I SA/Rz 750/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędzia WSA Barbara Stukan-Pytlowany Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 17 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo "A" Spółka z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2006r. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego - oddala skargę - I SA/Rz 750/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) października 2006r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2006r. nr (...) uchylającej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2006r. znak (...) stanowiące pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z dnia (...) grudnia 2005r. A. Spółka z o.o. z siedzibą w S. na podstawie art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z zapytaniem: "Czy mogą być przedmiotem amortyzacji w rozumieniu art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) w okresie od 01.01.2002 do chwili obecnej obiekty sklepu i magazynu wzniesione na cudzym gruncie a następnie oddane podatnikowi w najem, w których to obiektach podatnik prowadzi działalność handlową i uzyskuje przychody?". Opisując stan faktyczny Podatnik wskazał, że Spółka A. założona została w dniu 18.03.1996r. Kapitał zakładowy Spółki wynosił 50.000,00zł. W latach 1995 - 2000 udziałowcy Spółki z własnych środków, w dwu etapach, wznieśli na gruncie i za zgodą Spółdzielni Mieszkaniowej w S. pawilon handlowy i magazyn, z takim zamiarem, by wnieść go po zakończeniu inwestycji aportem do Spółki. Po zakończeniu każdego etapu udziałowcy zawarli ze Spółką umowy najmu wniesionych obiektów z zastrzeżeniem, że umowy te trwać będą do czasu zarejestrowania aportu w Spółce z o.o. przez Sąd. Z uwagi na to, że nie doszło do skutecznego wniesienia aportu do Spółki, umowy najmu nie zostały wypowiedziane i są nadal aktualne. Spółka cały czas prowadzi działalność gospodarczą (handlową) w obiektach sklepu i magazynu. Od 01.01.2002r. do chwili obecnej Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tych obiektów, a majątek trwały w postaci sklepu i magazynu ujęty jest w ewidencji środków trwałych. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że jej zdaniem naliczanie amortyzacji od tych obiektów jest zgodne z prawem. Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 14a § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, udzielając Podatnikowi pisemnej interpretacji, postanowieniem z dnia (...) marca 2006r. znak: (...) uznał stanowisko Spółki za prawidłowe. Organ podatkowy stwierdził, że w stanie faktycznym opisanym przez Spółkę mamy do czynienia z sytuacją wzniesienia pawilonu handlowego na cudzym gruncie. Przy dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie stosuje się takie same zasady jak przy amortyzacji własnych środków trwałych. Weryfikując powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że postanowienie organu I instancji wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów art. 14a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zapisem art. 14a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, naczelnicy urzędów skarbowych stosownie do swojej właściwości mają obowiązek, na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Składając wniosek, zgodnie z zapisem § 2 przytoczonego artykułu, podatnik jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że obowiązkiem naczelnika urzędu skarbowego jest wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego na wniosek podatnika, pod warunkiem, że wniosek ten spełnia wymogi określone w przepisach art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej oraz nie zachodzą negatywne przesłanki do skorzystania z uprawnienia uzyskania interpretacji w trybie w art. 14a Ordynacji podatkowej. Jedną z negatywnych przesłanek dla skorzystania z uprawnień zapisanych w art. 14a Ordynacji podatkowej stanowi toczące się w sprawie będącej przedmiotem wniosku, postępowanie przed sądem administracyjnym. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że kwestia przedstawiona w zapytaniu, dotycząca prawa do amortyzacji środków trwałych (pawilonu handlowego i magazynu) nie stanowiących własności Spółki, jest problemem poddanym pod ocenę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę Spółki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2004r., znak: (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) grudnia 2003r., znak: (...) określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. W konsekwencji powyższych ustaleń Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) lipca 2006r., znak: (...) uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2006 r. znak: (...). Organ ponownie rozpoznając sprawę podniósł, że zgodnie z art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, stosownie do swojej właściwości naczelnicy urzędów skarbowych na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Wnioskująca, składając organowi pierwszej instancji zapytanie, oświadczyła, że w przedmiotowej sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, ani kontrola podatkowa, ani postępowanie przed sądem administracyjnym. Jakkolwiek jej zapytanie dotyczyło prawa do amortyzacji środków trwałych, w trybie