II SA/Rz 1029/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka AWSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 24 marca 2023 r. nr SKO.403.KO.426.38.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przerejestrowania pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia 23 grudnia 2022 r. nr KT.5410.92.6.2022; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz skarżącego W. W. kwotę 700 zł /słownie: siedemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi WW (dalej: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 24 marca 2023 r. nr SKO.403.KO.426.38.2023, wydana w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o przerejestrowaniu pojazdów. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że Starosta [...] decyzjami z 26 sierpnia 2013 r. orzekł w przedmiocie przerejestrowania następujących pojazdów: 1. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] – decyzja nr [...] ; 2. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] – decyzja nr [...]; 3. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] – decyzja nr [...]; 4. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] – decyzja nr [...]; 5. samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] – decyzja nr [...]. Postanowieniem z 25 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu wznowiło postępowania w przedmiocie wydania ww. decyzji Starostę [...] o rejestracji pojazdów i wyznaczyło Starostę [...] jako organ właściwy do załatwienia tej sprawy. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej: "k.p.a.". Decyzją z [...] grudnia 2022 r. nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...]. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z 24 marca 2023 r. nr SKO.403.KO.426.38.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję Organu I instancji. Organy podały, że rozpatrując sprawę wzięły pod uwagę wniosek Skarżącego, wyjaśnienia Likwidatora S Sp. z o.o. w likwidacji oraz postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] z 1 grudnia 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie podrobienia w bliżej nieustalonym dniu ale nie później niż 14 października 2022 r. w [...] dokumentu dotyczącego Protokołu Przekazania Środków Trwałych z 15 listopada 2012r. tj. o czyn z art. 270 § 1 K.k., z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Na podstawie ww. dokumentów stwierdzono, że kwestionowane decyzje nie zostały wydane w wyniku przestępstwa, a zatem przesłanka wznowienia postępowania o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zaistniała. Podkreślono w uzasadnianiach obu decyzji, iż w przedmiocie ewentualnego wydania decyzji w wyniku przestępstwa wypowiedział się bowiem organ ścigania tj. Prokuratur Prokuratury Rejonowej w [...], który wespół z Komendą Powiatową Policji w [...] przeprowadził czynności sprawdzające i uznał o braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Organy podniosły, że ww. postanowienie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., który wiąże organy administracji w zakresie stwierdzenia popełnienia przestępstwa. To zaś obligowało do odmowy uchylenia decyzji Starosty [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), WW wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentu wskazanego w skardze, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], podczas gdy wydanie tychże decyzji nastąpiło w oparciu się o dokument (lub jego kopię), który został zakwestionowany przez stronę postępowania, ponadto o który toczy się postępowanie przed Prokuraturą Rejonową w [...] dot. podrobienia lub przerobienia tegoż dokumentu tj. Protokołu przekazania środków trwałych z dnia 15.11.2012 r. o czyn z art. 270 § 1 k.k.; a na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, w konsekwencji odmowę podjęcia postępowania, pomimo wystąpienia kwalifikowanych przesłanek obligujących organ do wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjna; 2. art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], w związku z uznaniem, iż ww. decyzje nie zostały wydane w wyniku przestępstwa, pomimo, iż S Sp. z o.o. nie dysponowała oryginałem dokumentu zezwalającym na wydanie decyzji o przerejestrowaniu pojazdów objętych decyzjami, nadto w sytuacji gdy WW poinformował organ, iż nie przekazał na rzecz spółki S Sp. z o.o. pojazdów objętych przedmiotowym postępowaniem, organ zatem powziął wówczas informację o braku dowodów, na podstawie których wydano decyzję w przedmiotowej sprawię i winien podjąć określone czynności materialne, pozwalające na wyjaśnienie sprawy; 3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez – niepodjęcie czynności mających na celu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, prowadzenie postępowania w sposób, powodujący utratę zaufania obywateli do organów Państwa; – zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia na jakim etapie jest postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] dotyczące podrobienia lub przerobienia dokumentu dot. Protokołu przekazania środków trwałych z dnia 15 listopada 2012 r. tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. - pomimo, iż na podstawie tegoż dokumentu doszło o przerejestrowania pojazdów objętych przedmiotowym postępowanie; – zaniechanie ustalenia na podstawie jakiego dokumentu doszło do wydania decyzji o przerejestrowaniu pojazdów na rzecz spółki S Sp. z o.o.; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. winien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca strona wniosła jednocześnie o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentu postaci postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. sygn. akt [...], na okoliczność wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania, wątpliwości co do wiarygodności dokumentu na podstawie którego doszło do przerejestrowania pojazdów na rzecz spółki S Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, przez co została przez Sąd uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 P.p.s.a. Przedmiotem rozpoznanej przez WSA skargi uczyniono decyzję SKO wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznych decyzji w sprawie przerejestrowania pojazdów. O uwzględnieniu skargi zadecydowało zaistnienie szeregu wad procesowych wpływających na wynik sprawy oraz jednej z podstaw wznowienia postępowania, co Sąd zobligowany był dostrzec także z urzędu na podstawie art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. Zakończone przed SKO postępowanie prowadzone było pod kątem przesłanki wznowieniowej wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. - wydanie ostatecznej decyzji w wyniku przestępstwa. Należało zauważyć, iż w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. zawarto podobną pod względem konstrukcji prawnej przesłankę wznowieniową a więc przesłankę, która uzależnia wznowienie postępowania od stwierdzenia, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Według utrwalonej linii orzeczniczej ustalenie faktu, że dowody, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, zostały sfałszowane, jak również że zostało popełnione przestępstwo wynikiem którego było wydanie decyzji, nie należy do właściwości organu rozpatrującego wniosek o wznowienie postępowania. Okoliczność popełnienia przestępstw, w tym przestępstwa fałszerstwa, powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem właściwego Sądu lub organu na etapie wstępnym rozpoznawania wniosku (por. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 4024/19 CBOSA). Jednocześnie w art. 145 § 2 K.p.a. dopuszczono istotne dla wznowienia postępowania wyjątki w postaci możliwości wznowienia postępowania również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu. Otóż wznowić postępowanie można pomimo niedostarczenia przez wnioskodawcę w/w orzeczeń, o ile sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowania zakończone pięcioma decyzjami o rejestracji pojazdów zostały wznowione na mocy postanowienia SKO pomimo, że skarżący nie przedstawił orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego wskazywaną przez niego okoliczność podrobieniu dokumentu Protokołu przekazania środków trwałych. W takiej sytuacji, prowadzenie postępowań i wydanie decyzji było dopuszczalne warunkowo, bowiem uzależnione od wykazania przez Organy okoliczności podanych w art. 145 § 2 K.p.a., tj. sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W toku zakończonego przed Organami postępowania nie wykazano wystąpienia wyrażonych w art. 145 § 2 K.p.a. przesłanek wznowienia postępowania, zaś przyjęte w decyzjach podstawy odmowy uchylenia decyzji przeczą dopuszczalności ich wystąpienia, bowiem opierają się na twierdzeniu o niepopełnieniu przestępstwa podrobienia protokołu przekazania środków trwałych. Brak potwierdzenia zaistnienia przesłanek warunkujących wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. na podstawie art. 145 § 2 K.p.a., przy jednoczesnym braku orzeczenia sądu lub innego organu, winien jednak powodować umorzenie wznowionego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a nie wydanie jak to ostatecznie uczyniono decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Zastosowanie tego unormowania K.p.a. świadczyłoby