I SA/Rz 804/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Grzegorz Panek Asesor WSA Jacek Boratyn /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. P. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2018 r, nr [...], w przedmiocie ustalenia skarżącemu oraz R. P. i R. P. (zwanymi dalej uczestnikami) zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r., w wysokości 103 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], ustalił skarżącemu oraz uczestnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, w kwocie 103 zł. Przedmiot opodatkowania w tym wypadku stanowiły: tzw. grunty pozostałe, o pow. 342 m2, opodatkowane według stawki wynoszącej 0,30 zł za m2, oraz grunty pod jeziorami i zbiornikami retencyjnymi, o pow. 0,05 ha, w których przypadku stawka podatku wyniosła 4,63 zł za 1 ha. Organ podatkowy w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji stwierdził, że będące przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie działki, oznaczone numerami: 750/2 i 780/2, położone w obrębie Z., znajdują się w granicach przestrzennych obszaru i terenu górniczego złoża gazu ziemnego Z., Kopalni G. w R., jednak nie były one objęte decyzją o ograniczeniu w sposobie korzystania z nich. Decyzja Prezydenta Miasta z [...] lutego 2006 r. o ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości, położonych w dzielnicy D. – Z., przeznaczonych na zrealizowanie inwestycji dla Kopalni G. w R., nie dotyczy tychże nieruchomości. Niezależnie od powyższego organ zaznaczył, iż na działkach oznaczonych numerami: 750/2 i 780/2 nie były prowadzone prace związane z budową obiektów budowlanych, nie były prowadzone prace związane z ruchem zakładu górniczego, nie znajdowały się na nich również gazociągi, wodociągi, kanalizacja oraz linie energetyczne. Na przedmiotowe grunty nie oddziałuje także strefa kontrolowana, powodująca ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. Informacje te zostały uzyskane od Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa SA (PGNiG SA). W kwestiach procesowych, związanych z wszczęciem postępowania podatkowego, Prezydent Miasta stwierdził, że zgodnie z art. 165 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm., zwanej dalej Ordynacją podatkową) przepisów o wszczęciu postępowania nie stosuje się do ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Z sytuacją tego rodzaju mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne Prezydenta Miasta podkreślając, że w kluczowym źródłem informacji o przedmiotach opodatkowania w tym wypadku jest Ewidencja Gruntów i Budynków, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629, ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym). W zakresie podnoszonych przez skarżącego kwestii związanych z prowadzeniem, na będących przedmiotem opodatkowania nieruchomościach, działalności górniczej Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że na tychże działkach nie został wybudowany żaden obiekt, nie były one wykorzystywane na cele górnicze. Nie są na nich też zlokalizowane żadne urządzenia i obiekty liniowe. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2018 r. wniósł skarżący zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, skutkującym błędnym ustaleniem stanu faktycznego. Jego zdaniem rozstrzygające jego sprawę organy dopuściły się naruszenia: • art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 191, art. 210, art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, • art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), • art. 6 prawa ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 z późn. zm.), • art. 7, art. 21 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że obie działki, których dotyczy przedmiotowa sprawa, są położone w wyznaczonym obszarze złoża górniczego Z. i są objęte decyzją o wydobyciu kopaliny gazowej. W chwili obecnej rekultywacja tych gruntów, po prowadzonej na niej przez K. SA działalności, nie została zakończona, a do działki nr 750/2 brak jest drogi dojazdowej. Skoro zaś grunty są rekultywowane to podlegają opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przedmiotowe grunty zostały wyłączone z produkcji rolnej, a sposób ich oznaczenia w Ewidencji Gruntów i Budynków wynika z pozwolenia budowlanego, wydanego dla przedsiębiorcy górniczego. W kwestiach procesowych skarżący nadmienił, że strony postępowania zostały pozbawione prawa do brania w nim czynnego udziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, podniesione przez skarżącego zarzuty, jak również stan prawny, w którym wydana została zaskarżona decyzja, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wyeliminowania przedmiotowego rozstrzygnięcia z porządku prawnego, jako że odpowiada ona prawu. Jeżeli chodzi o kwestie proceduralne, to nie sposób jest uznać, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wskazywanych przez skarżącego regulacji prawa procesowego, a zwłaszcza przepisów Ordynacji podatkowej. Poprzedzające wydanie decyzji postępowanie podatkowe odpowiadało bowiem wymogom wynikającym z regulującego go przepisów, a prowadzące je organy nie dopuściły się uchybień w tym zakresie, również jeżeli chodzi o przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy obu instancji zebrały adekwatny materiał dowodowy, umożliwiający właściwe załatwienie sprawy, a zaprezentowana przez nie ocena materiału dowodowego nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, wobec czego nie można przypisać jej cech dowolności. W ramach prowadzonego postępowania organy podatkowe oparły się przede wszystkich na danych wynikających z Ewidencji Gruntów, odpisy z której mają charakter dokumentów urzędowych, a w związku z tym korzystają z domniemania nie tylko autentyczności, ale i prawdziwości. Niemniej jednak, realizując działania zmierzające urzeczywistnieniu zasady prawdy obiektywnej, w niniejszej sprawie podjęto również starania zmierzające do ustalenia faktycznego sposobu wykorzystania gruntów, zwłaszcza w zakresie sugerowanym