I SA/Rz 974/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego - oddala skargę- "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej spółka lub skarżąca lub "A" złożyła za rok 2000 zeznanie podatkowe wykazując w nim podatek do zapłaty w wysokości 2 369 416 złotych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dalej Dyrektor UKS postanowieniem z dnia 20 maja 2006r wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r oraz odsetek za zwłokę od należnych zaliczek na ten podatek. Dyrektor ten decyzją z dnia [...] czerwca 2003r znak: [...] określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 2 416 804 złote. Organ pierwszej instancji doszedł do przekonania, że spółka zaniżyła przychody o kwotę 82 949 złotych stanowiącą równowartość otrzymanych odsetek na terminowych rachunkach bankowych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a ponadto zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 75 010 zł i 97 groszy z tytułu wydatków na ulepszenie środka trwałego oraz z tytułu odliczenia podatku od towarów i usług, którego podatnik nie rozliczył podatkiem należnym. Decyzja ta uprawomocniła się w pierwszej instancji, zaś zaległość podatkowa została przez spółkę zapłacona. Skarżąca spółka w dniu 28 listopada 2005 roku wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r w kwocie 2 369 416 złotych składając równocześnie skorygowane zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (CIT-8 za ten rok). Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002r sygn. akt K45/01 stwierdzający niekonstytucyjność przepisów art. 8 pkt. 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999r o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 95 poz. 1100) oraz art. 2 pkt. 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 20 listopada 1999r o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. nr 95 poz. 1101) w zakresie jakim nie przewidują one regulacji przejściowych niezbędnych do zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy – w zaufaniu do dotychczasowych przepisów – rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tych zakładach. Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U. 2005 nr 8 poz.60 t.j. z zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawnie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym uznając, że postępowanie takie nie może być wszczęte na skutek tego, że wysokość tego podatku została określona powołaną powyżej decyzją Dyrektora UKS. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej dalej GIKS na skutek pisma spółki z dnia 28 czerwca 2006 roku w którym powoływała się ona na korzystne dla siebie skutki orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego decyzją z dnia [...] września 2006 roku stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 czerwca 2003r. W uzasadnieniu decyzji GIKS stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego może mieć wpływ na zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, gdyż nie wyjaśniono wszystkich interesujących z punktu widzenia podniesionych w tym wyroku zagadnień, w związku z czym doszło do naruszenia art. 120, 121, 122 i 210 § 4 ordynacji podatkowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej rozpoznając sprawę ponownie w dniu [...] listopada 2006r wydał decyzję znak [...] w której określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 2 416 804 złote i podtrzymał swoje wcześniejsze ustalenia. Organ podatkowy doszedł do przekonania, że w chwili kiedy dokonano zmiany zasad opodatkowania zakładów pracy chronionej spółka nie realizowała długookresowych przedsięwzięć na rzecz niepełnosprawnych, zaś część podjętych przez nią inwestycji w ogóle nie miała charakteru inwestycji długookresowych bądź też nie były podejmowane na rzecz osób niepełnosprawnych. W ocenie Dyrektora UKS wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej dalej DIS i zarzuciła naruszenie art. 31 ust. 1 pkt. 1 i ustęp 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2000r w związku z pkt.2 sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002r sygn. K45/01 poprzez pominięcie treści w nim zawartej i uznanie, że spółka była zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego mimo, że już w 1999r w zaufaniu do obowiązujących przepisów rozpoczęła realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych i realizowała je po 1 stycznia 2000r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2008r znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji dochodząc do przekonania, że inwestycje w postaci zakupu samochodu Ford Transit, sprzętu komputerowego i biurowego, budowy myjni samochodów dostawczych oraz rozbudowa