II SA/Rz 1034/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., wydanej w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – w wysokości 12.000 zł - sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania spółka podniosła, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Zaznaczyła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi jej główne źródło dochodów, a to umożliwia jej nieprzerwane funkcjonowanie. Z powyższego wywiodła, że brak udzielenia ochrony tymczasowej może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej czy też jej zaprzestania. Podkreśliła, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Wymierzenie i wyegzekwowanie kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (w tym przypadku o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Skarżąca wskazała, że wobec niej toczy się siedem analogicznych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, a łączna kwota kar wymierzonych na tej podstawie wynosi 96.000 zł. Ponadto wobec strony wszczęto 427 dodatkowych postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Organy celne podjęły już określone czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych stronie kar pieniężnych ( doręczono jej upomnienia ). Ponadto podniosła, że działanie organu nastąpiło z naruszeniem prawa europejskiego, co obliguje do udzielenia jej ochrony tymczasowej. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów obrazujących jej stan finansowy oraz perspektywy jego pogorszenia, jednak do skargi nie dołączono żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części. Treść powyższych przepisów wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., to jest zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stanowiące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Co istotne, to obowiązkiem strony, która dąży do udzielenia jej powyższej ochrony tymczasowej, jest przedstawienie takich twierdzeń oraz dokumentów na ich poparcie, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Artykuł 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o przewidzianą w nim ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOSA). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, CBOSA). W świetle poczynionych wyżej rozważań stwierdzić trzeba, że skarżąca spółka nie uprawdopodobniła, aby w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Realnego zagrożenia nie stanowi fakt toczących się względem spółki postępowań, czy też orzeczonych względem niej kar pieniężnych. Bez wykazania kondycji finansowej spółki powołanie się na te okoliczności nie może świadczyć o nieodwracalności skutków związanych z uregulowaniem aktualnej należności – 12.000 zł. Spółka wskazuje, że nadal kontynuuje działalność gospodarczą, co świadczy o tym, że uzyskuje określony wynik finansowy. Nie ma podstaw by z góry zakładać, że wysokość wskazanych, a co należy również podkreślić nieudowodnionych kar pieniężnych, stanowi wystraczającą przesłankę do wstrzymania wykonania decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest przedstawienie wraz ze stosowną dokumentacją aktualnych i pełnych danych o stanie majątkowym skarżącej spółki. Weryfikacja tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbyć z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła, a jej twierdzenia o niestabilnej sytuacji finansowej i o tym, że nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa, może prowadzić do zachwiania tej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności, są gołosłowne. Nie można bowiem zweryfikować, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją (i innymi decyzjami), a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji prowadziłoby do wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, CBOSA).W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że skutki rozstrzygnięcia o charakterze pieniężnym są z reguły odwracalne. "W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania" ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11). Wprawdzie Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z przedłożonych dokumentów, na okoliczność złej kondycji, jednak wbrew jej twierdzeniu żadne dokumenty nie zostały do skargi dołączone. Podkreślenia przy tym wymaga, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z kolei, istniejąca w ocenie skarżącej wadliwość zaskarżonej decyzji nie może mieć wpływu na zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez tut. Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W świetle powyższego Sąd nie ma podstaw do tego by przyjąć, że zapłacenie przez Skarżącą ustalonej w decyzji kwoty pieniężnej – 12.000 zł spowoduje dla niej jeden ze skutków określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.