I SA/Rz 87/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. spółka z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.373.2023.2.PC w przedmiocie zastosowania interpretacji ogólnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 września 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.373.2023.1.PC, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej P. spółka z o.o. z siedzibą w G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "D." Spółka z o.o. w G.(Spółka, Skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, który dotyczył ustalenia, czy: - w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania decyzji o wsparciu można uznać, że Spółka jest uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego w odniesieniu do całości dochodu uzyskiwanego przez Spółkę z produkcji i sprzedaży wskazanych w decyzji o wsparciu sanitariatów oraz wyrobów metalowych wytwarzanych w Zakładzie Spółki w G. - Spółka będzie uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego począwszy od uzyskania pierwszych dochodów związanych z nową inwestycją. W dniu 19 września 2023 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie sygn. 0111-KDIB1-3.4010.373.2023.1.PC o zastosowaniu do sprawy interpretacji ogólnej, stwierdzając, że do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie znajduje interpretacja ogólna Ministra Finansów z 25 października 2019 r. Nr DD5.8201.10.2019, w związku z czym wniosek Spółki, jest bezprzedmiotowy. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 4 grudnia 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.373.2023.2.PC utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W skierowanej do WSA w Rzeszowie skardze na postanowienie Dyrektora KIS z dnia 4 grudnia 2023 r. Spółka zarzuciła: 1) naruszenie art. 14b § 5a i art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 oraz w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.), dalej "O.p." poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, z pogwałceniem także zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego, iż zdarzenia przyszłe przedstawione we wniosku o interpretację indywidualną odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym przez Ministra Finansów w dniu 25 października 2019 roku (nr DD5.8201.10.2019; "Interpretacja Ogólna"), podczas gdy: a) Interpretacja Ogólna została wydana i dotyczyła stanu prawnego wcześniejszego oraz odmiennego niż ten, którego dotyczył wniosek o interpretację indywidualną, a zatem w niniejszej sprawie nie zachodziły wskazane w art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej przesłanki wydania postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o interpretację indywidualną ma zastosowanie Interpretacja Ogólna, a wobec powyższego, b) niewydanie przez Dyrektora KIS w stosunku do Spółki interpretacji indywidualnej obejmującej wszystkie pytania wskazane we Wniosku o Interpretację Indywidualną było bezzasadne, bezprawne i stanowiło rażące naruszenie obowiązku spoczywającego na Dyrektorze KIS z mocy art. 14b § 1 O.p., a w konsekwencji c) także utrzymanie postanowienia pierwszej instancji przez Dyrektora KIS, pomimo powyższych okoliczności, skarżonym postanowieniem drugiej instancji było bezzasadne i bezprawne, 2) w przypadku przyjęcia przez Sąd - wbrew wyraźnemu stanowisku Spółki wyrażonemu w ramach zarzutów wskazanych w pkt 1) powyżej - że Interpretacja Ogólna została jednak wydana w takim samym stanie prawnym jak ten, którego dotyczył wniosek o interpretację indywidualną - naruszenie art. 14b § 5a i art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 oraz w zw. z art. 14h O.p. poprzez ich błędne zastosowanie, z pogwałceniem także zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego, polegające na uznaniu, że skoro została wydana Interpretacja Ogólna, sposób ogólny i ramowy wskazująca na możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego ("Zwolnienie Strefowe") określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm.), dalej "u.p.d.o.p." w przypadku występowania tzw. "ścisłych powiązań" pomiędzy nową inwestycją oraz istniejącym już uprzednio majątkiem podatnika (którego to pojęcia "ścisłych powiązań" przepisy u.p.d.o.p., ani też jakiekolwiek inne przepisy prawa, w żaden sposób nie definiowały i dotychczas nie definiują), to nie jest możliwe uzyskanie przez Spółkę - we wskazanych przez nią konkretnych okolicznościach faktycznych - indywidualnej interpretacji podatkowej rozstrzygającej, czy w tych okolicznościach faktycznych pomiędzy określoną nową inwestycją Spółki oraz jej nabytymi wcześniej aktywami występują owe "ścisłe powiązania", w Interpretacji Ogólnej wspomniane jedynie zdawkowo i hasłowo, 3) naruszenie art. 14b § 5a i art. 14b § 1 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 oraz w zw. z art. 14h O.p. w zakresie dotyczącym Pytania nr 2, polegające na błędnym