I SA/Rz 957/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lutego 2014r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 31 października 2006 roku do 31 grudnia 2007 roku - oddala skargę- Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] określającą "A" sp. z o.o. (dalej skarżąca lub spółka) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 31 października 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. w kwocie 133.060,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.)- dalej w skrócie: Ordynacja podatkowa. Z ustaleń organu I instancji wynika, że spółka zaniżyła podstawę opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych, przez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, w okresie od grudnia 2006 r. do grudnia 2007 r., odpisów amortyzacyjnych od prawa do znaku towarowego "[...]", podczas gdy prawo ochronne do tego znaku zostało spółce przyznane dopiero w dniu 9 stycznia 2012 r. Równocześnie Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z możliwością amortyzacji prawa z rejestracji znaku towarowego jako autorskiego prawa majątkowego w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 21, poz. 86 ze zm.) - dalej w skrócie : u.p.d.o.p. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błędne ustalenie stanu faktycznego, przez przyjęcie, że spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od prawa ochronnego na znak towarowy, wynikającego z rejestracji w Urzędzie Patentowym RP; oraz naruszenie: - art. 121 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, przez nieprzyjęcie, że przedmiotem odpisów amortyzacyjnych był objęty autorskim prawem majątkowym - utwór; - art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie dlaczego niezarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP znak towarowy nie stanowi przedmiotu autorskiego prawa majątkowego, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p.; - art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż niezarejestrowany znak towarowy nie stanowi przedmiotu autorskiego prawa majątkowego oraz, że odpisy amortyzacyjne z tego tytułu nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w ramach aportu nabyła autorskie prawo majątkowe do słowno-graficznego oznaczenia "[...". Wynika to z umowy przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa "B" s. j. z siedzibą w C. z dnia 30 listopada 2006 r. oraz oświadczenia Zarządu spółki "B" sp. j. z dnia 8 grudnia 2006 r., o wniesieniu całego wkładu do "A" sp. z o.o. Według skarżącej z żadnego dokumentu nie wynika, aby w ramach aportu spółka nabyła prawo ochronne do słowno-graficznego znaku towarowego "[...]" wynikające z rejestracji znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP. Spółka wskazała, że dokonywała odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych w postaci prawa do znaku towarowego jako utworu, który stanowi przedmiot majątkowego prawa autorskiego, w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 83 ze zm.)- dalej w skrócie: u.p.a.p.p. Jednocześnie zarzuciła organowi I instancji niepełne uzasadnienie decyzji poprzez ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że niezarejestrowany w Urzędzie Patentowym RP znak towarowy nie stanowi autorskiego prawa majątkowego, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. bez wskazania argumentów merytorycznych na poparcie takiego twierdzenia. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa autorskiego (znaków towarowych) na okoliczność ustalenia: czy słowno-graficzny znak towarowy "[...]", stanowi majątkowe prawo autorskie do utworu w rozumieniu przepisów u.p.a.p.p., a także w trybie art. 189 k.p.c., powództwo do Sądu Okręgowego w T. o ustalenie, że w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa "B" sp.j., która została wniesiona aportem do "A" sp. z o.o., wchodziło autorskie prawo majątkowe do utworu, tj. słowno-graficznego znaku towarowego "[...]" i o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia powyższych zagadnień. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił powyższych zarzutów i wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Według organu odwoławczego przedmiotem aportu (i w dalszej kolejności amortyzacji) nie było prawo do znaku towarowego jako utworu objętego autorskim prawem majątkowym, lecz prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego, co skutkuje wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Wskazał, że znak towarowy jako np. oznaczenie graficzne może stanowić utwór w rozumieniu u.p.a.p.p. Znak jako utwór podlega ochronie zgodnie z przepisami u.p.a.p.p., z chwilą zgłoszenia do rejestracji o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, traci przymiot utworu, gdyż rozpoczyna się jego ochrona na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej ( Dz.U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.)