I SA/Rz 796/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011r. sprawy ze skargi W. W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - oddala skargę - I SA/Rz 796/10 UZASADNIENIE Podatnik W.W. wystąpił do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiając okoliczności faktyczne podał, że zatrudniony był na podstawie umowy o pracę w spółce z o.o Przedsiębiorstwo I. z siedziba w R., jednakże przez 3 lata nie było mu wypłacane wynagrodzenie za prace, a spółka ta z dniem 10 października 2001r. została postawiona w stan upadłości. Wierzytelność podatnika – wnioskodawcy z tytułu niepobranego wynagrodzenia za pracę w kwocie netto 83.255,11 zł uznana została postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 lutego 2003r. sygn. [...] i wpisana na listę wierzytelności kategorii I, zaś wypłata nastąpiła w dwóch ratach: w dniu 23 grudnia 2004r. i w dniu 17 sierpnia 2006r. Następnie syndyk dokonał ubruttowienia kwot do wypłaty, po potrąceniu odsetek z tytułu zwłoki w wypłacie i w dniu 25 kwietnia 2007r. przesłał wnioskodawcy dwie informacje podatkowe /PIT -11/, a wnioskodawca w dniu 26 kwietnia 2007r. wpłacił zaległy podatek z odsetkami. W związku z prowadzonym wobec wnioskodawcy postępowaniem egzekucyjnym z tytułu poręczenia kredytu zaciągniętego przez spółkę I., wyłoniła się wątpliwość co do charakteru kwoty wypłaconej wnioskodawcy przez syndyka a mianowicie, czy stanowi ona wynagrodzenie za pracę / i w konsekwencji korzysta z ochrony przeciwegzekucyjnej z mocy art. 87 § 1 i § 4 kodeksu pracy/. Prowadzący postępowanie egzekucyjne Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w R. wyraził stanowisko, że zajęcie egzekucyjne obejmuje całą kwotę przyznana wnioskodawcy W.W. do wypłaty z masy upadłości i wniósł o przekazanie przez Syndyka całej tej kwoty na jego tj. Komornika konto; o stanowisku tym Komornik poinformował wnioskodawcę, który złożył skargę na czynności tegoż Komornika do Sądu Rejonowego w Ł. Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008r. oddalił skargę a w uzasadnieniu wyraził stanowisko, iż według art. 833 p 1 kodeksu postępowania cywilnego, wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach kodeksu pracy i dyspozycja tegoż przepisu obejmuje przysługujące pracownikowi świadczenia powtarzające się , a nie jednorazowe, jak na przykład roszczenia odszkodowawcze podlegające jednorazowej wypłacie, mimo, że ich źródłem jest również stosunek pracy. Sąd ten stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie "nie mamy do czynienia ze świadczeniem powtarzającym się, periodycznym a jednorazowym, ustalonym w liście wierzytelności podczas prowadzonego postępowania upadłościowego". W związku z powyższym podatnik wnioskodawca sformułował zapytanie: czy jednorazowe odszkodowanie przyznane mu w kwocie netto postanowieniem sądu z tytułu utraconego wynagrodzenia za prace w spółce przed jej upadłością, ubruttowione i wypłacone mu w dwóch ratach z masy upadłości przez syndyka po ogłoszeniu upadłości spółki, jako wierzytelność zaliczona do kategorii I, wolne jest od podatku dochodowego od osób fizycznych, w tym na podstawie art. 21 ust.1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyrażając swoje stanowisko, wnioskodawca stwierdził, że wypłacona mu w dwóch ratach kwota stanowiła odszkodowanie za utratę zaległego wynagrodzenia im podlega wyłączeniu od opodatkowania na podstawie art. 21 ust.1 pkt. 3....... Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do wniosku wnioskodawca dołączył powołane wyżej orzeczenia sądów powszechnych oraz pisma Komornika. W interpretacji indywidualnej nr [...] z dnia 17 sierpnia 2010r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy – podatnika za nieprawidłowe. Przywołując zasadę powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Minister Finansów stwierdził, że według art. 10n tejże ustawy, źródłem przychodów jest między innymi stosunek służbowy i stosunek pracy, a przychodami według art. 11 ust.1 /w brzmieniu obowiązującym w 2004 i 2006r./ są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze oraz wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z kolei w art. 12 