II SA/Rz 1092/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Miejskiego Zakładu Komunalnego sp. z o.o. w [....] na zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie z dnia 4 maja 2023 r. nr DTWI.7023.240.2023.EG w przedmiocie nakazania podjęcia działań wynikających z ustawy o odpadach I. uchyla zaskarżone zarządzenie pokontrolne; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej Miejskiego Zakładu Komunalnego sp. z o.o. w [....] kwotę 714 zł /słownie: siedemset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1092/23 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi [...] Sp. z o. o. (dalej: Skarżąca) jest zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: PWIOŚ) z dnia 4 maja 2023r. nr DTW1.7023.240.2023.EG na mocy którego zarządzono w stosunku do Skarżącej aby: ewidencję odpadów prowadzić w sposób rzetelny i zgodny ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Termin realizacji: wyznaczono niezwłocznie po otrzymaniu zarządzenia, z poleceniem ciągłego przestrzegania. Wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 5 czerwca 2023 r. W podstawie prawnej podano art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991r., o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070 z późn. zm., dalej: u.i.o.ś.). W uzasadnieniu wskazano, że w okresie od 31 marca do 5 kwietnia 2023 r. w [...] Sp. z o. o. - eksploatującym Zakład [...] przeprowadzono kontrolę, udokumentowaną protokołem Nr [...]. Kontrola została podjęta w związku z pismem Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatury w [...] znak: [...] z dnia [...].01.2023r. informującym o wpłynięciu w dniu 19.01.2023r. zawiadomienia od podmiotu zarządzającego składowiskiem odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne "za rzeką [....]" w T. o odmowie przyjęcia odpadów do składowania na w/w składowisku, ze względu na przekazanie niewłaściwych odpadów. Zamiast odpadów o kodzie 19 05 99 przywieziono odpady o kodzie 19 12 12. Zgodnie z przekazaną informacją, cofnięte zostały dwa transporty, realizowane pojazdami o nr rej.: [...] kartą przekazania odpadów Nr [...] oraz [...] kartą przekazania odpadów Nr [...]. W trakcie czynności kontrolnych dokonano analizy ewidencji odpadów, prowadzonej w systemie BDO dostępnym pod: https://jap-bdo.mos.gov.pl, dla kontrolowanej jednostki. Analiza ewidencji odpadów wykazała, że w Zakładce: "Karty przekazania odpadów", "Przekazujący", "Lista wycofanych kart przekazania odpadów" znajdują się dwie wyżej wymienione karty przekazania odpadów. W kartach tych w rubryce dot. "Informacje o przejęciu odpadów" brak jest danych o masie, dacie i godzinie przejęcia odpadów, natomiast w uwagach odnotowano: "odmowa przyjęcia odpadów". Ustalono również, że ww. transporty odpadów z dnia 18 i 19 stycznia 2023 r. skierowane na składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne "za rzeką [....]" w T. zostały zwrócone do kontrolowanego Zakładu w dniu 19 stycznia 2023r. Zarządzający składowiskiem odpadów, odmówił przyjęcia odpadów do składowania na ww. składowisku, ze względu na przekazanie niewłaściwych odpadów (zamiast odpadów o kodzie 19 05 99 przywieziono odpady o kodzie 19 12 12) oraz zawiadomił tym fakcie WIOŚ. Transporty po powrocie na Zakład zostały rozładowane i skierowane do doczyszczania w procesie R12. W wyniku doczyszczania powstała frakcja 0-80 mm skierowana powtórnie do procesu stabilizacji tlenowej w tunelach oraz frakcja ex 19 12 12 (niewielka ilość drobnych zanieczyszczeń) skierowana na linię sortowniczą. Po zakończonym procesie stabilizacji cała partia odpadów - stabilizatu znajdująca się w tunelu po wcześniejszym uzyskaniu badań dopuszczających je do składowania została sukcesywnie skierowana na składowisko w T. pod kodem 19 05 99. Przesłuchany podczas kontroli Kierownik Zakładu nie potrafił wyjaśnić powodu zanieczyszczenia odpadów, wysłanych transportami w dniu 18 i 19 stycznia 2023 r. Biorąc pod uwagę: informację zawartą w piśmie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatury w [...] z dnia [...].01.2023r.; zeznania Kierownika Zakładu z dnia 31.03.2023r. oraz przedstawione dokumenty tj. karty przekazania odpadów i dowody ważenia ustalono, że ewidencja odpadów za pomocą karty przekazania odpadów Nr [...] oraz karty przekazania odpadów Nr [...] towarzysząca podczas próby przekazania odpadów w dniu 18 i 19 stycznia 2023r., prowadzona była niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Powyższe ustalenia dały podstawę do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 699 z późn. zm., dalej: u.o.). Przekazane w dniach 18 i 19 stycznia 2023r. odpady