Bazy Paliw w W. nie stanowiły przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych, zaś inwestycje w postaci budowy stacji w T. oraz prac remontowo – modernizacyjnych przeprowadzonych na stacjach w B., Ł., G. i B. nie mogą zostać zakwalifikowane do przedsięwzięć realizowanych przez spółkę jako zakład pracy chronionej, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. Od powyższej decyzji spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Sąd ten wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008r sygn. Akt I SA/Rz 629/08 uchylił decyzję DIS. W uzasadnieniu wskazał, że spółka posiadając status zakładu pracy chronionej rozpoczęła inwestycję w postaci rozbudowy Bazy Paliw w W. sfinansowaną ze środków pochodzących z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych i inwestycja ta, rozpoczęta przed dniem 30 listopada 1999r była kontynuowana w latach następnych. W ocenie WSA w Rzeszowie inwestycja ta spełniała kryteria długookresowego przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych, a spółka była podmiotem je realizującym. W ocenie Sądu Administracyjnego inwestycja ta nakierowana była na rozwój spółki, czego nie wyklucza fakt, że służyła również osobom niepełnosprawnym. Odnośnie pozostałych inwestycji WSA w Rzeszowie podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010r sygn. akt IIFSK728/09 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji w całości i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę po raz kolejny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 24 lutego 2011r sygn. akt I SA/Rz 49/11 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2008r. W uzasadnieniu WSA w Rzeszowie wskazał, że skarżąca spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na mocy decyzji z dnia [...] października 1998r na okres 3 lat i status ten został przedłużony na kolejny okres tj. do dnia 9 października 2004r w konsekwencji należało uznać, że inwestycja pod nazwą "rozbudowa Bazy Paliw w W." była długookresowym przedsięwzięciem na rzecz niepełnosprawnych, o którym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie sądu okoliczność, że inwestycja była skierowana na rozwój i osiągnięcie zysków spółki jako podmiotu gospodarczego nie stanowi przeszkody do przyjęcia, że jednocześnie została ona podjęta także na rzecz osób niepełnosprawnych. Działania na rzecz osób niepełnosprawnych w rozumieniu jakie nadał im wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie musza być bowiem podejmowane tylko i wyłącznie na rzecz osób niepełnosprawnych, ale mogą służyć też wszystkim pracownikom zatrudnionym w przedsiębiorstwie. Ponieważ inwestycje zostały rozpoczęte przed dniem 30 listopada 1999r i były kontynuowane po tej dacie Sąd Administracyjny uznał je za spełniające kryteria o których mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W pozostałym zakresie Sąd Administracyjny podzielił zasadniczo argumentację organu podatkowego drugiej instancji, nakazując jednakże poszerzenie postępowania dochodowego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając kolejną skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Skarbowej wyrokiem z dnia 26 marca 2013r sygn. akt IIFSK1567/11 oddalił ją i uznał za prawidłowe stanowisko sądu pierwszej instancji przejawiające się w tym, że spółka jest podmiotem o którym mowa w wyroku Trybunału konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002r realizującym długookresowe przedsięwzięcie – rozbudowę Bazy Paliw w W. na rzecz osób niepełnosprawnych w niej zatrudnionych. W tej sytuacji NSA uznał za niecelowe dalsze wyjaśnianie kwestii związanej z zakupem komputerów i mebli biurowych co nakazał sąd pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do postanowień art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego biegu postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu Administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Odnosi się to do sentencji i uzasadnienia wyroku, które wskazuje okoliczności faktyczne i prawne jakie sąd uwzględnił wydając orzeczenie w sprawie. Reguła ta nakazała zatem organowi podatkowemu drugiej instancji przyjąć, że spółka w 1999 roku rozpoczęła realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w tym zakładzie i inwestycje te kontynuowała po 1 stycznia 2000r (inwestycja "rozbudowa Bazy Paliw w W."), a co za tym idzie korzystała ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (T.J. z 1993r Dz.U. nr 106 poz. 482 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2000r ,co nakazywało przyjąć, że dochody tej spółki są wolne od podatku dochodowego od osób prawnych. Skutkuje to przyjęciem, że za ten rok nie powstało zobowiązanie podatkowe tej spółki w tym podatku. Stojąc na takim stanowisku DIS uznał, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, gdyż brak jest podstaw do orzekania z uwagi na brak przedmiotu postępowania, a więc zobowiązania podatkowego. W takim przypadku należało umorzyć postępowanie po uchyleniu decyzji Dyrektora UKS określającej wysokość tego zobowiązania. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła spółka, która zarzuciła naruszenie: -art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ordynacji podatkowej poprzez umorzenie postępowania, choć możliwym i koniecznym rozstrzygnięciem organu odwoławczego powinno być orzeczenie co do istoty sprawy, a więc określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000; -art. 21 § 2 i 3 ordynacji podatkowej poprzez umorzenie postępowania i brak określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r pomimo stwierdzenia, iż wysokość zobowiązania podatkowego wykazana przez skarżącą w zeznaniu podatkowym jest nieprawidłowa, zawyżona z uwagi na niezgodne z Konstytucja RP pozbawienie skarżącej prawa do zwolnienia całości dochodów z podatku dochodowego; -art. 125 § 1 ordynacji podatkowej poprzez umorzenie postępowania, która to sentencja nie rozstrzyga wielu ważnych kwestii w tym istoty sprawy, a mianowicie nie wskazuje jaka jest wysokość spornego zobowiązania , nie odnosi się do poprawności i skuteczności złożonego przez skarżącą zeznania rocznego, nie rozstrzyga czy wystąpiła nadpłata podatkowa w jakiej jest wysokości, a nie czy powstał obowiązek jej zwrotu na rzecz skarżącej. Stawiając powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wobec norm przepisowych. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że w myśl art. 21 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy przepisów prawa przy czym to podatnik jest zobowiązany określić jego wysokość, zadeklarować podatek do zapłaty i dokonać tejże zapłaty. Organ podatkowy może wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli uzna, że kwota zadeklarowana przez podatnika jest nieprawidłowa przy czym w ocenie skarżącej może to nastąpić zarówno na korzyść jak i niekorzyść podatnika. W niniejszej sprawie, w jego ocenie zachodzi ta pierwsza okoliczność, gdyż organ przyznał, że wysokość zobowiązania podatkowego spółki za rok 2000 wynosiła 0 złotych. Faktem jest, że uchylając decyzję Dyrektora UKS wyeliminował ją z obrotu prawnego, jednakże spowodowało to taki skutek, że "pozostała w mocy" deklaracja podatnika określająca wysokość zobowiązania podatkowego z ten rok na kwotę 2 369 416 złotych. W takiej bowiem sytuacji jeżeli nie wydano decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, podatek zadeklarowany jest podatkiem do zapłaty. Według skarżącej organ powinien mając na uwadze dokonane przez siebie ustalenia faktyczne i prawne określić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 na kwotę 0 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000, który jego zdaniem nastąpił z dniem 31 grudnia 2006r. W takiej zaś sytuacji zgodnie z poglądem zaprezentowanym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012r sygn. akt. I FPS1/12 nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę, w związku z tym organ podatkowy nie mógł orzekać o wysokości tegoż zobowiązania na korzyść czy też niekorzyść podatnika i zobowiązany był postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyć. Organ wniósł, przy zmienionej argumentacji o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego, jak też nie naruszyły prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest kwestionowany przebieg postępowania w niniejszej sprawie, a w szczególności czynności jakie zostały podjęte przez podatnika i organy podatkowe odnośnie wymiaru podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 r. Zostało więc w postępowaniu wykazane ,że podatnik (skarżąca) złożył roczne zeznanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2000 i wykazał w nim podatek należny w wysokości 2.3690.416 złotych, zaś Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...].06.2003 r. określił wysokość tego podatku na kwotę 2.416.804 złote. Następnie Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził nieważność tej decyzji ([...].09.2006 r.) i przekazał sprawę Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej do ponownego rozpatrzenia. W wyniku tej decyzji Dyrektor UKS w dniu [...].11.2006 r. wydał kolejną decyzję określająca wymiar podatku za rok 2000 na taką samą kwotę , zaś decyzja DIS utrzymująca ją w mocy została ostatecznie wyrokiem WSA w Rzeszowie uchylona (I SA/Rz 49/11). Każdorazowo organy podatkowe w podejmowanych do