I SA/Rz 807/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2007 roku - oddala skargę- I SA/Rz 807/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2007 r. w kwocie 59.045 zł oraz stwierdzenia, że złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowana deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2007 r. nie wywołuje skutków prawnych. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z dnia 27 grudnia 2012 r. K.P. zwróciła się z żądaniem stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2007 r. w kwocie 59.045 zł. Do wniosku dołączyła skorygowaną deklarację dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2007 r., w której zadeklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 1.962 zł. W pierwszej korekcie deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy, złożonej w dniu 3 kwietnia 2007 r. podatniczka zadeklarowała zobowiązanie podatkowe w kwocie 59.045 zł. W uzasadnieniu ww. wniosku podatniczka wskazała, że w 2007 r. prowadziła pod własnym nazwiskiem przedsiębiorstwo "A", w ramach którego wyłącznie wynajmowała nieruchomości na działalność gospodarczą. W dniu 15 lutego 2007 r. sprzedała przedsiębiorstwo innej osobie fizyczna w celu prowadzenia działalności. Sprzedażą objęto cały majątek przedsiębiorstwa, które podatniczka prowadziła jednoosobowo. W dacie sprzedaży przedsiębiorstwo nie było obciążone zobowiązaniami. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty uzasadniono tym, że przeprowadzona przez podatniczkę transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT z uwagi na treść art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w wersji obowiązującej w 2007 roku. Uiszczony w związku z tym podatek jest nienależny. Na podstawie przedłożonej przez podatniczkę kopii aktu notarialnego z dnia [...] lutego 2007 r. (Rep. [...]) organ I instancji ustalił, iż w dniu tym wnioskodawczyni wraz ze swym mężem J.P., przeniosła na rzecz J.D. i K.D. własności całej zabudowanej budynkami i budowlami nieruchomości położonej w miejscowości T., stanowiącej grunty orne o łącznej powierzchni 1,9345 ha, za łączną cenę brutto 1.053.641,28 zł, w tym 22% podatku VAT od części ceny sprzedaży nieruchomości budynkowych i gruntowych w kwocie 61.007,01 zł. Na budynki i budowle w łącznej cenie netto 700.800,72 zł składały się: budynek produkcyjny murowany o pow. zabudowy 363 m2, budynek administracyjny murowany o pow. zabudowy 35 m2, budynek produkcyjny nr 2 o pow. zabudowy 438 m2, budynek administracyjny o pow. zabudowy 214 m2, wiata budowlana o pow. zabudowy 689 m2, drogi i place, droga dojazdowa, linia kablowa i budynek kotłowni. Na grunty w łącznej cenie netto 290.175,00 zł składały się: działka [...] oraz działka [...]. Kupujący zabudowaną nieruchomość składającą się z działki [...] kupili w celu prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "B" J.D., zaś nieruchomość niezabudowaną składającą się z działki [...] w celu powiększenia prowadzonego przez nich gospodarstwa rolnego. Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wynikało, że przedmiotem prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności pod nazwą: "A" – K.P. był wynajem nieruchomości na własny rachunek, środków transportu lądowego, pozostałych maszyn i urządzeń. Decyzją Prezydenta Miasta M. z dnia [...] czerwca 2007 r., na pisemny wniosek podatniczki, z dniem 30 czerwca 2007 r. wykreślono z ewidencji działalności gospodarczej jej wpis. W toku postępowania podatniczka przedłożyła fakturę VAT nr 5/2/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. wystawioną przez "A" K.P. na Firmę "B" J.D., która dokumentowała sprzedaż nieruchomości na łączną wartość netto 810.975,72 zł i podatek VAT 61.007,01 zł (wartość brutto 871.982,73 zł). Opierając się na definicji przedsiębiorstwa zamieszczonej w art. 551 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej kc) organ I instancji doszedł do wniosku, że ww. transakcja podatniczki nie stanowiła zbycia przedsiębiorstwa. Ze zgromadzonych dowodów w sprawie wynika, iż wraz z budynkami i gruntami wnioskodawczyni nie przeniosła na kupującego prawa do nazwy jej przedsiębiorstwa ("A") oraz praw do ksiąg i dokumentacji przedsiębiorstwa. Ponadto po sprzedaży przedmiotowych nieruchomości podatniczka przez kolejne cztery miesiące kontynuowała działalność gospodarczą w ramach prowadzonego przedsiębiorstwa. Nadal składała jako podatnik podatku od towarów i usług, deklaracje