uznaniu, że skoro - w ocenie Dyrektora KIS - ze względu na dyspozycję art. 14b § 5a Ordynacji podatkowej nie było dopuszczalne wydanie względem Spółki indywidualnej interpretacji podatkowej (czemu Spółka, także w ramach zarzutów wskazanych w pkt 1) oraz 2) powyżej, zdecydowanie zaprzecza) w zakresie objętym pytaniem nr 1 (dotyczącym możliwości zastosowania zwolnienia strefowego do całości dochodu Spółki z działalności wskazanej w decyzji o wsparciu), to nie było również możliwe wydanie względem Spółki indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie objętym pytaniem nr 2 (dotyczącym właściwego momentu rozpoczęcia stosowania przez Spółkę przedmiotowego zwolnienia podatkowego), chociaż możliwe (i zasadne) było udzielenie odpowiedzi na wspomniane pytanie nr 2 niezależnie od rozstrzygnięcia, czy w przypadku Spółki możliwe jest zastosowanie przedmiotowego zwolnienia podatkowego do całości dochodu Spółki z działalności wskazanej w decyzji o wsparciu, a ponadto Interpretacja Ogólna w ogóle nie odnosiła się do (stanowiącej przedmiot pytania nr 2) kwestii rozpoczęcia stosowania przedmiotowego zwolnienia podatkowego. Podnosząc wskazane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 września 2023 r. oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Istota sporu w rozpoznanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie stwierdził bezprzedmiotowość złożonego przez Spółkę wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uznając, że do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku zastosowanie znajduje Interpretacja Ogólna. Wskazać należy, że zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 121 §1 O.p., postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Art. 14a § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z kolei w myśl art. 14a § 1a O.p., interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności: 1. opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego; 2. wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zagadnienia wraz z uzasadnieniem prawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Istotny z punktu widzenia rozpoznanej sprawy art. 14b § 5a O.p. stanowi, że jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Należy w związku tym podkreślić, że z uwagi na konsekwencje rozstrzygnięcia podejmowanego w oparciu o ten ostatni przepis, tj. danie prymatu interpretacji ogólnej i uniemożliwienie uzyskania przez zainteresowanego interpretacji indywidualnej, ustalenie, że zakresy pytania interpretacyjnego i interpretacji ogólnej pokrywają się nie może budzić żadnych wątpliwości. Wykładnia art. 14b § 5a O.p., który wprowadza wyjątek do zasady wydawania na wniosek zainteresowanego interpretacji indywidualnych, musi być zatem ścisła. Analiza zdania pierwszego art. 14b § 5a O.p., wskazuje, że muszą być spełnione dwie przesłanki, aby wydać przewidziane w nim postanowienie. Pierwsza dotyczy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które mają "odpowiadać zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej". Taki sposób ujęcia tego warunku pozwala na stwierdzenie, że zbieżność ta nie musi być idealna i dosłowna, ale opisany we wniosku stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe musi znajdować odzwierciedlenie w opisie zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana ogólna interpretacja przepisów prawa podatkowego (art. 14a § 1a pkt 1 O.p.). Problematyka objęta treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej musi więc mieścić się w granicach interpretacji ogólnej, która z założenia nie jest przecież skierowana do zindywidualizowanego adresata i obejmuje zgeneralizowany opis zdarzeń i ich interpretacji prawnej. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 746/21, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela, interpretacja ogólna "ma zastosowanie" do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdy zainteresowany w treści interpretacji ogólnej znajduje wyjaśnienie co do wszystkich, opisanych we wniosku, zagadnień zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego. Wynikiem owej zbieżności ma być skutek w postaci objęcia indywidualnego zainteresowanego pełnym zakresem ochrony płynącej z treści interpretacji ogólnej, a więc co do wszystkich zagadnień opisanych we wniosku, a więc bez żadnych zastrzeżeń i wyjątków niedopowiedzianych w treści interpretacji ogólnej. Po to właśnie w postanowieniu, o którym mowa w art. 14b § 5a O.p. podaje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Druga przesłanka wynikająca z art. 14b § 5a O.p dotyczy tożsamości stanu prawnego. Analizowany przepis stanowi, że interpretacja ogólna ma zostać wydana "w takim samym stanie prawnym" co do tego, który jest przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, co do którego odnosi się opisany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. W tym zakresie