bowiem o prowadzeniu przez Organy postępowania dowodowego, co do sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa do czego nie są one uprawnione (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 145). Doszło zatem do błędnego zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 i art. 145 § 2 K.p.a. w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienia skontrolowanych przez Sąd decyzji nie przekonują również do tezy o niezaistnieniu podstaw wznowieniowych, co stanowi uchybienie art. 7, art. 77 i art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Pełnomocnik skarżącej strony załączył do skargi do WSA prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. o sygn. akt [...], które zostało dopuszczone do materiału dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.. Na jego mocy Sąd Rejonowy po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika skarżącego uchylił postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie podrobienia dokumentu protokołu przekazania środków trwałych z dnia 15 listopada 2012 r. Z treści tego postanowienia w sposób jasny wynika konieczność przeprowadzenia przez Prokuraturę ponownej kompleksowej analizy zgromadzonego w sprawie podrobienia protokołu przekazania środków trwałych materiału dowodowego. Uzupełnione pod katem wytycznych Sądu Rejonowego postępowanie ma pozwolić na poczynienie ustaleń, co do kwestii realizacji znamion przestępstwa z art. 270 § 1 K.k.. Orzekające w toku wznowionego postępowania Organy oparły swe negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia pięciu decyzji Starosty [...] na uchylonym przez Sąd Rejonowy postanowieniu Prokuratura Prokuratury Rejonowej w [...], przyjmując na jego podstawie, że w sprawie nie wystąpiła zarzucana decyzjom o rejestracji poprzednio należących do niego pojazdów przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd Rejonowy oceniając zebrany materiał dowodowy nie potwierdził jednak decyzji Prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia w przedmiocie podrobienia protokołu przekazania środków trwałych, czyli dokumentu istotnego dla sprawy rejestracji pojazdów, eliminując orzeczenie Prokuratora, na którym oparły się Organy obu instancji dokonując kluczowych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Podnoszona w skardze okoliczność nie mogła zostać przez Sąd pominięta z uwagi na art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., który nakazuje w trybie wznowienia postępowania uchylić decyzję wydaną w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W rezultacie, nie można było też z przekonaniem wykluczyć możliwość zaistnienia przesłanek czynu zabronionego, co podnosi w swych pismach Skarżący. Wobec wydania przez Sąd Rejonowy w/w wyroku i kontynowania postępowania karnego, w sprawie mogą zaistnieć omówione wyżej okoliczności z art. 145 § 2 K.p.a., czyli wskazujące na oczywistość popełnienia przestępstwa, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Nie ulega jednak wątpliwości, że te okoliczności należałoby wykazać, w oparciu o zgromadzony już oraz jeszcze uzupełniony o wyniki postępowania karnego materiał dowodowy. Wydane w tej sprawie decyzje obarczone są także innymi wadami procesowymi, rzutującymi na określony w nich wynik. Z przekazanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że o wznowieniu postępowań administracyjnych zakończonych pięcioma decyzjami o rejestracji pojazdów SKO zadecydowało na mocy postanowienia z dnia 25 października 2022 r. SKO.407.KO.2091-2096.183-187.2022. Wznowienie postępowania w odniesieniu do pięciu ostatecznych decyzji Starosty [...] jednym postanowieniem a następnie rozstrzygnięcie o odmowie ich uchylenia jedną decyzją mogło być błędne, bowiem koncentruje w ramach jednego postępowania pięć spraw administracyjnych – kontroli w trybie nadzwyczajnym pięciu decyzji o rejestracji pojazdu. Każda z zakwestionowanych decyzji wytycza granice odrębnej sprawy administracyjnej, tj. sprawy wznowienia postępowania, co do której należało prowadzić odrębne postępowanie nadzwyczajne. SKO wznawiając postępowanie w zakresie pięciu ostatecznych decyzji administracyjnych nie wykazało w treści swego postanowienia, że zostały spełnione przesłanki wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania administracyjnego w kilku sprawach administracyjnych wynikające z art. 62 K.p.a. Tymczasem ten przepis K.p.a. nie może być stosowany dowolnie, bowiem znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: istnieje wielość spraw administracyjnych, prawa i obowiązki w każdej z tych spraw wynikają z tego samego