II SA/Rz 1017/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko -skargę oddala- Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, które wydano w następującym stanie sprawy: Podaniem z dnia 28 stycznia 2014 r. A. S.A. (dalej zwana: Spółka lub inwestor) zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mającego polegać na budowie farmy wiatrowej składającej się z 8 elektorowi wiatrowych w miejscowości O., W. i P. na terenie Gminy [...] oraz w miejscowości C. Gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska [...] wyraził opinię, że dla planowanej inwestycji istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając zakres wymaganego raportu. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], Wójt Gminy [...] nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określając wymagany zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W zażaleniu na powyższe postanowienie Stowarzyszenie podniosło, że powodem jego wniesienia jest treść karty informacyjnej przedsięwzięcia, w której podzielono zakres inwestycji i nie oceniono jej jako całości. Nie uwzględniono bowiem, że obiekt, który powstanie musi być podłączony do głównego punktu zasilania do sieci wysokiego napięcia celem odprowadzenia wytworzonej energii. Stacja energetyczna wysokiego napięcia należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i pominięcie tego elementu zawęża zakres raportu i oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie uwzględniono również tego, że realizacja inwestycji wymagać będzie budowy lub przebudowy dróg dojazdowych na długości przekraczającej 1 km. Opisanym na wstępie postanowieniem SKO [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia zobowiązano inwestora do opracowania raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Wniosek o wydanie decyzji środowiskowej był kompletny, a samo postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia raportu uwzględnia wymagania określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wskazywane w zażaleniu kwestie związane z infrastrukturą towarzyszącą i hałasem będą uwzględnione w raporcie, który będzie następnie oceniony przez organ prowadzący postępowanie. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się Stowarzyszenie [...], wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której ponowiono zarzuty zawarte w zażaleniu. Zwrócono przy tym uwagę, że w uzasadnieniu postanowienia powołano się na wydaną w sprawie opinię [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, które w istocie w niniejszej prawie nie zasięgnięto. W tych okolicznościach w ocenie strony skarżącej powinno dojść do stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...]. W odpowiedzi na skargę SKO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w granicach wyznaczonych wyżej wskazanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem SKO [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Farma Wiatrowa - [...] " polegającego na budowie 8 elektrowni wiatrowych wraz z głównym punktem zasilania (GZP)na obszarze gminy [...] w miejscowości O., W. i P. oraz na obszarze gminy [...] w miejscowości C. Postępowanie w tej sprawie wszczęto na wniosek inwestora z dnia 28 stycznia 2014 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia na str. 8 podano podstawowe dane przedsięwzięcia, z których wynika, że wysokość masztów turbin ma wynosić do 130 m. Z mocy § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, ale inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 (instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru o łącznej mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW oraz lokalizowane na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej - zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać) o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m planowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) zwana dalej ustawą, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji środowiskowych jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać an środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanych na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy stwierdza w formie postanowienia właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ kierując się treścią dla tego postanowienia określoną w pkt 1 do 3 tego przepisu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy [...] dwoma oddzielnymi pismami z dnia 17 marca 2014 r. nr [...] wystąpił w trybie art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) [...] o wydanie opinii dotyczącej potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ewentualnego określenia zakresu raportu dla tego przedsięwzięcia. Na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy Wójt Gminy [...] prawidłowo określił jako właściwego do opiniowania powiatowego inspektora sanitarnego. RDOŚ opinią z dnia 2 kwietnia 2014 r. nr [..] stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił jej zakres. Natomiast PPIS [...] nie zajął stanowiska. Zgodnie jednak z art. 78 ust. 4 ustawy niewydanie przez właściwe organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 