kartami przekazania odpadów, zaklasyfikowane zostały pod niewłaściwym kodem odpadów, a co za tym idzie, ewidencja odpadów prowadzona była za pomocą karty przekazania odpadów niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Dowodem potwierdzającym powyższe naruszenie jest fakt, że odpady po powrocie do kontrolowanego Zakładu, zostały ponownie przesegregowane i skierowane do właściwych procesów produkcyjnych. [...] Sp. z o. o. reprezentowany przez: radcę prawnego J. K. wniósł skargę na zarządzenie pokontrolne Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2023 r., nr DTWI.7-23.240.2023.EG Zaskarżonemu zarządzeniu pokontrolnemu zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i procesowego: 1. art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., poprzez bezpodstawne wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w sytuacji, w której Skarżąca nie dopuściła się naruszenia prawa w postaci prowadzenia ewidencji niezgodnie z wymogami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w szczególności transportowane w dniach 18 i 19 stycznia 2023 r. odpady, opisane w kartach przekazania odpadów jako odpady o kodzie 19 05 99 (Inne niewymienione odpady, grupa: Odpady z tlenowego rozkładu odpadów stałych - kompostowania), odpowiadały ww. opisowi i stanowiły odpad o podanym kodzie 19 05 99, a nie, jak bezpodstawnie twierdzi Organ, odpad o kodzie 19 12 12 (Inne odpady, w tym zmieszane substancje i przedmioty, z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 1 1, grupa: Odpady z mechanicznej obróbki odpadów, np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania, nieujęte w innych grupach), co zostało wykazane przez Skarżącą już w toku kontroli za pomocą szeregu dowodów, w tym badań laboratoryjnych wykonanych dla ww. odpadów przez akredytowane laboratorium, przeprowadzonych testów zgodności oraz kart charakterystyki odpadu. Dowody te w sposób obiektywny świadczą o zgodności transportowanych odpadów z danymi wskazanymi w kartach przekazania odpadów, w związku z czym ewidencja odpadów prowadzona była zgodnie ze stanem rzeczywistym, a zatem w sposób odpowiadający wymogom art. 66 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Wobec tego, że celem zarządzenia pokontrolnego jest wyeliminowanie stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa , a w stanie faktycznym nie miało miejsca naruszenie, brak jest podstaw do wydania zarządzenia pokontrolnego; 2. art. 66 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach, poprzez nieprawidłowe przyjęcie oraz stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów, podczas gdy transportowane przez Skarżącą w dniach 18 i 19 stycznia 2023 r., odpowiadały opisowi wskazanemu w kartach przekazania odpadów, w związku z czym nie doszło do prowadzenia ewidencji niezgodnie z wymogami określonymi w tych przepisach; 3. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (dalej: Pp), poprzez nieuprawnione przyjęcie, że Skarżąca dopuściła się naruszenia prawa i w konsekwencji wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego w oparciu o nieobiektywne i z góry nakierowane na ukaranie Spółki ustalenia kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ, oparte z kolei wyłącznie na subiektywnej, niczym niepopartej ocenie pracownika kontrahenta Spółki, bez uwzględnienia przedstawianych w toku kontroli przez Skarżącą obiektywnych dowodów, jednoznacznie świadczących o prawidłowej klasyfikacji transportowanych odpadów, czym rażąco naruszono zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy; 4. art, 12 Pp, poprzez: a) nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego do wskazywanych przez Skarżącą dowodów, świadczących o braku wystąpienia naruszenia prawa; b) wydanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nie będąc w posiadaniu treści zawiadomienia o odmowie przyjęcia odpadów do składowania na Składowisku jakie złożone zostało przez podmiot zarządzający Składowiskiem do WIOŚ w [...], Delegatura w [...], a które przekazane zostało PWIOŚ dopiero w dniu 17 maja 2023 r., zatem na długo po wydaniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego; c) przyznanie wiarygodności niczym niepopartej i nieudokumentowanej informacji podmiotu zarządzającego Składowiskiem, ponad przedkładane przez Spółkę dowody z dokumentów, w tym badań laboratoryjnych, przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium, testów zgodności oraz karty charakterystyki odpadu, potwierdzających prawidłowość dokonanej klasyfikacji transportowanych odpadów, jako odpadów o kodzie 19 05 99, co poddaje w poważną wątpliwość kierowanie się przez Organ w niniejszej sprawie zasadą bezstronności i praworządności. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że odpady transportowane w dniach 18 i 19 stycznia 2023 r., opisane w kartach przekazania odpadów jako odpady o kodzie 19 05 99, były zgodne z deklarowanym opisem i stanowiły odpad o kodzie 19 05 99. Nie jest prawdą, że w transporcie znalazły się odpady o kodzie 19 12 12. Prawdziwość powyższych twierdzeń w sposób jednoznaczny potwierdzają przedłożone przez Spółkę iuż w toku kontroli materiały, w szczególności dokumenty w postaci: - badań laboratoryjnych odpadów o kodzie 19 05 99, wykonanych przez akredytowane laboratorium, które zgodnie z dyspozycją art. 117 ust. 1 u.o., stanowią potwierdzenie spełniania przez odpady kryteriów dopuszczenia do składowania na składowisku; - testów zgodności, przeprowadzonych zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 113 ust. 1 u.o. dla odpadów wytwarzanych regularnie - tj. odpadów powstających w instalacjach jednego rodzaju pod względem technologicznym, przy zastosowaniu surowców charakterystycznych dla tego procesu technologicznego - kierowanych na składowisko odpadów danego typu (sam fakt, że przekazywane odpady przeszły takie testy, potwierdza ponadto, że wytworzone zostały w konkretnym procesie, odpowiadającym procesowi, w którym wytwarzane są odpady o kodzie 1 9 05 99, a zatem źródło ich powstania odpowiada powstawaniu odpadów o kodzie 19 05 99); - karty charakterystyki odpadu, o której mowa w art. 110 ust. 1 u.o. Skarżąca podkreśliła, że zapewnienie wszystkich ww. dokumentów wymagane jest dyspozycją art. 109 u.o., jako warunek dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku odpadów. Dopełniając ww. obowiązku, Skarżąca zapewniła w stosunku do zakwestionowanych odpadów o kodzie 19 05 99 zarówno sporządzenie karty charakterystyki odpadów, przeprowadzenie testów zgodności, jak i wykonanie przez akredytowane laboratorium badań, potwierdzających spełnienie kryteriów dopuszczenia ww. odpadów do składowania, w tym też dla partii odpadów, której nie przyjęto na Składowisko. Powyższe dokumenty, nie tylko jednoznacznie, ale też obiektywnie świadczą natomiast o tym, że odpady przekazane na Składowisko spełniały wszystkie niezbędne wymogi oraz stanowiły odpad o kodzie 19 05 99, zgodnie ze sporządzoną dla tych odpadów kartą przekazania odpadów, a zatem nie doszło do rozbieżności pomiędzy stanem rzeczywistym, a stanem deklarowanym w dokumentach ewidencji odpadów i jednocześnie, jak twierdzi WIOŚ, do prowadzenia ewidencji niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W konsekwencji, nie było podstaw do kwestionowania klasyfikacji transportowanych odpadów jako odpadów o kodzie 19 05 99. Dodatkowym argumentem przemawiającym za prawidłową klasyfikacją transportowanych odpadów, jest fakt, że odpady te, co jednoznacznie i obiektywnie potwierdzają przeprowadzone testy zgodności, pochodziły z procesu, w którym wytwarzane są odpady o kodzie 19 05 99. Skarżąca akcentowała, że na podstawie art. 4 ust. 1 u.o., odpady kwalifikuje się przez zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów, uwzględniając źródło ich powstawania. Zasady dokonywania klasyfikacji odpadów uszczegółowiono w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów. W świetle obowiązującego prawa, tak krajowego jak i unijnego nie ma innych podstaw dla dokonywania klasyfikacji odpadów, aniżeli poprzez ustalenie źródła powstawania odpadów. Nie obowiązują zwłaszcza żadne normy, które stanowić mogłyby podstawę do dokonywania klasyfikacji odpadów według innych reguł, w tym w szczególności ich wyglądu bądź wizualnie ocenianej struktury. Powołując się na pozwolenie zintegrowane udzielone Spółce Skarżąca podniosła, że o klasyfikacji danego odpadu jako odpadu o kodzie 19 05 99, decyduje w konsekwencji wytworzenie go w procesie odpowiednim dla danej grupy zgodnie z Katalogiem odpadów, uszczegółowionym ponadto zapisami pozwolenia zintegrowanego. Wytworzenie odpadów w odpowiednio przeprowadzonym (tj. zgodnym z decyzją) procesie stabilizacji tlenowej, jednoznacznie świadczy w konsekwencji, że stanowią one odpad o kodzie 19 05 99, a jednocześnie wyklucza jakąkolwiek odmienną klasyfikacje. W niniejszej sprawie nie było możliwości zaklasyfikowania transportowanych odpadów pod innym kodem niż 19 05 99, gdyż odpady te wytworzone zostały w ww. procesie, o jakim mowa w Katalogu odpadów, uszczegółowionym w posiadanym przez Skarżącą pozwoleniu zintegrowanym, co potwierdzają przeprowadzone testy zgodności. Skarżąca zarzuciła, że wydając zaskarżone zarządzenie pokontrolne, Organ w żaden sposób nie odniósł