stanu faktycznego bądź z tej samej podstawy prawnej, w każdej z tych spraw właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Dlatego jego treść wymaga od właściwego Organu wyjaśnienia przyczyn wspólnego rozpoznania kilku odrębnych pod względem materialnym spraw administracyjnych. Tego wymogu zakwestionowana przed Sądem decyzja SKO nie wypełnia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, ukształtowany wyłącznie jednym rozstrzygnięciem w postaci decyzji o odmowie uchylenia pięciu ostatecznych decyzji Starosty, tj. naruszenie art. 62, art. 104 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W przekazanych do Sądu aktach administracyjnych nie sposób odszukać wniosku Skarżącego inicjującego postępowanie nadzwyczajne – art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Ten brak w materiale dowodowym ma znaczenie dla sprawy, bowiem jak wynika z treści wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć wznowienie postępowania nastąpiło na żądanie skarżącego, który jako podstawę wznowienia miał wskazać art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli wydanie decyzji w wyniku popełnienia przestępstwa. WSA nie mógł więc zweryfikować czy Strona oparła swe żądanie na treści tej regulacji K.p.a., czy też podstawą jej żądań był jednak przepis art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe), na co wskazywałyby przytaczane w jej pismach oraz w wydanych decyzjach okoliczności dotyczące sfałszowania dowodu wykorzystanego w postępowaniach rejestracyjnych w postaci protokołu przekazania środków trwałych. Dostrzeżony brak materiału dowodowego – art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. – ma znaczenie dla wyniku sprawy, bowiem zakończone postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku strony, który bezwzględnie wiązał organy w zakresie wskazanych w jego treści podstaw wznowienia. Wykazane naruszenia przepisów postępowania oznaczają konieczność ponowienia czynności procesowych przy uwzględnieniu wytycznych Sądu – art. 153 P.p.s.a.. Organy ponownie prowadząc postępowania w sprawie z wniosku Skarżącego uwzględnią przesłanki z art. 62 K.p.a., a więc ustalą czy można było wszcząć i prowadzić jedno postępowanie z wniosku skarżącego w celu weryfikacji pięciu ostatecznych decyzji o rejestracji pojazdów. Skontrolowania na podstawie treści wniosku strony o wznowienie postępowania wymaga także ustalenie powoływanej w wydanych aktach administracyjnych przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Natomiast wobec wznowienia postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami za podstawowe zadanie Organów uznać należy ustalenie czy wskazywane przez wnioskodawcę okoliczności popełnienia przestępstwa podrobienia dokumentu zostały potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. W przypadku braku takiego orzeczenia, dopuszczalność kontynowania postępowania zależy od wykazania, że sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego – art. 145 § 2 K.p.a. W tym celu, należy wyjaśnić na jakim etapie znajduje się postępowanie karne dotyczące podrobienia protokołu przekazania środków trwałych, czyli czy zostało ono prawomocnie zakończone. Warto przy tym pamiętać, że organy działając w ramach podstaw wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie mogą wstępować w kompetencje nieprzewidziane dla niego, ryzykując dodatkowo dokonanie odmiennej oceny od oceny przeprowadzonej przez powołane do tego sądy i organy (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2022 r. sygn. I OSK 664/19 Lex). Dodatkowo z powodu upływu czasu za niezbędne Sąd również uznaje kierowanie się treścią art. 146 § 1 K.p.a. który stanowi : Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Upływ terminu ograniczającego ewentualność uchylenia decyzji kwestionowanej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie oznacza niedopuszczalności kontynuowania wznowionego postępowania i ustalania zaistnienia przesłanek wadliwości procesowej ostatecznej decyzji, bowiem w myśl art. 151 § 2 K.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wyłożone motywy zadecydowały o konieczności uwzględnieniu skargi na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c P.p.s.a. Do ostatecznego załatwienia sprawy konieczne okazało się skasowanie poprzez uchylenie decyzji Organu I instancji na podstawie art. 135 K.p.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 pkt 1, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), obejmując nimi koszty wynagrodzenia adwokackiego i opłaty skarbowej (500 zł) oraz wpis należny od wniesionej skargi (200 zł).