przez skarżącego, tj. w ramach działalności górniczej. W związku z tym, zwrócono się do przedsiębiorcy górniczego o udzielenie stosownych informacji, dotyczących ewentualnych działań i czynności, podejmowanych na stanowiących przedmiot opodatkowania nieruchomościach. Podjęcie inicjatywy w zakresie pozyskania tego rodzaju informacji i danych nie doprowadziło jednak do podważenia wiarygodności danych wynikających z Ewidencji Gruntów. W związku z powyższym podkreślić należy, że słusznie organy zaznaczyły, że przy ustalania podatków są one związane zapisami Ewidencji Gruntów. Związanie takie wynika w sposób jednoznaczny z treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, a że brak jest podstaw do zakwestionowania tych zapisów w oparciu o informacje wynikające z innych rejestrów publicznych. Pogląd o wiążącej mocy przytoczonego powyżej przepisu dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1243/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Lu 684/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. III SA/Po 363/09 (dost. CBOIS – www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tak więc wszelkie zarzuty dotyczące niezebrania odpowiedniego materiału dowodowego, a także dowolnej jego oceny nie znajdują uzasadnienia. Rację mają również rozstrzygające przedmiotową sprawę organy, które argumentują, że wobec brzmienia art. 165 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w przypadku zobowiązań podatkowych ustalanych corocznie nie ma obowiązku formalnego wszczynania postępowania, jeżeli stan faktyczny nie uległ zmianie, nie miały obowiązku formalnego wszczynania postępowania w sprawie. Z sytuacją opisaną w art. 165 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej mamy bowiem do czynienia w przedmiotowej sprawie, w której brak jest podstaw do stwierdzenia, że jej stan faktyczny, w stosunku do tego, który był deklarowany przez skarżącego w poprzednich latach uległ zmianie. Na podstawie powyższych danych, które nie uległy zmianie, ustalono w niniejszej sprawie zarówno osobę podatników – skarżącego, będącego jednym ze współwłaścicieli gruntów, a także pozostałych współwłaścicieli – uczestników, jak również rodzaj i powierzchnię należących do nich gruntów. Następnie zaś wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego i uczestników z tego tytułu, które to wyliczenie nie budzi wątpliwości. Brak jest podstaw do stwierdzenia, co sugeruje skarżący, że grunty, stanowiące podstawę opodatkowania w niniejszej sprawie, były w samoistnym posiadaniu przedsiębiorcy górniczego, czy też były faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Nie wskazują na to bowiem na to żadne dowody, ani też okoliczności sprawy. Na opodatkowanych gruntach nie zostały zlokalizowane bowiem żadne urządzenia, które służyłyby do prowadzenia tego rodzaju działalności, nie były przeprowadzane również żadne prace dotyczące wydobycia czy też bieżącej eksploatacji złoża. Niezależnie od powyższego dodać też należy, że choć przedmiotowe grunty znajdują się w granicach przestrzennych obszaru i terenu górniczego złoża gazu ziemnego Z., Kopalni G. w R., to jednak nie były one objęte decyzją o ograniczeniu w sposobie korzystania z nich. Podobnie na przedmiotowe grunty nie oddziałuje również strefa kontrolowana, powodująca ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości. W tej sytuacji twierdzenia skarżącego odnośnie faktycznego użytkowania terenu przez przedsiębiorcę górniczego nie znajdują żadnego potwierdzenia. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że sam fakt uzyskania koncesji na eksploatację określonego złoża nie jest tożsamy z jego faktyczną eksploatacją. Sama koncesja stwarza bowiem jedynie pewną potencjalną możliwość podjęcia określonego w niej rodzaju działalności, która to możliwość nie ma wpływu na kształtowanie się obowiązków podatkowych konkretnych podmiotów. W uzasadnieniu złożonej skargi zwrócono także uwagę na wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej, z uwagi na rekultywację terenu, która nie została zakończona po prowadzonej na niej przez K. SA działalności. W tym zakresie również należy stwierdzić, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu tego przedsiębiorcy. Twierdzenia co do tego faktu podnosi jedynie skarżący, nie wskazuje jednak na żadne dowody potwierdzające przedmiotową okoliczność. Poza tym, jako argument mający znaczenie dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie może być ponoszony fakt wyłączenia nieruchomości z produkcji rolnej, albowiem zobowiązanie podatkowe, którego niniejsza sprawa dotyczy zostało ustalone w podatku od nieruchomości, a nie w podatku rolnym. Oprócz tego zauważyć należy, że obie działki, których sprawa dotyczy nie stanowią gruntów rolnych, lecz tzw. grunty pozostałe i grunty pod jeziorami i zbiornikami retencyjnymi. Dążąc do podważenia stanowiska organów, skarżący konsekwentnie podnosi, że obie działki, których sprawa dotyczy, są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się do tych stwierdzeń zauważyć jednak należy, że wobec niestwierdzenia, iż obie działki znajdują się w samoistnym posiadaniu osoby trzeciej, obowiązek podatkowy z nimi związany obciąża właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości. Wynika to w sposób jednoznaczny z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445; zm., zwanej dalej ustawą o podatkach i opłatach lokalnych). W tej sytuacji przyjęcie, że obie działki są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, wpłynęłoby jedynie na zwiększenie obciążeń podatkowych skarżącego i uczestników, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tego rodzaju grunty opodatkowane są według wyższej stawki. Niezależnie jednak od powyższego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że będące przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie działki, na prowadzenie działalności gospodarczej są faktycznie zajęte. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), oddalił skargę.