się zarówno do argumentów podnoszonych przez Skarżącą, jak też do przedstawionych przez nią dowodów z dokumentów, w sposób ewidentny i jednoznaczny świadczących, że do naruszenia w niniejszej sprawie nie doszło. Zdaniem Skarżącej, wbrew stanowisku WIOŚ, karty przekazania odpadów, same w sobie nie świadczą i nie mogą świadczyć o prowadzeniu przez Skarżącą ewidencji odpadów niezgodnie z wymogami u.o. Na ww. kartach znajduje się jedynie informacja, że przekazaniu podlegać miał odpad o kodzie 19 05 99. Nie wynika z nich jednak, że transportowany odpad nie stanowił odpadu o tym kodzie. W konsekwencji, karty przekazania odpadów nie świadczą o wystąpieniu zarzucanej Spółce nieprawidłowości. Odnośnie zeznań Kierownika Zakładu Skarżąca argumentowała, że nie wynika z nich, jakoby przekazywane na Składowisko odpady nie stanowiły odpadu o kodzie 19 05 99. Powyższe zeznania stanowią opis przebiegu wydarzeń, jakie nastąpiły po odmowie przyjęcia odpadów na Składowisko, nie zawierają natomiast opinii w przedmiocie klasyfikacji odpadów. Skarżąca podtrzymała wyjaśnienia zawarte w stanowisku do Protokołu kontroli, że podjęcie decyzji o powrocie transportów do Zakładu wynikało z faktu, że ze względu na odległość 130 km dzielącą Zakład i Składowisko, nie było możliwości wspólnego zweryfikowania na miejscu zgłoszonych wątpliwości, a nadto spedytor miał zaawizowane już kolejne transporty i kierowca nie miał możliwości postoju do czasu wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe oraz chcąc utrzymać dobre relacje z kontrahentem, zdecydowano się zawrócić transport i poddać go dodatkowej kontroli. Jednak podjęcie decyzji o cofnięciu transportu nie stanowi potwierdzenia, że transportowane odpady nie były odpadami o kodzie 19 05 99, lecz wynikało to ze względów logistycznych i biznesowych. Z całą stanowczością, nie może więc stanowić to argumentu za stwierdzeniem nieprawidłowości w działaniu Skarżącej. Odnosząc się natomiast do kwestii "zanieczyszczeń", o których mowa w ww. zeznaniach Kierownika Zakładu, wskazać należy, iż po powrocie odpadów na Zakład i poddaniu ich kontroli, stwierdzono, że odpad nie odbiega od standardu. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom kontrahenta, usunięto z niego jednak większe elementy (nazwane w zeznaniach "zanieczyszczeniami"), pomimo że znalazły się tam ze względu na technologię przetwarzania i były zgodne z posiadanym przez Spółkę pozwoleniem zintegrowanym. Okoliczność ta nie świadczy o odmiennej niż wskazana w kartach przekazania odpadów, klasyfikacji przekazywanego odpadu, na co również zwracała uwagę Skarżąca w stanowisku do protokołu kontroli. Podsumowując Skarżąca podniosła, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa, które stanowiłoby podstawę do jego wydania. Zarządzenie pokontrolne nie zostało wydane na podstawie całości ustaleń kontroli, lecz z całkowitym pominięciem stanowiska Skarżącej jako podmiotu kontrolowanego. W żaden sposób nie uzasadniono, z jakich względów pominięte zostały twierdzenia i dowody przedstawiane przez Skarżącą w toku kontroli, do czego Organ był zobowiązany. Skarżąca podkreśliła również, że o treści zawiadomienia podmiotu zarządzającego Składowiskiem o odmowie przyjęcia odpadów do składowania na ww. Składowisku, PWIOŚ wystąpił do WIOŚ w [...], Delegatura w [...], dopiero w dniu 27 kwietnia 2023 r., a zatem już po przeprowadzeniu kontroli i po sporządzeniu protokołu kontroli. Informacje te zostały przekazane Organowi natomiast dopiero w dniu 17 maja 2023 r., zatem długo po wydaniu zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Okoliczność, mająca stanowić dla Organu dowód wystąpienia naruszenia, znana była zatem Organowi w momencie wydawania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego wyłącznie pośrednio. Na tamten moment WIOS nie mógł mieć w konsekwencji jednoznacznej pewności, co w istocie znajduje się w ww. zawiadomieniu podmiotu zarządzającego Składowiskiem, czy zawiera ono uzasadnienie oraz czy zostało opatrzone ewentualnymi załącznikami. W konsekwencji, zaskarżone zarządzenie pokontrolne (jak i wcześniej protokół kontroli) wydane zostały bez zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że podstawą do wydania zarządzenia pokontrolnego były następujące ustalenia. Po pierwsze były to zeznania K. M. - pracownika Skarżącego zatrudnionego na stanowisku Kierownika Zakładu, udokumentowane w protokole przesłuchania z dnia 31.03.2023 r. stanowiącym załącznik nr 4 do protokołu kontroli nr [...]