2, w terminach, o których mowa w art. 64 ust. 4, traktuje się jako brak zastrzeżeń. Zatem wyrażenie opinii następuje także przez milczące stanowisko organu, i świadczy o wyczerpaniu procedury opiniodawczej. W uzasadnieniu postanowienia Wójt Gminy [...] na stronie 12 postanowienia zajął stanowisko w tym zakresie. Chociaż właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, to tymi opiniami nie jest związany i do tego organu należy ostateczna ocena na podstawie otrzymanych opinii oraz wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. W sytuacji wyrażenia sprzecznych opinii przez obydwa organy współdziałające, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej może przychylić się do stanowiska jednego z organów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27.02.2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1167/12, LEX nr 1312215). Powyższe regulacje prowadzą do wniosku, że nawet przy dwóch negatywnych opiniach o potrzebie poddania danej inwestycji ocenie oddziaływania na środowisko, czy przy milczącym stanowisku organów opiniujących o braku zastrzeżeń, to organ wydający decyzję środowiskową niebędąc związany treścią opinii może nakazać inwestorowi przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wójt Gminy [...], wyczerpał tryb opiniowania i w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdza, że treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ale wyłącznie w zakresie opinii [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z dołączonego w nieuwierzytelnionej kserokopii do zażalenia pisma Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 22 maja 2014 r. wynika, że taka inwestycja nie była przedmiotem opiniowania. Stwierdzone błędy w uzasadnieniu postanowienia SKO nie miały wpływu na wynik sprawy wobec prawidłowo przeprowadzonej procedury opiniowania przez Wójta Gminy [...]. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, w tym przypadku postanowienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot "utrzymuje w mocy" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe powtórne rozstrzygniecie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji/postanowieniu organu I instancji). Utrzymanie w mocy postanowienia polega też na utrzymaniu w mocy podstawowego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 26.11.2011 r. sygn. akt I OSK 1305/10; LEX nr 969436). Z tych przyczyn nie można przyjąć, że organ II instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Treść postanowienia, którym nakłada się obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko określona została w art. 63 ust. 1 pkt 1 do 3 ustawy. Analiza treści postanowienia organu I instancji prowadzi do wniosku, że postanowienie to uwzględnia tak elementy ustawowe jak i wynikające z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 2 kwietnia 2014 r. Z treści opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, że zakresem tej opinii były objęte nie tylko turbiny wiatrowe o łącznej mocy 28 MW, ale też wykonanie planowanych dróg dojazdowych o długości 6,2 km o szerokości ok 4,5m z obustronnym poboczem szerokości 0,25 m odwadniane za pomocą rowów otwartych oraz 8 placów montażowych o łącznej powierzchni ok. 1,2 ha. Skoro w tym zakresie nie wypowiedział się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, to zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy przyjąć można, że nie wniósł zastrzeżeń zważywszy, że przedmiot przedstawiony do opiniowania został prawidłowo określony tak we wniosku Wójta Gminy [...] jak i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W kontrolowanym postępowaniu nie doszło też do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wobec niepowiadomienia stron o toczącym sie postępowaniu i domaganiu się w skardze unieważnienia z tej przyczyny całego postępowania. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się zawiadomienie Wójta Gminy [...] z dnia 3 lutego 2014 r. Nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Farma Wiatrowa" [...] " polegającego na budowie 8 elektrowni wiatrowych wraz z głównym punktem zasilania (GZP) na obszarze gminy [...] w miejscowości O., W. i P. oraz na obszarze gminy [...] w miejscowości C. Sąd stwierdza, że w obwieszczeniach informujących o wszczęciu postępowania błędnie została podania data "[...], dnia 03.02.2013 r.". W ocenie Sądu jest to omyłka pisarka, która nie miała wpływu na treść zaskarżonego postanowienia. Obwieszczenia te zostały wywieszone w 2014 r., co potwierdzają adnotacje na tych obwieszczeniach, z których wynika również czas i miejsca ich wywieszenia. Nadto treść obwieszczenia jest zgodna z treścią ww. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Omyłka, co do daty obwieszczenia nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa sankcjonujące zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzone nieścisłości uzasadnienia postanowienia SKO jak i omyła pisarska w dacie obwieszczenia o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie wypełniają dyspozycji tego przepisu. Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.