- dalej w skrócie p.w.p. Organ odwoławczy wskazał, że spółka jawna dokonując wyceny składników majątkowych zorganizowanej części przedsiębiorstwa wnoszonej aportem do spółki z o.o. wyceniła wartość rynkową znaku towarowego "[...]", a nie prawa autorskiego. Również zgodnie z treścią uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników sp. z o.o. z dnia 30 listopada 2006 r., w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego sp. z o.o., wynika, że przedmiotem wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa "B" s.j. był m.in. "znak towarowy o wartości 2.100.000,00 zł. Ponadto dokonując wpisu w ewidencji księgowej (na podstawie dowodu OT) skarżąca zakwalifikowała przedmiotową wartość jako znak towarowy. Powyższe okoliczności świadczą, w ocenie organu odwoławczego, że przedmiotem aportu do spółki była wartość niematerialna i prawna inna niż prawo autorskie. Organ odwoławczy wskazał również, że takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Rz 800/12, rozpoznając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia "A" sp. z o.o. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa autorskiego (znaków towarowych) uznając, że materiał dowodowy pozwala na podjęcie rozstrzygnięcia w kwestii będącej przedmiotem odwołania Spółki, a jednocześnie znane są mu skutki prawnopodatkowe w zakresie problematyki aportów przedsiębiorstw. Odmówił również zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w T. kwestii czy przedmiotem wnoszonej aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa było autorskie prawo majątkowe do znaku. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro "B" s.j. posiadała jedynie prawo do niezarejestrowanego znaku towarowego, to jedynie to prawo mogła uczynić przedmiotem wkładu niepieniężnego. W konsekwencji oznacza to, że spółka aż do dnia udzielenia przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej w 2012 r. prawa ochronnego na znak towarowy "[...]", dysponowała jedynie prawem ze zgłoszenia znaku, tj. prawem, które nie miało charakteru bezwzględnego prawa majątkowego i nie było wymienione w katalogu, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7 u.p.d.o.p. i nie mogło podlegać amortyzacji. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II FSK 627/10. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organów skarżąca wniosła skargę, w której zarzuciła zarówno błędne ustalenie stanu faktycznego jak i przepisów: 1) prawa materialnego, w tym: - art. 1 ust. 1 i 2 u.p.a.p.p. w zw. z art. 120 p.w.p., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że znak towarowy ( słowno – graficzny) objęty wnioskiem o rejestrację do Urzędu Patentowego nie stanowi przedmiotu autorskiego prawa majątkowego, jak również, że z chwilą złożenia wniosku o ochronę ustaje jego ochrona na podstawie przepisów u.p.a.p.p., - art. 16 b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., przez jego niezastosowanie, 2) prawa procesowego: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzenia opinii biegłego, - art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej, przez nie wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia majątkowego autorskiego prawa do utworu w rozumieniu u.p.a.p.p., - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo tego, że rozpatrzenie i załatwienie sprawy zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Okręgowy w T., - art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej, przez niewskazanie na jakiej podstawie przyjęto, że przedmiotem aportu, a następnie amortyzacji był znak towarowy, a nie majątkowe prawo autorskie do utworu jakim jest słowno – graficzny znak towarowy, niewskazanie na podstawie jakich dokumentów przyjęto, że z chwilą zgłoszenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego do znaku towarowego, przedmiotowy znak towarowy traci przymiot utworu i rozpoczyna się jego ochrona na podstawie p.w.p., niewyjaśnienie przyczyn odmowy uwzględnienia wyjaśnień skarżącej, że przedmiotem odpisów amortyzacyjnych było prawo do znaku towarowego – utworu. Zdaniem skarżącej niezarejestrowany znak towarowy może być, a w niniejszej sprawie jest, utworem. Nie ma przeszkód prawnych do tego, by ten sam znak słowno graficzny mógł podlegać ochronie zarówno na podstawie u.p.a.p.p. - jako utwór jak i na podstawie p.w.p. - jako znak towarowy, a ochrona jego jako utworu nie ustaje z chwilą zgłoszenia znaku towarowego. Ponadto, aby organy podatkowe mogły podważyć majątkowe prawo autorskie "B" sp.j., musiałyby zakwestionować, że jest ona twórcą znaku towarowego, czego nie uczyniły. Poparcia swojego stanowiska upatruje w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 210/11, a także powołanych interpretacjach podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej w skrócie: P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zaskarżona do Sądu decyzja jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania, którego przebieg, wyniki i wnioski zostały należycie opisane i uzasadnione. Przedmiotem sporu była kwestia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytego aportem prawa ze zgłoszenia znaku towarowego "[...]". Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 20 października 2006 r. "B" sp.j. z siedzibą w C. wniosła do Urzędu Patentowego podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowno graficzny "[...]". Prawo ochronne na znak towarowy słowno – graficzny "[...]" udzielone zostało sp.j. decyzją Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 stycznia 2012 r. W dniu 30 listopada 2006 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników skarżącej podjęło uchwałę w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego do wysokości 2.696.000,00 zł, tj. o kwotę 2.646.000,00 zł. Kapitał zakładowy został pokryty wkładem niepieniężnym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa "B" sp.j. z siedzibą w C. o wartości 2.646.000,00 zł. Przedmiotem ww. wkładu niepieniężnego, zgodnie z treścią uchwały, były: środki trwałe (urządzenia techniczne, środki transportu i wyposażenie) o wartości 539.200,00 zł, wyroby gotowe o wartości 6.800,00 zł, znak towarowy o wartości 2.100.000,00 zł. Tego samego dnia, skarżąca wprowadziła do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych: "znak towarowy" o wartości początkowej 2.100.000,00zł. Naliczoną za okres od grudnia 2006 r. do grudnia 2007 r. amortyzację w kwocie 455.000,00 zł., zaewidencjonowała na koncie "400 – amortyzacja" i zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów w rachunku podatku dochodowego od osób prawnych. W świetle powyższego stwierdzić należy, co zresztą nie budziło wątpliwości, że na dzień 31 grudnia 2006 r. spółce nie przysługiwało prawo ochronne do znaku towarowego. Sporu nie było również co do możliwości przeniesienia zarówno prawa ochronnego jak i jego ekspektatywy na inny podmiot. Spór natomiast sprowadzał się do tego, czy przed udzieleniem ochrony na znak towarowy, spółka może dokonać amortyzacji tego znaku towarowego jako autorskiego prawa majątkowego do słowno – graficznego znaku towarowego "BTE" w oparciu o art. 16 b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że w realiach niniejszej sprawy, takie prawo skarżącej nie przysługiwało. Zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p.: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Zgodnie z art. 16 b ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16 c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania autorskie lub pokrewne praw majątkowe; prawa określone w ustawie p.w.p. (pkt 6). Prawo ochronne na znak towarowy powstaje w wyniku konstytutywnego orzeczenia organu. Zgodnie z art. 120 ust. 1 p.w.p. znak towarowy to każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny i które to oznaczenie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od przedsiębiorstwa drugiego. Zgodnie z art. 121 p.w.p. na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne. Do treści tego prawa należy prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 153 ust. 1 p.w.p.), zaś korzystanie z tego prawa polega w szczególności na: 1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem; 2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług; 3) posługiwaniu się nim w celu reklamy. (art. 154 p.w.p.). Wartość znaku towarowego nieodzownie związana jest z wartością firmy i jej pozycją na runku. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Rz 619/2007 (system informacji prawniczej LexPolonica nr 2228377): "Niematerialny charakter znaku towarowego wywodzi się z jego zdolności wywołania określonych wrażeń u odbiorców, które dotyczą towaru (usługi) albo ich właściwości (cech). Całość tych wyobrażeń stanowi dobro niematerialne zawarte (ucieleśnione) w znaku towarowym, który w świadomości odbiorców przyporządkowuje konkretne oznaczenia określonym towarom (usługom) w celu ich wyodrębnienia, zindywidualizowania na rynku". Prawo do znaku towarowego jest zbywalne oraz dziedziczne. Autorskie prawo majątkowe wiąże się ściśle ze stworzeniem utworu, powstaje z mocy prawa z chwilą jego utrwalenia i przysługuje co do zasady twórcy utworu (art. 8 u.p.a.p.p.). Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia( art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p.). Utworem jest taki wynik pracy człowieka, który ma oryginalny, indywidualny charakter, jest wynikiem pracy twórczej, a więc działalności o charakterze kreacyjnym. Twórcy utworu przysługują uprawnienia o charakterze osobistym (art. 16 u.p.a.p.p.) i majątkowym (art. 17 u.p.a.p.p.). Uprawnienia o charakterze osobistym są związane zasadniczo z prawem sygnowania dzieła własnym nazwiskiem. W zakres tego prawa wchodzi również uprawnienie do nienaruszalności treści dzieła, decydowanie o jego upublicznieniu i sposobie korzystania z dzieła. Autorskie prawa osobiste są niezbywalne. Majątkowe prawo autorskie przysługuje twórcy, ale może również przysługiwać innym podmiotom, jak choćby producentom dzieła. W treści tego prawa mieści się korzystanie z utworu, jego sprzedaż czy też udostępnianie, lub też korzystanie z możliwości zwielokrotnienia utworu celem następnego zbywania tychże kopii. Autorskie prawa majątkowe są zbywalne i mogą być dziedziczone. Wartość takiego prawa w odróżnieniu od wartości znaku towarowego nie wiąże się z inną wartością aniżeli przedstawia ją sam utwór i indywidualnym wkładem pracy w jego powstanie. Z powyższego wynika, że prawo ochronne na znak towarowy i autorskie prawo majątkowe do utworu to dwa odrębne byty prawne. Nie jest wykluczone aby dany znak graficzny spełniający kryteria utworu, został objęty ochroną przewidzianą do znaku towarowego. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska organu o wyłączeniu ochrony z u.p.a.p.p. w przypadku zgłoszenia do ochrony z p.w.p., co jednak pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podwójna ochrona nie oznacza bowiem prawa do amortyzowania danego znaku słowno- graficznego z dwóch różnych podstaw, jako utworu i jako znaku towarowego, ani też zamiennie, w zależności od aktualnych potrzeb podatnika. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że odpisów amortyzacyjnych skarżąca dokonywała od znaku towarowego, a nie jak próbuje aktualnie dowieść od majątkowego prawa autorskiego do utworu. Świadczą o tym zalegające w aktach dokumenty w tym: uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki "A" sp. z o.o. z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego spółki, załącznik do tej uchwały, tabela amortyzacyjna wartości niematerialnych i prawnych za rok 2006/2007, dowód księgowy OT, akt notarialny o przystąpieniu do spółki, oświadczenie o objęciu udziałów, wycena prawa do znaku towarowego oraz podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy. W uchwale o podwyższeniu kapitału zakładowego, wskazano, że na wkład niepieniężny, którym pokryto podwyższony kapitał zakładowy spółki, składają się środki trwałe o wartości 539.200 zł, wyroby gotowe o wartości 6.800 zł oraz znak towarowy o wartości 2.10.000 zł. W załączniku do uchwały, obejmującym wykaz składników majątkowych wchodzących w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa wskazano znak towarowy o wartości 2.100.000 zł. W akcie notarialnym z dnia 7 lutego 2006 r. dotyczącym oświadczenia o przystąpieniu do spółki oraz oświadczenia o objęciu udziałów powołano się z kolei na składniki przedsiębiorstwa wymienione w załączniku do uchwały. Podobnie dokument księgowy OT, w którym na podstawie wartości znaku towarowego ustalono wysokość wyliczenie kwoty odpisu rocznego, jak również tabela amortyzacyjna wartości niematerialnych i prawnych, w której również wskazano znak towarowy i ustaloną jego wartość. We wszystkich tych dokumentach pojawia się znak towarowy jako zarówno składnik majątkowy przejętej aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa jak również jako podstawa dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Wobec powyższego twierdzenie przez skarżącą, że z żadnych dokumentów nie wynika, że nabyła ona w drodze aportu prawo do znaku towarowego, i że nie stanowiło ono podstawy dokonywanych przez nią odpisów amortyzacyjnych, uznać należy za sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Powyższego stanowiska nie może podważać dołączona przez skarżącą do zastrzeżeń i wyjaśnień do protokołu kontroli z dnia 14 stycznia 2013 r., umowa przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa "B" sp.j, z dnia 30 listopada 2006 r., z której wynika, że "B" sp.j. przenosi na "A" sp. z o.o. następujące składniki majątkowe: środki trwałe zgodnie z załącznikiem Nr 1 do umowy, wyroby gotowe zgodnie z załącznikiem nr 2 do umowy oraz autorskie prawo majątkowe do słowno-graficznego znaku towarowego "[...]" ( § 1 umowy) oraz, że składniki majątkowe, o których mowa w § 1 umowy, zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych "A" sp. z o.o., odpowiednio w następujących wysokościach: środki trwałe, zgodnie z wartościami określonymi w załączniku Nr 1 do umowy, wyroby gotowe zgodnie z wartościami określonymi w załączniku nr 2 do umowy, oraz autorskie prawo majątkowe do słowo – graficznego znaku towarowego "[...]" – w kwocie 2.100.000 zł. ( § 3 umowy). Wskazać należy, że spółka powołuje się w tej umowie na załącznik nr 1 i 2 przy czym uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego wskazuje jedynie na jeden załącznik dotyczący składników zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Ponadto treść tej umowy nie odpowiada dokonywanym przez skarżącą rozliczeniom