tej pory decyzjach stały na stanowisku, że "A" (skarżąca) nie może korzystać z rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.06.2002 r. K 45/01. Aktualnie będąc do tego zobligowany treścią prawomocnego rozstrzygnięcia Sądów Administracyjnych wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...].08.2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku ,że podatek należny spółki skarżącej za rok 2000 wynosi 0 złotych i postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe. Ze stanowiskiem organu podatkowego zgodzić się można jedynie częściowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydając wyrok z dnia 24.02.2011 r. I SA/Rz 49/11 wyraził pogląd, że spółka "A" realizowała długookresowe przedsięwzięcie na rzecz zatrudnienia osób niepełnosprawnych w postaci rozbudowy Stacji Paliw w W. i z tej przyczyny powinna nadal (rok 2000) posiadać zwolnienie z podatku dochodowego w tym roku w związku z wyrażoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego zasadą ochrony " interesów w toku". Aktualnie organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzje zaakceptował to stanowisko (zgodnie z art. 153 p.p.s.a). Przyjął on zatem ,że podatek należny od tej spółki wynosi 0 złotych. W konsekwencji nie ma potrzeby prowadzenia postępowania , które staje się bezprzedmiotowe i w związku z tym należy je umorzyć. Z takim uzasadnieniem decyzji umarzającej postępowanie nie można się jednak zgodzić i w tym zakresie racje ma skarżący ,że przy takich tylko ustaleniach faktycznych rzeczą organu byłoby określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Jak bowiem wynika z art.21 § 1 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia zdarzenia powodującego jego powstanie, zaś jego wysokość określa podatnik (art. 21 § 2) lub organ podatkowy (§ 3 ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie zaistniała taka sytuacja prawna, że początkowo wysokość zobowiązania została określona przez podatnika w deklaracji a następnie organ podatkowy z uwagi na zaistnienie okoliczności z art. (21 § 3 ordynacji podatkowej) określił to zobowiązanie w wyższej wysokości. Aktualnie wiadomo, że spółka nie powinna płacić podatku dochodowego za rok 2000 w ogóle, a więc jej zobowiązanie podatkowe wynosiło 0 złotych. W tej sytuacji organ podatkowy uchylając decyzje I instancji i umarzając postępowanie niewątpliwie wyeliminował z obrotu oprawnego decyzję określająca podatek w kwocie 2,416.809 złotych. Odniosło to jednak ten skutek ,że jak słusznie podnosi w skardze skarżąca spółka właściwym dokumentem do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2000 stała się deklaracja złożona przez nią w roku 2001r. Organ stojąc na stanowisku, że podatek za rok 2000 wynosi 0 złotych powinien był określić wysokość zobowiązania podatkowego w takiej wysokości Rozstrzygnięcie merytoryczne zastąpiłoby w takiej sytuacji określenie wysokości zobowiązania podatkowego zawarte w deklaracji. Nie bez znaczenia w takiej sytuacji pozostaje fakt, że w myśl art. 81b § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej prawo do złożenia korekty deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Podatnik więc w trakcie trwającego postępowania nie miał możliwości prawnej złożenia deklaracji w myśl art. 81 b § 2 ordynacji podatkowej, gdyż w takim przypadku złożona korekta nie wywołuje skutków prawnych Należy także dodać ,że korekta po zakończeniu postępowania mogła być złożona jedynie w zakresie nieobjętym wydana decyzją określająca wysokość zobowiązania podatkowego (art.81b § 1 pkt 2 lit. b), a więc złożona w dniu 28.11.2005 r. korekta nie wywołała skutków prawnych. W trakcie prowadzonych postępowań strona pozbawiona była możliwości podjęcia czynności prawnych pozwalających jej na uchylenie się od skutków złożenia deklaracji w roku 2001 za rok 2000. Organ prowadzący postępowanie powinien określić wysokość zobowiązania podatkowego (jeżeli jest inna, niż wskazana w złożonej deklaracji) niezależnie od tego czy jest ono wyższe czy też niższe od zadeklarowanego, a nawet jeżeli wynosi 0 złotych (tak np.: wyrok NSA z dnia 26.03.2010 r. I FSK 366/09, wszystkie orzeczenia w bazie CBOiSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poprzestanie jedynie na uchyleniu zaskarżonej odwołaniem decyzji, jak to podniósł skarżący prowadzi jedynie do obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego z kwoty 2.416.809 do kwoty 2.369.416 złotych, choć organ przyznał w swojej decyzji, że podatek spółki za rok 2000 wynosi 0 złotych. `W tej sytuacji, przy występowaniu jedynie takich okoliczności decyzja ta musiała by być uznana za błędną W sprawie zachodzi jednak dodatkowa okoliczność, która