. Kierownik potwierdził, że w dniach 18, 19 stycznia 2023 r. miało miejsce zdarzenie, dotyczące dwóch transportów z odpadami stabilizatu klasyfikowanego jako odpady o kodzie 19 05 99, które wyjechały z Zakładu [...] w [...] (dalej: Zakład), skierowane na składowisko odpadów w [...], których nie przyjęto. Następnie została podjęta decyzja o powrocie tych odpadów na Zakład. Po powrocie transportów z odpadami, odpady te zostały poddane weryfikacji co do składu i skierowane na Zakład celem ich doczyszczenia. Odpady te zostały wyładowane na hali kompostowni, celem ich doczyszczenia. Odpady te zostały doczyszczone poprzez ręczne odsegregowanie zanieczyszczeń. Ponieważ były to odpady zanieczyszczone inną frakcją tj. prawdopodobnie frakcją odpadów nadsitowych, pochodzących z części sortowniczej Zakładu, lub nieprzetworzoną frakcją odpadów o wielkości 60 80 mm. Uzyskane frakcje po doczyszczeniu, zostały skierowane do odpowiednich miejsc magazynowych, a docelowo przekazane innym odbiorcom. Po drugie było to pisemne oświadczenie z dnia 04.04.2023r. (stanowiące załącznik nr 7 do protokołu kontroli) w którym Kierownik Zakładu oświadczył, że transporty odpadów z dnia 18 i 19 stycznia 2023 r. kierowany na składowisko w [...] zostały zwrócone do zakładu w dniu 19.01.2023r. Transporty po dotarciu na miejsce w [...] zostały rozładowane i skierowane do doczyszczania w procesie R12. W wyniku doczyszczania powstała frakcja 0-80 mm skierowana powtórnie do procesu stabilizacji tlenowej w tunelach oraz frakcja ex 19 12 12 skierowane na linię sortowniczą. Po zakończonym procesie stabilizacji cala partia odpadów - stabilizatu znajdująca się w tunelu po wcześniejszym uzyskaniu wyników badań dopuszczających je do składowania została sukcesywnie skierowana na składowisko w [...] pod kodem 19 05 99. Po trzecie były to przedłożone do kontroli dokumenty towarzyszące transportom w dniach 18 i 19 stycznia 2023r., stanowiące załącznik nr 5 do protokołu kontroli, tj.: - karta przekazania odpadów Nr [...], karta przekazania odpadów Nr [...]; analiza ewidencji odpadów w rejestrze BDO; karta przekazania odpadów z 2023r., Nr [...]; karta przekazania odpadów z 2023r., Nr [...]. Zdaniem Organu informacje zawarte w zeznaniu i oświadczeniu pracownika Skarżącego oraz dokumentacja dotycząca transportu odpadów jak i analiza ewidencji odpadów w BDO potwierdzają bezsprzecznie fakt, że wysłane w dniu 18 i 19 stycznia 2023 r. partie odpadów o kodzie 19 05 99, realizowane pojazdami o nr rej.: [...] kartą przekazania odpadów Nr [...] oraz [...] kartą przekazania odpadów Nr [...], nie były odpadami o kodzie 19 05 99 (Inne niewymienione odpady) wskazanymi w kartach przekazania odpadów i dlatego nie zostały przyjęte na składowisko odpadów w [...], co zgłosił [...] Inspektoratowi Ochrony Środowiska w [...] - Delegatura w [...] zgodnie z obowiązkiem ustawowym podmiot zarządzający składowiskiem. Zdaniem Organu nie znajduje zatem potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym teza Skarżącego, że odpady transportowane 18 i 19 stycznia 2023 r na składowisko w [...] były odpadami o kodzie 19 05 99. Gdyby było tak jak podnosi Skarżący odpady te nie zostały by cofnięte i nie było by potrzeby ich doczyszczania poprzez ręczne odsegregowanie i inne opisane wyżej zastosowane procesy. W przedmiotowej sprawie zarządzający składowiskiem wykonał wszystkie przewidziane prawem czynności, po przeprowadzeniu których okazało się, że występują niezgodności skutkujące odmową przyjęcia odpadów na składowisko. O fakcie tym, zgodnie z obowiązkiem ustawowym, zarządzający składowiskiem powiadomił Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zaznaczył, że wziął pod uwagę załączone dowody w postaci badań laboratoryjnych, testów zgodności i karty charakterystyki odpadów ale ustalony stan faktyczny nie potwierdza tezy Skarżącego, że wysłane w dniu 18 i 19 stycznia 2023 r. partie odpadów były odpadami o kodzie 19 05 99. W replice złożonej w piśmie procesowym z 7 sierpnia 2023r. Skarżąca za nieuprawnione uznała powoływanie się przez Organ w odpowiedzi na skargę na dodatkowe okoliczności, o których brak jest mowy w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, tj. w szczególności na pisemne oświadczenie z dnia 04.04.2023r. (stanowiące załącznik nr 7 do protokołu kontroli) oraz analizę ewidencji odpadów w rejestrze BDO. Zaznaczyła przy tym, że zeznania pracownika Spółki w żaden sposób nie potwierdzają, że transportowane odpady nie stanowiły odpadu o kodzie 19 05 99. Przedmiotowe zeznania stanowią wyłącznie opis przebiegu wydarzeń, jakie nastąpiły po odmowie przyjęcia odpadów na Składowisko, nie zawierają natomiast żadnej opinii w przedmiocie klasyfikacji odpadów, w tym jej zmiany. W stanowisku do