rachunkowym. Jak już wcześniej wskazano, we wszystkich dokumentach, z wyjątkiem tej umowy, spółka wskazywała na znak towarowy, a nie na na autorskie prawo majątkowe do utworu. Podkreślenia wymaga również fakt, że próba dowodzenia, że przedmiotem odpisów amortyzacyjnych było autorskie prawo majątkowe do utworu, a nie prawo ochronne do znaku towarowego, pozostaje w sprzeczności z przyjętą, jako podstawa odpisów amortyzacyjnych, wartością. Dokonując wyceny rzeczoznawca, jako przedmiot wskazał prawo do znaku towarowego, jako cel wyceny określenie wartości prawa do znaku towarowego "[...]" jako aportu wnoszonego do spółki z o.o. Oszacowana wartość znaku towarowego nierozłącznie związana była z wartością przedsiębiorstwa. Dokonując wyceny znaku towarowego "[...]" rzeczoznawca nie oceniał trudu włożonego w stworzenie ewentualnego utworu ani nakładu pracy, lecz wartość jaką niesie to oznaczenie na rynku, wartość ekonomiczną, gospodarczą, jaka została wypracowana przez firmę, gwaranta określonej jakości produktów sygnowanych tych znakiem. W ocenie Sądu nie sposób byłoby przyjąć, że tą samą wartość miałby ten sam znak oceniany jako utwór. Należy także mieć na uwadze, że zaskarżone do Sądu decyzje odpowiadają treści decyzji określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] określając spółce zobowiązanie podatkowe odmówił prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych do znaku towarowego "[...]", wskazując, tak jak w niniejszej sprawie, że prawo ochronne do znaku spółka uzyskała dopiero w dniu 9 stycznia 2012 r. Również w tej sprawie nie powiodły się zarzuty skarżącej, że przedmiotem amortyzacji było w rzeczywistości autorskie prawo majątkowe. Wyrokiem dna 29 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 800/12 oddalił skargę. Wyrok ten nie jest prawomocny. Wbrew twierdzeniom skarżącej jej stanowiska, że zgłoszony znak towarowy, któremu nie przyznano jeszcze prawa ochronnego, podlega amortyzacji jako utwór, nie broni również powołany przez nią wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sąd ten uznał za bezzasadne twierdzenie organu, że jeżeli znak towarowy, dla którego nie udzielono prawa ochronnego, ale już zostało uzyskane prawo z rejestracji znaku towarowego, nie stanowi wartości niematerialnej i prawnej na podstawie art. 16 b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., to wówczas może być amortyzowany jako autorskie prawo majątkowe na podstawie art. 16 b ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p., gdyż z chwilą zgłoszenia do rejestracji o udzielenie praw ochronnych na znak towarowy, znak słowno – graficzny będący równocześnie utworem traci przymiot utworu i rozpoczyna się jego ochrona na podstawie p.w.p. Sąd ten wykluczył zatem możliwość amortyzacji zgłoszonego do ochrony znaku towarowego, jako utworu, niezależnie od sposobu jego zakwalifikowania przez podatnika. Za nieuzasadniony należy uznać również zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia opinii biegłego w zakresie ustalenia czy znak słowno – graficzny spełnia przesłanki utworu. Jeszcze raz należy podkreślić, że o tym co stanowiło przedmiot odpisów amortyzacyjnych zadecydowały zapisy w księgach rachunkowych prowadzonych prze skarżącą, z których niezbicie wynika, że dotyczyły one znaku towarowego. Świadczą o tym zarówno te zapisy jak i przyjęta do amortyzacji wartość. Z tych samych przyczyn za nieuzasadnione należy ocenić wnioski o wystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia autorskiego prawa majątkowego do utworu, czy też zawieszenie postępowania, które jest przedmiotem odrębnej kontroli instancyjnej. Podsumowując wskazać należy, że spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych znaku towarowego "[...]", w stosunku do którego nie udzielono w tym okresie prawa ochronnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II FSK 627/10 (centralna baza orzeczeń i informacji o sprawach nsa.gov.pl) "Prawo ze zgłoszenia znaku towarowego nie może być amortyzowane na podstawie art. 16 b. ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. jako utwór w rozumieniu u.p.a.p.p., ponieważ sama skarżąca uznała je właśnie za znak towarowy, a więc za oznaczenie, które nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa i które można przedstawić w sposób graficzny (art. 120 ust. 1 p.w.p.), a nie za utwór, czyli za przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (art. 1 ust. 1 u.p.a.p.p), przydatność gospodarczą dla skarżącej miał zatem znak towarowy, a nie utwór". Zebrane w sprawie dokumenty świadczą o tym, że skarżąca uznała znak słowno – graficzny za znak towarowy, a dowodzenie, że odpisy dotyczyły majątkowego prawa autorskiego do utworu, musi zostać oceniona jako nieudolna próba uzasadnienia dokonanych nieprawidłowo odpisów amortyzacyjnych. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.