ust.1 tej ustawy określone zostały przychody – między innymi ze stosunku pracy i stosunku służbowego- jako wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty, niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Treść powyższego przepisu, z uwzględnieniem użytego w nim zwrotu "w szczególności" oznacza, że przychodami ze stosunku pracy i stosunku służbowego są wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Według danych podanych we wniosku, wnioskodawca otrzymał zaległe wynagrodzenie, niewypłacane mu wcześniej przez okres 3 lat i wobec powyższego kwota tej wypłaty stanowi przychód ze stosunku pracy, nawet jeśli dokonana została przez syndyka masy upadłości spółki, bo źródłem tej wypłaty jest stosunek pracy. Potwierdza to - przywołane przez podatnika – postanowienie sądowe z którego wynika, że przedmiotowa kwota jest jednorazowym roszczeniem odszkodowawczym, podlegającym jednorazowej wypłacie, a nie świadczeniem powtarzającym się, mimo, że jego źródłem jest stosunek pracy. W art. 21 ust.1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jakom wolne od podatku wymieniono otrzymane odszkodowania, jeśli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw albo przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem odszkodowań wymienionych w punktach a – g / których treść przytoczono w interpretacji/. Zwolnieniem objęte są więc wyłącznie te odszkodowania, których wysokość lub zasady ich ustalenia wynikają wprost z przepisów prawa. Skoro podatnikowi wypłacono zaległe wynagrodzenia, to nawet jeśli było to " roszczenie odszkodowawcze", to nie była to wypłata odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów prawa, bo podstawą wypłaty był stosunek pracy łączący podatnika z pracodawcą i istniejąca zaległość z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia – a zatem w niniejszym przypadku nie ma zastosowania art. 21 ust.1 pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei na podstawie art. 21 ust.1 pkt.3b powyższej ustawy, zwolnione od podatku są inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej, z wyjątkiem odszkodowań otrzymanych w związku z prowadzona działalnością gospodarczą oraz odszkodowań dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przepis ten nie ma także zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie miało miejsca zasądzenie odszkodowania wyrokiem sądowym; postanowienie sądu jedynie uznana została wierzytelność wnioskodawcy z tytułu nieotrzymanego wynagrodzenia. Ponadto Minister Finansów wskazał, że gdyby wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie na bieżąco, tom podlegałoby ono opodatkowaniu, wyplata tego wynagrodzenia w dwóch ratach przez syndyka nie skutkuje zwolnieniem od opodatkowania, bo jest to kwota wypłacona z tytułu niewypłacanego na bieżąco wynagrodzenia i jest przychodem ze stosunku pracy podlegającym opodatkowaniu w miesiącu jego otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika. W wezwaniu z dnia 26 sierpnia 2010r. do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca podniósł, ze stanowisko Ministra Finansów jest nieprawidłowe, gdyż otrzymane przez niego kwoty korzystają ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 21 ust.1 pkt. 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /stwierdził przy tym, że we wniosku o interpretacje powoływał się właśnie na ten przepis/. W odpowiedzi z dnia 21 września 2010r. na powyższe wezwanie, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany opisanej wyżej interpretacji indywidualnej. Podatnik W.