protokołu kontroli z dnia 12 kwietnia 2023 r. Spółka szczegółowo wyjaśniła przyczyny dokonania tych czynności, do czego Organ w żaden sposób nie odniósł się zarówno w zaskarżonym zarządzeniu, jak też odpowiedzi na skargę, mimo że na równi z protokołem kontroli, wyjaśnienia te stanowią element jej ustaleń. Skarżąca podkreśliła również, że Organ nie ma wiedzy o tym, czy i ewentualnie w jaki sposób, zarządzający składowiskiem dokonał "wszystkich przewidzianych prawem czynności". W materiałach składających się na ustalenia kontroli, będących podstawą wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, brak jest jakichkolwiek informacji, czy dowodów, które pozwalałyby na przyjęcie takiego wniosku przez Organ. Powyższa okoliczność w ogóle nie stanowiła przedmiotu czynności kontrolnych PWIOŚ. Po czynnościach zarządzającego składowiskiem nie pozostał jakikolwiek ślad a tym bardziej dowód, który można by załączyć do protokołu kontroli. W piśmie procesowym z 19 października 2023r. Skarżąca przedstawiła natomiast dodatkowe wyjaśnienia, tłumaczące możliwość obecności "zanieczyszczeń" w odpadach o kodzie 19 05 99, w tym w odpadach transportowanych w dniach 18 stycznia 2023 r. i 19 stycznia 2023 r., których udział w składzie transportowanych odpadów bynajmniej nie świadczy o niewłaściwej ich klasyfikacji, lecz zanieczyszczenia te ze względu na specyfikę procesu, w jakim wytwarzane są odpady o kodzie 19 05 99, stanowią ich naturalny komponent. W szczególności Skarżąca przedstawiając opis procesu mechanicznej obróbki niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych podniosła, że w procesie "przesiewania" na sicie niezmiennie dochodzi do przedostawania się do frakcji biodegradowalnej 0-80 mm, poddawanej następnie procesowi kompostowania, wtrąceń (głównie tworzywa ze względu na jego skłonną do odkształceń strukturę), nazywanych na gruncie niniejszej sprawy "zanieczyszczeniami". W szczególności, niekiedy do frakcji 0-80 mm przy określonym ułożeniu dostają się nawet materiały, których tylko jedna z krawędzi jest mniejsza niż 80 mm (np. tubki po kosmetykach, obuwie, reklamówka foliowa, butelka plastikowa). Obecność wtrąceń ("zanieczyszczeń") nie dyskwalifikuje wytworzonego odpadu jako odpadu o kodzie 19 05 99 i nie wyklucza takiej jego klasyfikacji. Z całą pewnością nie uprawnia do klasyfikowania odpadów o kodzie 19 05 99 zawierających określone wtrącenia, jako odpadów o kodzie 19 12 12, jak uczynił to na gruncie niniejszej sprawy wpierw pracownik Składowiska (dokonując dowolnej i organoleptycznej oceny), a następnie w ślad za tą oceną Organ wydający zaskarżone zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, której podlegają m.in. stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który nie miał zastosowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Z treści tego przepisu wynika, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Zarządzenie pokontrolne może być wydane w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ, w trakcie przeprowadzonej kontroli, naruszeń prawa i ma na celu oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli i zwrócenie - w sposób urzędowy - właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń. Wydawane przez inspektora ochrony środowiska zarządzenie pokontrolne jest aktem administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 u.i.o.ś.). Skoro przepisy ustawy - o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 107/08, postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08 dost. w bazie CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej prawnej formy działania organu administracji publicznej Sąd zwraca uwagę, że badanie legalności oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do wydania zarządzenia, a to z kolei rodzi potrzebę zbadania, czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone, określone i dostatecznie wykazane. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji, lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, a więc stwierdzonych uchybieniach kontrolowanego (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 207/18, CBOSA). Istotą kontroli jest po pierwsze - badanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zasięgu i przyczyn rozbieżności, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, a czasem i wynikających stąd dyspozycji, podmiotowi kontrolowanemu lub też jego jednostce nadrzędnej. Realizacja ostatniej z wymienionych kompetencji organu inspekcji ochrony środowiska przejawia się w wydaniu zarządzenia pokontrolnego, które ma charakter władczy. Wydanie zarządzeń pokontrolnych leży w sferze