wskazuje na to ,że organ prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania podatkowego. Jak wskazano to bowiem w odpowiedzi na skargę i co zasadniczo nie jest kwestionowane w piśmie skarżącego z dnia 29 listopada 2013 roku w sprawie zachodzi okoliczność, o której mowa w art. 70 § 1 ordynacji podatkowej, a mianowicie upłynęło 5 lat od końca roku kalendarzowego w którym upływał termin płatności podatku co sprawia ,że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu (termin płatności podatku za 2000 rok upływał 30 kwietnia 2001 r.). W takiej sytuacji organ podatkowy nie może orzekać o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego . W tym zakresie została podjęta uchwała składu 7-miu sędziów NSA w dniu 03.12.2012 r. sygn. akt I FPS/12. Stwierdzono w niej, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 §1 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 roku po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę zgadza się z treścią tej uchwały i nie widzi podstaw do przedstawiania zagadnienia prawnego innemu składowi 7-miu sędziów NSA w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a. Przedawnienie zobowiązania podatkowego za rok 2000 nastąpiło z dniem 31.12.2006 r. Nie zaistniały zdarzenia mogące mieć wpływ na zawieszenie bądź przerwanie biegu przedawnienia. W takiej sytuacji organ podatkowy zobowiązany jest postępowanie umorzyć. Wyjątki od tej zasady, jak to ujął w uzasadnieniu omawianej uchwały NSA muszą wynikać z ustawy i Sąd ten wyegzemplifikował jeden, wskazując na konieczność określenia wysokości zobowiązania podatkowego – po upływie terminu przedawnienia w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W takim przypadku NSA – wnioskując a contrario z treści przepisu art. 79 § 2 ordynacja podatkowa zakreślającego termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty doszedł do przekonania ,że o wniosku takim złożonym przed upływem terminu przedawnienia należy orzec także po upływie tego terminu. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, gdyż decyzje w niej wydane nie są wydanymi w postępowaniu o nadpłatę, lecz podatkowym prowadzonym po zakończeniu kontroli skarbowej. W postępowaniu niniejszym przepisy o nadpłacie, na które powołuje się w piśmie procesowym pełnomocnik nie będą miały zastosowania, gdyż nie jest to postępowanie o zwrot lub stwierdzenie nadpłaty. Jednocześnie pełnomocnik nie podał w swoich pismach procesowych, jak również Sąd rozważający całokształt sprawy z urzędu nie dostrzega przepisu ordynacji podatkowej, który nakazywałby organowi podatkowemu orzekać w postępowaniu o określenie wysokości zobowiązania podatkowego po terminie przedawnienia w sposób merytoryczny. Z tego względu Sąd uznał ,że postępowanie w sprawie niniejszej powinno być umorzone. Oczywiście uzasadnienie prawne dla takiego postąpienia, uznane prze Sąd za prawidłowe, jest inne niż podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednak Sąd doszedł do przekonania, że w tym zakresie naruszenie przepisów prawa procesowego nakazującego by uzasadnienie decyzji odpowiadało merytorycznej treści rozstrzygnięcia nie miało charakteru uchybienia mogącego istotnie wpływać na treść rozstrzygnięcia skoro, jak wynika z powyższych wywodów organ powinien wydać decyzje o takiej samej treści . Błędne uzasadnienie nie tylko więc nie mogło wpłynąć, ale nawet nie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia o istocie sprawy, które w każdym przypadku sprowadzało się do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Uchylenie zaskarżonej decyzji tylko w tym celu, aby organ ponownie wydał decyzje o tej samej treść, ale z innym uzasadnieniem prawnym, (gdyż elementy stanu faktycznego wątpliwości nie budzą i nie są kwestionowane) wydaje się być w tej sprawie naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. właśnie z uwagi na brak istotnego wpływu na wynik sprawy. Przez wynik sprawy należy przy tym rozumieć treść sentencji decyzji organu, który w obu przypadkach byłby taki sam. Sąd doszedł zatem do przekonania, że organ mógłby orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego (i ewentualnej sprawie nadpłaty) tylko wtedy gdyby miał do czynienia z wnioskiem o nadpłatę złożonym przed terminem z art.79 § 2 ordynacji podatkowej. Ponieważ taki wniosek nie został skutecznie złożony brak było podstaw do innego, niż podjęte rozstrzygnięcie. Poza ramami niniejszej sprawy jest rozstrzyganie o dopuszczalności złożenia aktualnie takiego wniosku z uwagi na treść zapisów art. 79 d 2 czy też 80 § 3 ordynacji podatkowej. Z tych względów w oparciu o treść przepisu art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.