zbieżność musi być wyższa niż w przypadku pierwszego warunku. Stan prawny nie może być zbliżony czy analogiczny, ale ma być identyczny – "taki sam". Przepisy prawa podatkowego, których wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania wraz z uzasadnieniem prawnym znajduje się w interpretacji ogólnej (art. 14a § 1a pkt 2 O.p.) muszą być dokładnie tymi samymi przepisami, które wskazano we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W rozpoznanej sprawie właśnie ten drugi warunek nie został spełniony. Art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydawania interpretacji ogólnej z dnia 25 października 2019 r. brzmiał: "Wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. poz. 1162, z 2019 r. poz. 1495 oraz z 2020 r. poz. 1086), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami". Przepis ten na podstawie Ustawy nowelizującej uzyskał następujące brzmienie: "Wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1752), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami". Porównanie treści ww. przepisów pokazuje, że nowelizacja doprowadziła do ograniczenia zwolnienia do dochodów osiągniętych wyłącznie "z realizacji nowej inwestycji". Nie można więc uznać, że interpretacja ogólna została wydana w takim samym merytorycznie stanie prawnym. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza uzasadnienie projektu Ustawy nowelizującej, gdzie wskazano, że proponowane zmiany w ustawach o podatku dochodowym od osób fizycznych i u.p.d.o.p. (art. 21 ust. 1 pkt 63b u.p.d.o.f. oraz art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.) mają charakter uszczelniający i doprecyzowujący, w szczególności poprzez zniesienie wątpliwości interpretacyjnych w aspekcie doprecyzowania warunków zwolnienia dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na podstawie decyzji o wsparciu (dalej: DOW). W projekcie wskazuje się, że ze zwolnienia podatkowego mogą korzystać podatnicy, którzy prowadzą działalność gospodarczą na podstawie DOW i uzyskują dochody wyłącznie z realizacji nowej inwestycji i na terenie określonym w DOW. Zmiana ta koresponduje ze zmianami wprowadzanymi do ustawy o WNI, gdzie w projektowanej ustawie zmiany do art. 14 pkt 12 ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2020 r., poz. 1752, tj., dalej jako: "ustawa WNI") projektodawca wskazuje, iż DOW powinna zawierać wyłącznie kody PKWiU związane z nową inwestycję. Zmiana jest szczególnie istotna w przypadku reinwestycji w istniejący zakład. Wskazać należy, iż dotychczasowa praktyka interpretacyjna pokazała, że w wydawanych DOW Zarządzający SSE, wydający te decyzje w imieniu ministra właściwego do spraw gospodarki wskazywali klasyfikację PKWiU, które nie były związane z opisem charakteru nowej inwestycji. Takie działania mają negatywne skutki budżetowe, ponieważ zwolnieniem podatkowym podatnicy obejmują również dochody niezwiązane z realizacją nowej inwestycji, a tym samym w sposób nieuprawniony prowadzą do uszczerbku w budżecie państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Należy w związku z tym zwrócić uwagę, że przed omawianą nowelizacją ww. przepisu sądy administracyjne analizując zakres zwolnienia podatkowego powoływały się w swoich wyrokach przede wszystkim na literalne brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. przyjmując, że zwolnione z opodatkowania są dochody podatników uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, zatem zwolnieniu (również przy rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa) powinien podlegać cały dochód z działalności, która została wskazana w decyzji o wsparciu. Przykładem takiego orzeczenia może być wyrok NSA z dnia 15 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 961/20, orzeczenia.nsa.gov.pl, którym Sąd ten oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS od wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 679/19, podzielając stanowisko Sądu I instancji, że "literalna wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. wskazuje, iż zwolnieniu powinien podlegać cały dochód z działalności objętej decyzją o wsparciu. Ani w art. 17 ust. 1 pkt 34a, ani też w art. 17 ust. 4 oraz ust 6b u.p.d.o.p. nie przewidziano limitowania zakresu dochodu, podlegającego zwolnieniu wyłącznie do dochodu osiąganego w ramach nowej inwestycji, która stanowiła podstawę do wydania decyzji o wsparciu. Brak jest też takiego ograniczenia także w przepisach ustawy o u.w.n.i. Zasadnie twierdzi Sąd meriti, że powołane wyżej regulacje warunkują możliwość skorzystania z dostępnego limitu zwolnienia podatkowego od wyłącznie dwóch przesłanek – gdyż niezbędne jest aby: (1) był to dochód powstały na skutek działalności fizycznie prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji o wsparciu; (2) był to dochód rodzajowo wskazany (poprzez stosowne PKWiU) w treści decyzji o wsparciu posiadanej przez danego podatnika. W