uznania administracyjnego organu Inspekcji Ochrony Środowiska (sformułowanie: może wydać), a więc nie jest to obligatoryjny element wieńczący procedurę kontroli; kontrola może także zakończyć się np. decyzją administracyjną wydaną na podstawie odrębnych przepisów (art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy). W zarządzeniu pokontrolnym organ Inspekcji Ochrony Środowiska wyznacza termin na przekazanie mu informacji określonych w art. 12 ust. 2 ustawy, ustalając jego długość w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Jeżeli nie podjęto żadnych działań w wyznaczonym terminie, adresat zarządzenia także powinien o tym powiadomić właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska. Dokonując oceny kontrolowanego zarządzenia należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentowana jest konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu skarżonego aktu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę nałożonych na nią obowiązków bez potrzeby stosowania środków przymusu. Uzasadnienie stanowiące integralną część każdego aktu jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. W postępowaniu prowadzonym przez organ ochrony środowiska na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie powoduje to jednak, że organ nie jest obowiązany dokonać w sprawie wyjaśnienia faktycznego i prawnego konkretnego przypadku i odzwierciedlenia tego w motywach zarządzenia. Taki obowiązek organu wynika wprost z zasady sformułowanej w art. 18 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001r. Przepisy Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji znajdują zastosowanie w Polsce w sferze regulowanej prawem wewnętrznym tam, gdzie mamy do czynienia z tzw. postępowaniem administracyjnym sensu largo, czyli postępowaniem przed organem administracji publicznej, w ramach którego nie dochodzi do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy w formie decyzji administracyjnej, ale podejmowane są prawne formy działania, do których nie znajdują zastosowania przepisy K.p.a. (co do możliwości zastosowania Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji zob.: J. Świątkiewicz, Znaczenie Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w warunkach polskich, Warszawa 2002, s. 7-10; wyrok WSA w Opolu z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 174/20). Jedną z takich właśnie prawnych form działania administracji jest, poddane kontroli Sądu, zarządzenie pokontrolne jako "niedecyzyjny" akt z zakresu administracji publicznej dotyczący obowiązku wynikającego z przepisów prawa (zob. wyrok WSA w Opolu z 16 marca 2021 r. II SA/Op 41/21, CBOSA). Szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. Zarządzenie pokontrolne, jako akt władczy nakładający na dany podmiot określone obowiązki powinno bowiem być precyzyjnie i jednoznacznie określone. Zobowiązany podmiot nie może domniemywać treści nałożonych obowiązków i domyślać się, jakie przepisy prawa naruszył (wyrok NSA z dnia 31 marca 2022 r., sygn. III OSK 935/21, CBOSA ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Organ w zarządzeniu pokontrolnym wskazał bezpośrednio, że podstawą do wydania zaskarżonego aktu były ustalenia faktyczne wynikające z informacji zawartej w piśmie WIOŚ w [...] Delegatury w [...] zawartej w piśmie z dnia 20.01.2023r. znak: [...]; zeznania Kierownika Zakładu z dnia 31.03.2023r. oraz opisane karty przekazania odpadów i dowody ważenia. Na tej podstawie organ ustalił, że ewidencja odpadów za pomocą karty przekazania odpadów Nr [...] oraz karty przekazania odpadów Nr [...] towarzysząca podczas próby przekazania odpadów w dniu 18 i 19 stycznia 2023r., prowadzona była niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Należy jednak zauważyć, że w toku kontroli poprzedzającej wydanie zarządzenia pokontrolnego Organ zgromadził inne dowody, w szczególności te przedstawione przez Spółkę, do których w żaden sposób nie odniósł się w zaskarżonym zarządzeniu. Do protokołu kontroli w formie załączników, oprócz m.in. zeznania pracownika Zakładu z 31 marca 2023r. (załącznik nr 4) oraz kart przekazania odpadów i dowodów ważenia (załącznik nr 5) - na które to dowody Organ powołał się w zaskarżonym zarządzeniu, dołączono również wyniki badań laboratoryjnych odpadów, testy zgodności, karty charakterystyki odpadów (załącznik nr 6). Do dowodów, dołączonych do protokołu kontroli w formie załącznika nr 6 Organ w żaden sposób się nie odniósł w zaskarżonym zarządzeniu. Nie przedstawił oceny tych dowodów i własnego stanowiska na okoliczność tego, czy dowody te potwierdzają ustalenia Organu kontrolnego, czy