VAT-7, w których deklarowała nabycie towarów i usług, obrót i podatek należny z tytułu dostawy towarów i świadczenia usług. W ocenie organu I instancji przedmiotowa transakcja stanowiła jedynie sprzedaż składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do rozszerzenia zakresu transakcji niepodlegających ustawie o VAT. Organ I instancji stwierdził więc, że wobec przedmiotowej transakcji nie będzie miał zastosowania art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług zarówno w brzmieniu obowiązującym przed 1 grudnia 2008 r., jak i od tego dnia. Wykazany więc na ww. fakturze VAT podatek w kwocie 61.007,01 zł jest podatkiem należnym, który prawidłowo został przez podatniczkę zadeklarowany w złożonej w dnia 3 kwietnia 2007 r. deklaracji VAT-7 za luty 2007 r., zaś zobowiązanie z niej wynikające w kwocie 59.045 zł jest zobowiązaniem należnym. Z tych przyczyn Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...]: - odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2007 r. w kwocie 59.045 zł. - stwierdził, że złożona wraz z wnioskiem w dniu 31 grudnia 2012 r. skorygowana deklaracja dla podatku od towarów i usług VAT-7 za luty 2007 r. nie wywołuje skutków prawnych. K.P. złożyła odwołanie od tej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości. Odwołująca podniosła, że działalność gospodarczą prowadziła pod własnym nazwiskiem, zatem nazwa "A" nie była składnikiem majątkowym przedsiębiorstwa, nie została wprowadzona do ewidencji wartości niematerialnych i prawnych i nie podlegała prawnej ochronie. Po sprzedaży składała deklaracje podatkowe, ale dotyczyły one innego rodzaju działalności niż ta, która była wykonywana w ramach uprzednio prowadzonego przedsiębiorstwa. W ocenie odwołującej organ I instancji nie powinien był sugerować się nazwą czynności wskazaną w umowie (akcie notarialnym) lecz przeanalizować jej treść i na tej podstawie wywieść skutki prawne. Dyrektor Izby Skarbowej opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z tytuł faktury z dnia 15 lutego 2007 r. nr 5/2/2007 na podatniczce, jako na wystawcy ciążyła odpowiedzialność za wystawioną fakturę na podstawie art. 108 § 1 ustawy o VAT. Podatek wykazany w pierwotnej fakturze podlega rozliczeniu, aż do momentu, gdy podatnik znajdzie się w posiadaniu dowodu, że skutecznie wprowadził do obrotu prawnego poprzez doręczenie jej nabywcy fakturę korygującą podatek. Wprawdzie w przepisach ustawy o VAT nie został uregulowany termin, do którego można sporządzić korektę faktury, niemniej na podstawie art. 112 ustawy o VAT w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przyjmuje się, iż prawo do sporządzenia korekty faktury przysługuje w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku wynikającego z tej faktury. Zatem K.P., pomimo zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, w przypadku stwierdzenia pomyłki w fakturze z dnia 15 lutego 2007 r. mogła wystawić fakturę korygującą do 31 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę faktury wynika z następujących uregulowań: - § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), które zostało uchylone z dniem 01.12.2008 r. Zgodnie z tym przepisem sprzedawca jest obowiązany posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę, które stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie; - art. 29 ust. 4a ustawy o VAT (obowiązujący od dnia 1 grudnia 2008 r.) który stanowi, że w przypadku, gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w przypadku korekty faktury do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna (art. 29 ust. 4c ustawy o VAT). Organ odwoławczy uznał więc, że warunkiem obniżenia kwoty podatku należnego w wyniku złożenia korekty deklaracji jest sporządzenie i wprowadzenie do obrotu korekty faktury. Samo wystawienie faktury korygującej nie jest równoznaczne z wprowadzeniem jej do obrotu, gdyż konieczne jest również doręczenie korekty faktury nabywcy. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie faktura korygująca nie została wprowadzona do obrotu. Na podstawie dodatkowego postępowania dowodowego oraz pozostałych materiałów dowodowych ustalono, że faktura VAT nr 5/2/2007 istnieje w obrocie prawnym natomiast podatniczka nie sporządziła i nie posiada dowodu doręczenia nabywcy faktury korygującej. Potwierdził to również nabywca wyszczególniony na fakturze nr 5/2/2007 J.D. zeznając, iż do faktury z dnia 15 lutego 2007 r., którą otrzymał pocztą po kilku dniach od wystawienia, nie otrzymałem żadnej faktury korygującej. W konsekwencji organ odwoławczy stanął na stanowisku, że z uwagi na niewprowadzenie do obrotu faktury korygującej do faktury z dnia 15 lutego 2007 r., zadeklarowany i uiszczony w związku z tą fakturą podatek jest podatkiem należnym. Kwota zobowiązania podatkowego zadeklarowana przez K.P. w złożonej deklaracji VAT-7 za luty 2007 r. została uiszczona należnie i w prawidłowej wysokości. Brak jest więc możliwości stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej, z uwagi na to, że nadpłata w przedmiotowej sprawie nie powstała. Zatem złożona w dniu 31 grudnia 2012 r. korekta deklaracji VAT-7 za luty 2007 r. nie wywołuje skutków prawnych. Decyzję tą zaskarżyła K.P., która wniosła o jej uchylenie w całości i zasądzenie koszów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że przyczyną złożenia przez nią korekty deklaracji VAT – 7 za luty 2007 r. było błędne przyjęcie, że transakcja zbycia przedsiębiorstwa podlega opodatkowaniu w podatku od towarów i usług. W toku postępowania podatkowego skarżąca wielokrotnie wykazywała, że przedmiotem kwestionowanej transakcji było przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 1 kc. Skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z uwagi na treść art. 108 ustawy o VAT, pomijając przy tym treść art. 6 ust. 1 ustawy o VAT. Uzasadnienia decyzji obu instancji są całkowicie odmienne tymczasem organ II instancji może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeśli swoje rozstrzygnięcie opiera w całości na argumentacji i przepisach prawnych zastosowanych przez organ I instancji. W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił się naruszenia prawa materialnego tj. art. 108 ustawy o VAT, który w przedmiotowej sprawie nie powinien mieć zastosowania. Mocą art. 6 ust. 1 ustawy o VAT transakcja zbycia przedsiębiorstwa nie jest objęta zakresem podatku VAT. Nie jest również zasadna argumentacja organu I instancji, iż prowadzenie do obrotu faktury tworzy u nabywcy prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony. Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zakres rozstrzygnięcia sprawy podatkowej decyzją organu odwoławczego wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Gdy rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, a tylko podana podstawa prawna tego rozstrzygnięcia jest niewłaściwa organ odwoławczy jest uprawniony do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zakres zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. (tj. Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dotyczy każdego podmiotu wystawiającego fakturę obejmującą ten podatek, również w sytuacji, gdy dana czynność nie jest objęta opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, lub też jest zwolniona od tego podatku bez względu na ocenę charakteru tej należności, a więc czy był to podatek należny (tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 4 października 2011r. sygn. akt I SA/Bk 278/11 i WSA w Warszawie w wyroku z dnia 10 maja 2010r. sygn. akt III SA/Wa 384/10, a także WSA w wyrokach z dnia 19 stycznia 2010r. sygn. akt I FSK 1759/08 i w wyroku z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt I FSK 1658/07. Art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług współbrzmi z art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE, który stanowi, że każda osoba która wykazuje VAT na fakturze jest zobowiązana do zapłaty podatku od towarów i usług. Już z powyższego tytułu wniosek skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w związku z zapłaceniem przez nią podatku od towarów i usług wynikającego z faktury z dnia 15 lutego 2007r. nr 5/2/2007 potwierdzającej sprzedaż nieruchomości gruntowych a także budynków i budowli nie mógł doprowadzić do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Pojęcie nadpłaty definiuje art. 27 § 1 Ordynacji podatkowej. Podatek nadpłacony to podatek zapłacony w kwocie wyższej niż należna. Natomiast podatek zapłacony nienależnie, to uiszczony w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jego zapłacenia, albo obowiązek ten istniał ale wygasł. Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty reguluje art. 75 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym podatnicy mają prawo do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty między innymi w sytuacji, jeżeli wykazali w deklaracjach zobowiązanie nienależne lub w wysokości większej niż należne albo mniejszą kwotę nadpłaty, w tym przypadku podatnicy zobowiązani do składania deklaracji, którzy błędnie wyliczyli kwotę podatku albo nadpłaty, mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty korygując jednocześnie deklarację. Nienależnie od tego Skarżąca zobowiązana była do korekty faktury. § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listę towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 95, poz. 798) które obowiązywało do 1 grudnia 2008r., stanowił że sprzedawca jest obowiązany posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę, nie dotyczy to eksportu towarów, przypadków określonych w § 11 ust. 2 pkt 3 wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz dostawy towarów, dla której miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie, a w przypadku podatników o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy - w rozliczeniu co kwartał, w których tą fakturę otrzymali. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2007r. sygn. 6/2006, stwierdzono niekonstytucyjność § 16 ust. 4 powyższego rozporządzenia, w takim sensie że uregulowanie dotyczące tej materii powinno nastąpić przepisem rangi ustawowej, a nie rozporządzeniem. W powyższym wyroku TK stwierdza, że powyższy przepis stracił moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku ustaw RP z tych względów skuteczność korekty faktury pierwotnej z dnia 15 lutego 2007r., która to korekta miała być dokonana w 2012 roku, należało ocenić według treści art. 29 ust. 4a ustawy o podatku od towarów i usług, który zaczął obowiązywać od 1 grudnia 2008r. Powyższy przepis stanowi, że w przypadku gdy podstawa opodatkowania ulega zmniejszeniu w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze, obniżenia podstawy opodatkowania podatnik dokonuje pod warunkiem posiadania, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługi otrzymał korektę faktury, potwierdzenia otrzymania korekty faktury przez nabywcę towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługi korekty faktury po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, uprawnia podatnika do uwzględnienia korekty faktury. Zgodnie z art. 29 ust. 4c ustawy o podatku od towarów i usług, art. 29 ust. 4a ma odpowiednie zastosowanie w przypadku korekty faktury do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. W niniejszej sprawie Skarżąca nie posiadała potwierdzenia otrzymania przez nabywcę korekty faktury, który przesłuchany na tę okoliczność w charakterze świadka zeznał, że nie otrzymał żadnej faktury korygującej. Wobec powyższych, skoro nie została wprowadzona do obrotu faktura korygująca do faktury z dnia 15 lutego 2007r., zadeklarowany i uiszczony w związku z tą fakturą podatek od towarów i usług jest podatkiem należnym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy słusznie uznały, że zadeklarowany przez Skarżącą w deklaracji VAT 7 za miesiąc luty 2007r. podatek od towarów i usług został uiszczony należnie i w prawidłowej wysokości. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 26 stycznia 2012r. w sprawie C-588/10 w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne z którym wystąpił NSA w sprawie I FSK 104/10, stwierdził, że wymóg polegający na uzależnieniu obniżenia podstawy opodatkowania wynikającej z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury, doręczonej przez nabywcę towarów i usług mieści się w pojęciu warunków o których mowa w art. 90 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Zasady neutralności i proporcjonalności podatku od wartości dodanej nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. Skarżąca nie wykazała, że wysłanie potwierdzenia doręczenia faktury korygującej nastąpiło bez jej winy, lub że było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 3 grudnia 2012r. sygn. akt I FPS 1/12 NSA przedstawił tezę, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Skarżąca jeszcze przed upływem terminu przedawnienia złożyła wniosek o zwrot nadpłaty i organy uprawnione były do jego rozpatrzenia w drodze decyzji. Nie były jednak władne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy do orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego. Natomiast art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Wobec powyższych ponieważ organy nie naruszyły prawa materialnego jak i procesowego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 Ppsa.