010r., sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. zarówno wówczas, gdy położona jest w kanalizacji, jak i bezpośrednio w ziemi. Jeżeli kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta jedna budowla złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Sądu sprzedaż na podstawie umowy z dnia 31 stycznia 2009r. kanalizacji kablowej na rzecz D. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych we własności skarżącej Spółki nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach: WSA w Łodzi z 3.06.2015r. I SA/Łd 288/15, WSA w Krakowie z 28.01.2016r., I SA/Kr 1858/15, WSA w Lublinie z 20.01.2016r., I SA/Lu 665/15 (dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową. Przekonania Sądu o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może również zmienić treść uzasadnienia skargi, w którym Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014r. II FSK 1498/12, w którym Sąd ten stwierdził, że spółka "jest właścicielem kabli współosiowych i światłowodowych wraz z urządzeniami. Kable te nie stanowią jednakże samodzielnej budowli, a są jedynie jednym z elementów budowli, na którą składa się kanalizacja kablowa (techniczna) wraz z kablami. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być właściciel bądź posiadacz samoistny budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Spółka nie jest ani właścicielem, ani posiadaczem samoistnym budowli, jaką stanowią kanalizacja kablowa wraz z kablami. Kanalizacja kablowa jest jej udostępniona przez jej właściciela, którym nie jest żaden z podmiotów wymienionych w art. 3 ust.1 pkt 4 u.p.o.l., na podstawie umowy najmu. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu budowli w postaci kabli światłowodowych i współosiowych, skoro nie stanowią one samodzielnej budowli w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.o.l." Odnosząc się do tego orzeczenia należy wskazać, że dotyczy ono odmiennego stanu faktycznego, w którym opodatkowaniu podlegały kable współosiowe i światłowodowe podwieszone na trakcji energetycznej, niebędącej własnością skarżącej spółki. Po drugie nie jest kwestią sporną, że kanalizacja kablowa, jak i ułożone w niej kable, stanowią całość techniczno-użytkową i dalej są wykorzystywane przez Spółkę zgodnie z przeznaczeniem, dla którego budowla powstała. W przepisach prawa podatkowego brak jest zastrzeżenia, że opodatkowane elementy budowli muszą stanowić samodzielną budowlę. Przeciwnie – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem podatku od nieruchomości może być zatem właściciel części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca, definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych, aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. Niezasadnie również strona skarżąca zarzuca nieprawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania, polegające na przyjęciu wartości linii kablowych wykazanych w deklaracji za 2007r. z powiększeniem o wartość – 127,92zł, wynikającą z zakończonych inwestycji w 2009r. Spółka zarzuciła brak przeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych oraz pominięcie zestawienia i wyjaśnień dotyczących wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych do podatku od nieruchomości, które zostały przekazane wraz z pismem z dnia 10.04.2015r. Zgodnie z art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami tymi mogą być w szczególności (o czym stanowi art. 181 o.p.) księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 omawianej ustawy oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W świetle przytoczonej regulacji deklaracja podatkowa (także ta skorygowana przez stronę) może być źródłem danych dotyczących wartości podstawy opodatkowania. Podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady, ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 o.p. spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się też uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 182/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2010r., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. Zaznaczyć także należy, że w odniesieniu do podatku od nieruchomości, dokonane odpisy