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. skargę na opisana wyżej interpretacje indywidualną i wniósł o uznanie jej za nieprawidłową, jako wydana z naruszeniem art. 21 ust.1 pkt.3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w postanowieniu Sądu Rejonowego w R. z dnia 14 lutego 2003r. sygn. [...] uznana została jego wierzytelność w kwocie 83.255, 11 zł bez określenia czego dotyczy, jakiego okresu i jakiej podstawy i przedstawił wynik postępowania w związku z prowadzeniem egzekucji należności na rzecz banku, w którym upadła spółka I. zaciągnęła kredyt poręczony miedzy innymi przez wnioskodawcę. Skarżący podkreślił, że w art. 21 ust.1 pkt.3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolniono od opodatkowania inne odszkodowania lub zadość uczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie – z określonymi wyjątkami- a według art. 354 i art. 361 kodeksu postępowania cywilnego, jeśli sąd wydaje orzeczenia w postaci postanowień, to do tych postanowień stosuje się przepisy o wyrokach. Skoro w powołanym art. 21 ust.1 pkt. 3 b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mowa jest o "innych odszkodowaniach", to chodzi tu o wszelkie inne odszkodowania poza wymienionymi jako wyłączone spod zwolnienia podatkowego. Przesłanki zwolnienia zostały w powołanym przepisie wyraźnie określone a mianowicie: aby dotyczyło to odszkodowania, aby było ono przyznane wyrokiem sądu, aby wyrok określał jego wysokość. Z kolei wyłączenie spod zwolnienia zachodzi tylko w przypadku, gdy odszkodowanie ma związek z działalnością gospodarczą i gdy nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy korzyścią i szkodą wyrządzoną podatnikowi. W ocenie skarżącego, w niniejszym przypadku wystąpiły przesłanki do zwolnienia, a nie zaistniały przesłanki wyłączające to zwolnienie i nie jest zasadne stanowisko Ministra Finansów, że przedmiotowa wypłata dokonana ze znacznym opóźnieniem z masy upadłości, stanowi nadal przychód ze stosunku pracy. Ustawodawca bowiem użył zwrotu "inne odszkodowania" i nie wymienił w wyłączeniach od zwolnienia zaległych wynagrodzeń po upadłości pracodawcy, a zatem art. 21 ust.1 pkt.3 b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przepis szczególny wyłącza zastosowanie przepisów ogólnych tj. art. 9, art. 11 i art. 12 tejże ustawy. W postanowieniu z dnia 14 stycznia 2008r. Sąd Rejonowy w Łańcucie wyraźnie stwierdził, że wypłacona wnioskodawcy kwota, w dacie jej wypłaty była odszkodowaniem a nie wynagrodzeniem, postanowienie jest równorzędne z wyrokiem i wobec powyższego będzie miało zastosowanie zwolnienie na podstawie art. 21 ust.1 pkt.3b powołanej ustawy, bo równocześnie nie wystąpiła żadna przesłanka wyłączająca to zwolnienie. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, zwracając przy tym uwagę na zmienne dane podawane przez wnioskodawcę we wniosku, w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i w skardze, zarówno co do stanu faktycznego, jak i podstawy prawnej oraz podkreślił, że w zakresie stanu faktycznego oparł się na danych zawartych we wniosku, gdyż stan ten w toku postępowania nie może być modyfikowany. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył co następuje: W toku postępowania wnioskodawca zmieniał swoje stanowisko co do jego podstawy prawnej istnienia zwolnienia podatkowego co do kwoty przyznanej mu do wypłaty w toku postępowania upadłościowego spółki I. tj. pierwotnie wskazał art. 21 ust.1 pkt. 3, a następnie art. 21 ust.1 pkt. 3b ustawy z dnia 21 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 14 poz. 176b z 2000r. z późn. zm./ - powoływanej dalej jako updof- niemniej jednak przedstawił w miarę szczegółowo stan faktyczny i dołączył istotne w tym zakresie orzeczenia sądu powszechnego, a Minister Finansów odniósł się do obu podstaw prawnych, dlatego tez istota "sporu" dotyczy kwestii, czy, czy w przedstawionych okolicznościach faktycznych istnieją podstawy do zwolnienia podatkowego, czy też nie. Jak podniesiono wyżej, wnioskodawca jako pracownik spółki z o.o. I. przez okres trzech lat nie otrzymywał wynagrodzenia za pracę, a następnie odnośnie tej spółki ogłoszona została upadłość. W wydanym w toku postępowania upadłościowego postanowieniu z dnia 14 lutego 2003r. [...] Sąd Rejonowy w R. orzekł o uznaniu wierzytelności wnioskodawcy w kwocie 83.255, 11 zł i o umieszczeniu na liście wierzytelności przedmiotowej spółki oraz zaliczeniu jej do należności kategorii I. Jak twierdzi wnioskodawca, wierzytelność ta obejmowała niewypłacone mu – przed upadłością spółki- wynagrodzenie za pracę i tę okoliczność faktyczną uznać należy niewątpliwie za wskazana prawidłowo, gdyż według art. 204 § 1 pkt.1 obowiązującego w dacie ogłoszenia upadłości Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe /Dz.U. nr 118 poz. 512 z 1991r. z późn. zm./, do tej kategorii zaliczane były – oprócz kosztów postępowania upadłościowego i prowadzenia upadłości, podatków i innych danin publicznych – właśnie należności za pracę; według art. 342 ust.1 pkt. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze /Dz.U. nr 60 poz. 535 z późn. zm./ do kategorii I zaliczane były " należności ze stosunku pracy", zaś po zmianie od 2 maja 2009r. " przypadające za czas przed ogłoszeniem upadłości należności ze stosunku pracy" zaliczane są do kategorii drugiej. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego z wynagrodzenia za pracę podlega z mocy art. 87 i art.872 kodeksu pracy /ustawa z 26 czerwca 1974r. – Dz.U. nr 21 poz. 94 z 1998r. z późn. zm./ w związku z art. 833 § 1 kodeksu postępowania cywilnego /ustawa z 17 listopada 1964r. – Dz.U. nr 43 poz. 296 z późn. zm./ pewnym ograniczeniom, a to poprzez wyliczenie należności, jakie z tego wynagrodzenia mogą być egzekwowane i do jakiej wysokości ; wśród tych należności dopuszczalnych do potrącania nie są wymienione należności z tytułu kredytów bankowych. Jak wskazał wnioskodawca – i co wynika z dołączonych dokumentów – zarówno Komornik prowadzący egzekucję na rzecz banku kredytującego, jak i Sąd Rejonowy w Ł. rozpoznający skargę wnioskodawcy W.W. w związku z zajęciem jego wierzytelności do upadłej spółki bez zastosowania ograniczeń określonych w przepisach powołanych wyżej, stanęły na stanowisku, że te ograniczenia nie maja zastosowania. Zaznaczyć należy, ze Sąd Rejonowy w Ł. oddalając skargę na czynności Komornika, dokonał w istocie analizy treści art. 833§ 1 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu: "Wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach kodeksu pracy" i stwierdził, że pojecie to należy rozumieć szeroko " jako wszelkie przysługujące pracownikowi od zakładu pracy,, w którym jest zatrudniony, świadczenia", a następnie uznał, że przepis ten dotyczy przysługujących pracowników świadczeń powtarzających się, a nie jednorazowych, zaś w tym przypadku należne dla wnioskodawcy świadczenie było jednorazowo ustalone w liście wierzytelności. Jeśli chodzi o przepisy prawa podatkowego, a mianowicie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to podkreślić należy, ze przepisy tej ustawy regulują całościowo kwestię opodatkowania, łącznie z zakresem zwolnień podatkowych, co pozostaje w zgodzie z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, według którego, zarówno nakładanie podatków, jak i zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatku, następuje w drodze ustawy. Według zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 9 ust.1 updof, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody – z wyjątkami ściśle określonymi – a w art. 10 wskazano źródła przychodów, wśród których znajduje się " stosunek służbowy, stosunek pracy" /pkt.1/ "inne źródła" /pkt.9/, zdefiniowane odpowiednio w art. 12 i art. 20 ustawy – przy czym ten ostatni przepis wymienia tylko przykładowo przychody z tego źródła. Według art. 12 ust. 1 updof, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona itd. W art. 21 ust.1 updof – w brzmieniu obowiązującym w 2004 i 2006r. tj. w datach wypłat należności wnioskodawcy W.W. – wskazane zostały przychody zwolnione od podatku dochodowego, a mianowicie: 1/ według pkt.3 były to: otrzymane odszkodowania, jeśli ich wysokość lub zasady ustalenia wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, z wyjątkiem – między innymi – określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, odpraw wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, 2/ według pkt.3 b były to : inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej dom wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań: otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą /lit.a/, dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono /lit.b/. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne przedstawione przez wnioskodawcę /a także treść przedłożonych przez niego dokumentów/ wskazują na to, ze otrzymane przez niego należności wypłacone mu w 2004 i 2006r. były przychodami ze stosunku pracy, jaki wiązał wnioskodawcę ze spółką I.. Z okoliczności podanych przez wnioskodawcę nie wynika, by źródłem tych wypłat było jakiekolwiek inne zdarzenie lub inny stosunek prawny łączący go z tą spółką, a zatem skoro źródłem był stosunek pracy, to wynikający z tego źródła obowiązek wypłaty wynagrodzenia w konsekwencji powoduje ocenę charakteru tej wypłaty jako przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust.1 updof. Takiej kwalifikacji prawnej nie zmienia, w ocenie Sądu, sposób i czas tej wypłaty – wypłata po wielu latach i w toku postępowania upadłościowego prowadzonego wobec byłego pracodawcy reprezentowanego już wówczas przez syndyka – bo niewypłacone na bieżąco wynagrodzenie nie zmienia się w odszkodowanie. Z powyższego względu, brak jest podstaw do przyjęcia, że wypłaty dokonane na rzecz wnioskodawcy były odszkodowaniami uzasadniającymi zwolnieniem podatkowe o którym mowa w art. 21 ust.1 pkt. 3 updof, gdyż wysokość zaległego wynagrodzenia obliczana jest na podstawie danych wskazanych w umowie o pracę, a nie jako odszkodowanie według zasad określonych w przepisach. Wypłaty te nie mogą być także potraktowane jako " inne odszkodowania" z art. 21 ust.1 pkt.3b updof, gdyż – jak wskazano wyżej - nie stanowiły one odszkodowania, ponadto do ich wypłaty doszło w konsekwencji uwzględnienia tych kwot jako podlegających zaspokojeniu w funduszów masy upadłościowej byłego pracodawcy. Przedmiotowe postanowienie Sądu Gospodarczego z dnia 14 lutego 2003r. jedynie zaliczyło tę wierzytelność wnioskodawcy – istniejącą i niekwestionowaną - do określonej kategorii zaspokojenia w toku postępowania upadłościowego a nie było orzeczeniem o jej powstaniu i sposobie wyliczenia. Zaliczenie to, wymagane w postępowaniu upadłościowym dla ustalenia kolejności wypłat z masy upadłościowej, jest istotne głównie ze względu na te kolejność, natomiast nie jest dokonywane w formie orzeczenia konstytutywnego. Co do podniesionego w skardze zarzutu związania orzeczeniem Sądu tj. postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. oddalającym skargę na czynności Komornika, to przed wszystkim stwierdzić trzeba, że związanie takie uregulowane zostało w art. 365 § 12 kodeksu postępowania cywilnego, według którego orzeczenie prawomocne wiąże strony, sąd, który je wydał, a także inne sądy, organy państwowe i organy administracji publicznej, w a więc – co do zasady- wiąże organy podatkowe i sądy administracyjne. W niniejszej sprawie z wiązanie to – co do zasady – nie byłoby wyłączone, a to ze względu na treść art. 13 § 2 kodeksu postępowania cywilnego i braku odmiennej regulacji w przepisach dotyczących postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie jako zasadę przyjmuje się, że związanie dotyczy treści rozstrzygnięcia /sentencji/, niemniej jednak dopuszcza się możliwość sięgania do uzasadnienia danego orzeczenia, jeśli – jak w niniejszym przypadku – oddala ono żądanie /roszczenie/ bez wskazywania jego istotnej treści w samym rozstrzygnięciu. W ocenie Sadu, w niniejszej sprawie brak podstaw do przyjęcia, by Minister Finansów / a także i Sąd/ związany był postanowieniem Sądu Rejonowego w Ł. oddalającym skargę wnioskodawcy na czynności Komornika. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przyjęto bowiem stanowisko, że kwoty wypłacone wnioskodawcy były jednorazowo ustalone w liście wierzytelności, a nie były świadczeniem powtarzającym się. Stwierdzenie to nie może być jednak, w ocenie Sądu, równoznaczne z przyjęciem, że te kwoty stanowiły odszkodowanie, bo takiej kwalifikacji Sąd ten nie dokonał; tym bardziej, że równocześnie w przedmiotowym uzasadnieniu odwołano się do szerokiego rozumienia "wynagrodzenia za pracę". Ponadto trzeba też zauważyć, że Sąd Rejonowy w Ł. dokonywał analizy treści art. 833 § 1 kodeksu postępowania cywilnego odnosząc się do "wynagrodzenia za pracę", a nie do – podlegających opodatkowaniu- przychodów ze stosunku pracy. W uwzględnieniu okoliczności naprowadzonych wyżej, tut. Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza obowiązującego prawa i wobec powyższego skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm./.