art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, używanych w oparciu o umowy najmu z dnia 19.11.1996r. i z dnia 4.01.2000r. zawarte między wspólnikami a Spółką to niemniej istota problemu przedstawiona do rozstrzygnięcia i oceny organu podatkowego w trybie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa sprowadzała się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia przysługującego wspólnikom bądź Spółce tytułu prawnego do użytkowanego majątku, a ten był przedmiotem poddanym ocenie i rozstrzygnięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazać bowiem należy, iż w piśmie procesowym z dnia 5.05.2005r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, żądając uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, podniosła, że przysługiwało jej już w 2001r. prawo do amortyzacji przedmiotowego majątku na podstawie przepisu art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych w jego brzmieniu obowiązującym na rok 2001, w oparciu o zawarte pomiędzy wspólnikami i Spółką umowy najmu tego majątku z dnia 19.11.1996r. i 4.01.2000r. Nie można zgodzić się z przedstawionym w odwołaniu od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2006r., znak: (...) twierdzeniem Spółki, iż wskazane powyżej postępowanie sądowo-administracyjne dotyczy innego czasokresu i toczy się w innym stanie faktycznym niż opisany we wniosku Spółki o udzielenie interpretacji prawa podatkowego, ponieważ - jak argumentuje Spółka - przedmiotem postępowania przed sądem jest sprawa określenia Podatnikowi zobowiązania podatkowego za 2001r., zaś uchylone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2006r. znak: (...), stanowiące pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, dotyczyło zapytania Spółki odnoszącego się do możliwości amortyzowania przez nią określonego majątku w okresie od 1 stycznia 2002r. do chwili obecnej. Podkreślić należy, iż amortyzacja jest procesem trwającym w czasie - Podatnik rozpoczął amortyzowanie przedmiotowego majątku już w 2001r. i kontynuował amortyzację w latach następnych, przy czym właśnie uprawnienie Spółki do amortyzacji składników majątku w postaci pawilonu handlowego i magazynu, w oparciu m.in. o art. 16a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zostało zakwestionowane przez organy podatkowe, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) kwietnia 2004r., znak: (...), a w konsekwencji złożonej skargi - było przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem w ocenie organu odwoławczego kwestia określenia Spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. jest nierozerwalnie związana z kwestią amortyzowania przez Spółkę środków trwałych w roku 2001r. oraz w kolejnych latach podatkowych. Skoro zatem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczyło się postępowanie w przedmiocie przysługującego Spółce tytułu prawnego do majątku, a co za tym idzie, ustalenia podstawy prawnej jego amortyzowania, to należy uznać, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów art. 14a Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 14b § 5 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia lub uchyla postanowienie naczelnika urzędu skarbowego z urzędu, jeżeli uzna, że postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Zważywszy na fakt, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2006r. znak: (...) stanowiące pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa zostało wydane w sprzeczności z przepisami prawa, Dyrektor Izby Skarbowej, działając z urzędu, uznał, że postanowienie to winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego i w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa uchylił je decyzją z dnia (...) lipca 2006r., znak: (...). Odnosząc się natomiast do podniesionego przez Podatnika w treści odwołania zarzutu naruszenia art. 123 Ordynacji podatkowej, polegającego na nie poinformowaniu strony, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2006r. znak: (...) zostanie uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej z przyczyn proceduralnych, tj. z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie sądowo-administracyjne, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest chybiony. Przepis art. 123 Ordynacji podatkowej, statuujący zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, nakłada na organ podatkowy jedynie obowiązek zapoznania Strony z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania i umożliwienia Stronie wypowiedzenia się co do tego materiału dowodowego. W żadnym wypadku nie obliguje organu do zaznajamiania Strony z zamierzeniami co do treści rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga fakt, iż w przedmiotowej sprawie strona miała pełną świadomość, iż toczy się postępowanie sądowo-administracyjne w zakresie objętym jej wnioskiem z dnia 20 grudnia 2005r. o udzielenie interpretacji prawa podatkowego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (w toku tegoż postępowania sądowego przedkładała i otrzymywała pisma procesowe), zatem zarzut braku poinformowania Strony przez Dyrektora Izby Skarbowej o powyższym postępowaniu jest nieuzasadniony. Na decyzję tę Przedsiębiorstwo A. . Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie a także poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2006r. (...)oraz umorzenia postępowania przed Dyrektorem Izby Skarbowej . Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie administracyjne. Zarzuciła również naruszenie art. 14b § 5 pkt 2 wyżek powołanej ustawy poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki uchylenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z urzędu. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że ordynacja podatkowa w art. 14a ust.1 wyklucz z zakresu spraw, w których można zwrócić się z pisemnym wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego jedynie sprawy w których toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym. W sprawie o amortyzację w rozumieniu art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych, obiektów sklepu i magazynu wniesionego na cudzym gruncie a następnie oddanych podatnikowi w najem w okresie od 1 stycznia 2002r. do chwili obecnej, nie toczy się obecnie żadne postępowanie. Jakkolwiek sprawa w przedmiocie podatku dochodowego za 2001r. zalega przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jednakże stan faktyczny, na podstawie którego rozstrzyga NSA znacząco różni się od stanu faktycznego, którego dotyczy złożony przez Skarżącego wniosek o interpretację. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga w sprawie, w której nie zostały wzięte pod uwagę jako dowody w sprawie umowy najmu zawarte w 1996r. i 2000r. pomiędzy udziałowcami a Skarżącym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w decyzji dodatkowo naprowadzając, że okoliczność, że sprawa rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczy 2001r. a zapytanie 2002r. nie zmienia faktu, że problem tych spraw jest wspólny- amortyzacja majątku. Z uwagi na to, że amortyzacja jest procesem trwającym w czasie a Skarżąca Spółka rozpoczęła amortyzację objętego zapytaniem majątku już w 2001r. i kontynuowała ją w latach następnych. Właśnie uprawnienie Spółki do amortyzacji składników majątku, stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zostało zakwestionowane przez organy podatkowe i stało się przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W rozpoznawanej sprawie, podstawą prawną rozstrzygnięcia organów podatkowych jest przepis art. 14a i 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /tekst jedn. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 ze zm./. Z przepisu art. 14a wyżej powołanej ustawy wynika, że interpretacje o których w przepisie tym mowa stanowią ocenę prawną stanowiska pytającego /podatnika, płatnika, inkasenta/ w jego indywidualnej sprawie, która nie toczy się w ramach postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej albo nie toczą się postępowania przed sądem administracyjnym. Pytający, korzystający z tej instytucji jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. W ramach interpretacji organ podatkowy ma dokonać oceny tego stanowiska na podstawie przytoczonych przepisów prawa. Moc wiążąca interpretacji określona została w art. 4b ustawy Ordynacja podatkowa. Z przepisu art. 14b § 2 wyżej powołanej ustawy wynika, że interpretacja podatkowa wydana w indywidualnej sprawie, jest wiążąca dla organów podatkowych i organów kontroli skarbowej właściwych dla wnioskodawcy i może zostać zmieniona lub uchylona wyłącznie w trybie art. 14b § 5 ustawy. Przepis ten zaś stanowi, że organ odwoławczy w drodze decyzji zmienia lub uchyla postanowienie o którym mowa w art. 14a § 4 jeżeli uzna że zażalenia wniesione przez podatnika płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie lub z urzędu, gdy postanowienie rażąco narusza prawo, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w tym także jeżeli niezgodność z prawem jest wynikiem zmiany przepisów. Zmiana albo uchylenie postanowienia wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatku za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi, a gdy zmiana lub uchylenie postanowienia dotyczyły podatków rozliczanych za rok podatkowy- począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi. Takie usytuowanie przez ustawodawcę instytucji 'interpretacji' spowodowało, że administracyjne orzecznictwo sądowe prezentuje pogląd, że skoro interpretacja wiąże w sprawie tylko organ, to postanowienie zawierające interpretację nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, nie orzeka o prawach i obowiązkach strony, lecz jedynie przedstawia pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej /wyrok WSA w Gliwicach z 13 lutego 2006r. sygn. akt I SA/Gl 1447/05, wyrok WSA w Szczecinie z 3 listopada 2005r. sygn. akt I SA/Sz 500/05, wyrok WSA w Białymstoku z 31 sierpnia 2005r. sygn. akt I SA/Bk 178/05/. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2006r. sygn. akt P 36/05 stwierdził, że art. 14b § 1 i art. 14c Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie dopiero w postępowaniu stricte podatkowym, gdy organ wydaje decyzję określającą lub ustalającą zobowiązanie podatkowe. Przepisy te nie mają natomiast wpływu na przebieg ani wynik poprzedzającego postępowanie podatkowe i odrębnego względem niego postępowania w sprawie interpretacji podatkowej /.../. Mając na uwadze powyższe uwagi wskazać należy, że skarżąca Spółka, w oparciu o treść art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 20 grudnia 2005r. wystąpiła z zapytaniem czy mogą być przedmiotem amortyzacji w rozumieniu art. 16a ust.2 pkt.3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm./, w okresie od 1 stycznia 2002r. do chwili obecnej obiekty sklepu i magazynu wzniesione na cudzym gruncie a następnie oddane podatnikowi w najem, w których to obiektach podatnik prowadzi działalność handlową i uzyskuje przychody. Tak sformułowane przez Skarżącego zapytanie wyznacza zakres interpretacji tj. art. 16a ust.2 pkt 3 w świetle przywołanych przez niego umów zawartych w dniu 19 listopada 1996r. i 4 stycznia 2000r. Zapytanie Skarżącego nie dotyczy także jednego roku rozliczeniowego w jakim rozliczany jest podatek dochodowy od osób prawnych ale okresu przeszłego za lata 2002, 2003, 2004 i do 20 grudnia 2005r. i dotyczy interpretacji przepisu art. 16a ust. 2 pkt.3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w świetle przywołanych wyżej umów przez następne lata rozliczeniowe kiedy te umowy, zdaniem Skarżącego, miały wpływ na wyliczenie zobowiązania podatkowego. W tym stanie rzeczy, skoro w chwili złożenia wniosku o interpretację, przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, toczyło się postępowanie w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r., a kwestią sporną między stronami postępowania była właśnie interpretacja przepisu art. 16a ust.2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o umowy z dnia 19 listopada 1996r. i 4 stycznia 2000r. przyjąć należy za orzekającymi w sprawie organami, że brak jest przesłanki pozytywnej, określonej w art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa do udzielenia przez organ interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa. Przepis ten bowiem stanowi, że organ /naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta, marszałek województwa/ na pisemny wniosek podatnika /płatnika, inkasenta/ mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Skoro zatem zapytanie Skarżącego dotyczyło prawa do amortyzacji środków trwałych na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, używanych w oparciu o umowy z dnia 19 listopada 1996r. i 4 stycznia 2000r., a ta kwestia była sporną w toczącym się postępowaniu sądowo administracyjnym za poprzedzający okres i rzutujący na treść interpretacji okres rozliczeniowy- prawidłowo organ podatkowy uchylił wydane postanowienie. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutu Skarżącego, że przedmiotem toczącej się przed sądem administracyjnym sprawy było zobowiązanie podatkowe w innej sprawie tj. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. podczas gdy zapytanie dotyczyło zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2002r. do chwili obecnej tj. do 20 grudnia 2005r. gdyż zakres zapytania dotyczył interpretacji wyżej powołanych umów z 19 listopada 1996r. i z 4 stycznia 2000r., a których to interpretacja była oceniana przez sąd administracyjny w związku z kontrolą zobowiązania podatkowego za 2001r. jak również kwestia ta stanowiła jeden z zarzutów kasacyjnych. Skoro zatem przedmiotem zapytania o interpretację co do zakresu i zastosowania prawa podatkowego było prawo do amortyzacji środków trwałych na podstawie art. 16a ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, używanych w oparciu o umowy z dnia 16 listopada 1996r. i 4 stycznia 2000r. to kwestia ta była również przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za poprzedzający je okres rozliczeniowy, rzutujący na okres którego dotyczyło zapytanie. Mając na uwadze, że postanowienia zawierające interpretację, a także zmieniające je decyzje, nie są jedynie potwierdzeniem istnienia, lecz także samoistnym źródłem określonych obowiązków dla wydającego go organu oraz uprawnieniami dla wnioskodawcy- nie obligują podatnika, płatnika czy inkasenta do ich zastosowania. W ślad za wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2006r. wskazać bowiem należy, że przepisy dotyczące interpretacji znajdują zastosowanie dopiero w postępowaniu podatkowym, a więc wówczas gdy organ wyda decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002, 2003, 2004 do 20 grudnia 2005r. ale i w tym przypadku będzie jedynie wiążąca dla organu nie zaś dla podatnika. Wskazać również należy na treść art. 14b § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa z którego wynika, że zmiana albo uchylenie postanowienia wywiera skutek począwszy od rozliczenia podatku za miesiąc następujący po miesiącu, w którym decyzja została doręczona podatnikowi płatnikowi lub inkasentowi, a gdy zmiana lub uchylenie postanowienia dotyczy podatków rozliczanych za rok podatkowy - począwszy od rozliczenia podatku za rok następujący po roku, w którym decyzja została doręczona podatnikowi, płatnikowi lub inkasentowi. Takie uregulowanie mocy wiążącej interpretacji oraz ich konsekwencji oznaczają to, że istotą zapytania o interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego winne być sytuacje bieżące, czy też przyszłe a nie zobowiązania odległe historycznie które zostały rozliczone. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.