amortyzacyjne nie rzutują na wartość budowli w podatku od nieruchomości, skoro wartość tę bierze się - dla określenia podstawy opodatkowania - w pełnej wysokości (bez dokonanych odpisów amortyzacyjnych). W niniejszej sprawie organ wzywał Spółkę do przedłożenia ewidencji środków trwałych, z której wynikałaby wartość budowli. W reakcji na powyższe, Spółka przesłała nośnik CD zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych, który nie pozwalał na jednoznaczne ustalenie wartości budowli położonych na terenie miasta S. W kolejnym wyjaśnieniu złożonym przez Spółkę podała ona, że w odniesieniu do 2010r. nie sporządzała zestawienia obiektów nie uwzględnionych w deklaracji, jednakże w toku postępowania dotyczącego roku 2009 dokonała ona wyodrębnienia tego typu obiektów i określiła ich wartość na kwotę 1.250.129,43zł. Spółka wyjaśniła, że jest to wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych w 2010r. Podana przez Spółkę wartość odbiegała od wartości zadeklarowanej w 2007r. na kwotę 3.212.720zł. Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącą wynikało również, że wartość linii na kwotę 1.250.129,43zł została ustalona na podstawie nośnika danych CD, zawierającego wyciąg z ewidencji środków trwałych dla grupy 2 i 6 KŚT, na której położone jest miasto S.. Organ podatkowy I instancji podważył wiarygodność tych wyliczeń argumentując, że na tym nośniku wartość budowli została ujęta wspólnie dla kilku miejscowości a także nie wszystkie pozycje dotyczące miasta S. zostały ujęte w przedstawionym przez Spółkę zestawieniu. Przedstawiony przez Spółkę wykaz był więc niepełny. Podana przez Skarżącą wartość linii kablowych w kwocie 1.250.129,43zł została w kolejnym piśmie Spółki zwiększona o 127,92 zł ze wskazaniem, że jest to wynikiem przeprowadzonych inwestycji. Oceniając dokumentację przedstawioną przez Skarżącą należy stwierdzić, że nie stanowiła ona wystarczającego materiału dowodowego, pozwalającego na określenie wartości budowli stanowiących ich podstawę opodatkowania. Przedłożony przez stronę w formie elektronicznej zawartej na nośniku CD wyciąg z ewidencji okazał się nieprzydatny jako dowód w sprawie, skoro zawierał dane wykraczającego poza teren miasta S. Z kolei dołączone do pisma z dnia 10.04.2015r. zestawienie linii kablowych, na które powoływano się w skardze nie zawierało wszystkich pozycji ujętych na przedstawionym przez Spółkę nośniku CD. W tej sytuacji należało uznać, że dopuszczalne było ustalenie wartości linii kablowych w oparciu o deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2007r., z uwzględnieniem wartości inwestycji zakończonych w 2009r., wedle wyjaśnień Spółki. NSA w wyroku z dnia 7 lutego 2014r., II FSK 502/12 wraził aprobatę dla takiego sposobu dokonywania ustaleń faktycznych wskazując, że skoro podatnik wartość początkową linii kablowych zadeklarował w roku 2007, a odmowa jej zadeklarowania w roku kolejnym wyniknęła z przyjęcia poglądu prawnego, według którego telekomunikacyjne linie kablowe posadowione w kanalizacji kablowej nie są budowlami stanowiącymi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy jednoczesnej odmowie wskazania jakichkolwiek konkretnych zdarzeń mogących wpłynąć na zmianę tej wartości w trakcie roku 2007, to ustalenie wartości początkowej linii kablowych na dzień 1 stycznia 2008 r. jako tej samej wartości, jaką zadeklarowano w roku 2007, było logiczną i oczywistą konsekwencją okoliczności wskazanych przez podatnika. NSA uznał za oczywiście błędne, sprzeczne z art. 180 § 1 i art. 181 o.p. zapatrywanie, jakoby deklaracja podatkowa złożona przez skarżącą na rok 2007 nie mogła być dowodem w sprawie, wykazującym wartość początkową środka trwałego. W niniejszej sprawie organy podatkowe przyjęły wartość linii kablowych w oparciu o deklarację podatkową z 2007r. uwzględniając podnoszony przez Spółkę fakt zwiększenia wartości kabli w wyniku dokonanych inwestycji, co należało uznać za prawidłowe. Z tego względu zarzuty skargi dotyczące wadliwości ustalenia podstawy opodatkowania kabli telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej nie są zasadne. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.).