konsekwencji wskazany powyżej przepis (ani jakiekolwiek inny) nie wprowadza dodatkowej przesłanki dla skorzystania ze zwolnienia - przesłanki w postaci wymogu, by był to dochód wygenerowany wyłącznie przez inwestycję, w związku z którą uzyskana została decyzja o wsparciu. Zatem zwolnieniem podatkowym przewidzianym w art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. objęty jest cały dochód Spółki z działalności gospodarczej prowadzonej przez nią na terenie określonym w decyzji o wsparciu w ramach rodzajów działalności wskazanych w jej treści, do wysokości limitu przyznanej pomocy publicznej. Brak jest podstaw do uznania, aby w przedstawionej sytuacji zwolnieniu podatkowemu podlegał tylko dochód związany z realizacją danego, nowego projektu inwestycyjnego. Przepisy podatkowe nie określają w ogóle zasad kalkulowania wysokości zwolnienia wyłącznie w oparciu o dochód osiągnięty w ramach nowej inwestycji". NSA wskazał także, odnosząc się krytycznie do dokonanej przez organ wykładni przepisów w oparciu o reguły wykładni celowościowej, że "norma prawna wyprowadzona z art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. przy użyciu wyłącznie wykładni językowej jest wystarczająca do uzyskania jednoznacznego rezultatu, sprowadzającego się do przyjęcia, że zwolnieniem podatkowym objęte są dochody zarówno z dotychczasowej działalności, jak i nowej inwestycji (o ile są to dochody z działalności określonej w decyzji o wsparciu). Gdyby zamiarem ustawodawcy, jak interpretuje to organ podatkowy, było rzeczywiste ograniczenie zakresu zwolnienia podatkowego wyłącznie do części dochodu uzyskanego z nowej inwestycji, to takie zastrzeżenie powinno znaleźć wprost odzwierciedlenie w treści wskazanego przepisu. Stanowisko, iż na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. zwolnione mogą być wyłącznie dochody uzyskiwane z nowej inwestycji stanowi zatem bezpodstawną próbę modyfikacji treści jednoznacznego unormowania". Sąd zwraca uwagę, że w powyższym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się także krytycznie do ww. interpretacji ogólnej wydanej 25 października 2019 r., w której sformułowano wymóg istnienia ścisłych związków i wskazał, że treść art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. nie wskazuje, aby zamiarem ustawodawcy było uzależnienie przyznania zwolnienia od wykazania istnienia ścisłych związków pomiędzy dotychczasową, a nową inwestycją. Sąd kasacyjny podał, że przyjęcie stanowiska organu podatkowego za zasadne, stanowiłoby podstawę do przyjęcia dodatkowej przesłanki zwolnienia dochodu z opodatkowania, która de facto nie znajdowałaby oparcia w przepisie prawa. Na potwierdzenie swojego stanowisko Sąd kasacyjny końcowo zwrócił właśnie uwagę na nowelizację art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. dokonaną począwszy od 1 stycznia 2022 r. i wyraźnie wskazał, że nie ulega wątpliwości, że zmiana ta miała charakter normatywny. Stanowisko powyższe w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W rozpoznanej sprawie brak było zatem podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 5a O.p. podkreślić należy, że z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca wynika, że zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. Organ powinien więc odnieść prawnopodatkową ocenę stanu faktycznego również do tych pozostałych podstaw prawnych. W związku z tym organ powinien był udzielić odpowiedzi na wątpliwości interpretacyjne Spółki w ramach interpretacji indywidualnej. Założenie organu, że ww. Interpretacja Ogólna stanowiła odpowiedź na wątpliwości Skarżącej i nie ma potrzeby merytorycznego badania prezentowanego przez nią stanowiska było zbyt daleko idące. Działanie takie niewątpliwie stanowiło naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że Dyrektor KIS naruszył art. 14b § 5a O.p. w związku z art. 14b § 1 O.p. oraz w związku z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Nie było przesłanek do zastosowania art. 14b § 5a O.p. w zakresie pytania wnioskodawcy dotyczącego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych dochodu z działalności wskazanej w decyzji o wsparciu. Wskazane naruszenia przepisów postępowania miały bezpośredni wpływ na wynik sprawy. W dalszym postępowaniu konieczne będzie zatem uznanie przez organ, że nie zachodzą te przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, jakie wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Dlatego też zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające podlegają uchyleniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na zasadzie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na łączną kwotę [...] zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz Spółki składa się: wpis od skargi – [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika – [...] zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – [...] zł.