I SA/Rz 786/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2018r. wniosku W. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2012 roku -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji I SA/Rz 786/17 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] września 2017r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2016r., w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2012 roku oraz określającej wysokość należności z tytułu niepobranego podatku dochodowego za ww. miesiące w łącznej kwocie 6.436 zł. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jego obecna sytuacja finansowa jest zła i natychmiastowe wykonanie decyzji pozbawiłoby go podstawowych środków do życia. Skarżący dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym oraz że nie zachodzą przesłanki negatywne uniemożliwiające takie rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Przechodząc do oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony, gdyż jego uzasadnienie - zawierające jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że jego obecna sytuacja finansowa jest zła i natychmiastowe wykonanie decyzji pozbawiłoby go podstawowych środków do życia - nie pozwala na dokonanie oceny, czy w sytuacji faktycznej wnioskodawcy zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie tego środka. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie wnioskodawcy, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.