też im zaprzeczają i z jakich przyczyn. Oceniając legalność zarządzenia pokontrolnego Sąd weryfikuje, czy wyniki przeprowadzonej kontroli i zgromadzony w jej trakcie materiał dowodowy dawał podstawę do stwierdzenia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie Organ nie odniósł się do wskazanej powyżej części dowodów, które zostały dołączone do protokołu kontroli. Nie dokonał ich oceny, choć miały istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem Skarżącej przedstawione wyniki badań laboratoryjnych miały potwierdzać spełnienie kryteriów dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu, stosownie do art. 117 ust. 1 ustawy o odpadach. Zgodnie z tym przepisem, kryteria dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu uważa się za spełnione, jeżeli są potwierdzone badaniami laboratoryjnymi wykonanymi przez laboratorium, o którym mowa w art. 147a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Nie mniej istotne znaczenie mają testy zgodności, bowiem stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy o odpadach mają one sprawdzać dopuszczalne graniczne wartości wymywania oraz wybrane parametry charakterystyczne dla danego rodzaju odpadów, wytwarzanych regularnie, kierowanych na składowisko odpadów danego typu. Z kolei karta charakterystyki odpadów, zawiera stosownie do art.110 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach zawiera m.in. opis odpadów, jak i zastosowanego procesu przetwarzania odpadów. Wobec przedstawienia dowodów na okoliczność spełnienia warunków dopuszczenia odpadów do składowania na składowisku, o których mowa w art. 114 ustawy o odpadach Organ był zobowiązany odnieść się do nich, dokonać ich oceny oraz wyjaśnić, czy stanowią dowód na okoliczność braku naruszenia zasad prowadzenia ewidencji odpadów. Należy przy tym wyjaśnić, że organ w odpowiedzi na skargę w reakcji na stawiane przez Skarżącą zarzuty stwierdził jedynie, że opisane wyżej dowody Spółki wziął od uwagę. Jednak tego rodzaju stwierdzenie nie może zastąpić oceny dowodów i należytego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Organ rozbudował argumentację i dokonał szerszej oceny własnych dowodów w sprawie, powołując w szczególności na dodatkowe wyjaśnienia Kierownika Zakładu z 4 kwietnia 2023r., czy też przedstawiając dodatkową ocenę ewidencji odpadów w rejestrze BDO. Nie budzi natomiast wątpliwości, że treść odpowiedzi na skargę nie może zastępować uzasadnienia zaskarżonego aktu, które powinno zawierać ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie. Wątpliwości również budzą dowody na podstawie których Organ stwierdził, że przekazane w dniach 18 i 19 stycznia 2023 odpady sklasyfikowane zostały pod niewłaściwym kodem. Konsekwencją tego ustalenia było natomiast stwierdzenie, że ewidencja odpadów prowadzona była niezgodnie ze stanem faktycznym. Należy jednak zauważyć, że na dzień wydania zaskarżonego zarządzenia Organ dysponował jedynie informacją WIOŚ w [...] o odmowie przyjęcia spornej partii odpadów na składowisko. Dopiero po dniu wydania zaskarżonego zarządzenia Organ uzyskał źródłową informację pochodzącą od podmiotu prowadzącego składowisko. Była to jednak wyłącznie lakoniczna informacja przekazana drogą mailową, że w dniu 19 stycznia 2023r. nie wpuszczono na teren składowiska odpadów pochodzących z [...] ze względu na niewłaściwy odpad (przywieziono stabilizat 19 12 12 zamiast wywołanego 19 05 99). Zgodnie natomiast z art. 114 ust. 2 ustawy o odpadach zarządzający składowiskiem odpadów dokonuje weryfikacji odpadów, która polega na: 1) oględzinach przed i po rozładunku odpadów; 2) sprawdzeniu zgodności przyjmowanych odpadów z informacjami zawartymi w podstawowej charakterystyce odpadów. W aktach sprawy brak jest kluczowego dowodu z oględzin na składowisku, który bezpośrednio winien dokumentować, jakiego rodzaju stabilizat przyjechał na składowisko i czy był on zgodny w wywołanym kodem. Jest to bowiem dowód, który winien dokumentować stan rzeczywisty na dzień odmowy przyjęcia odpadu na składowisku. Tego rodzaju dowodu Organ nie przedstawił w trakcie całego postępowania w przeciwieństwie do dowodu z oględzin, okazanego na rozprawie przez pełnomocnika Organu w innej sprawie. Natomiast informację pochodzącą od podmiotu zarządzającego składowiskiem Organ pozyskał dopiero po wydaniu zaskarżonego zarządzenia. Są to istotne uchybienia, które powodują, że w sprawie zachodzą istotne wątpliwości, czy rzeczywiście doszło jak twierdzi WIOŚ do rozbieżności pomiędzy stanem rzeczywistym a deklarowanym w ewidencji odpadów. Mając ponadto na uwadze, że Organ nie ustosunkował się do ww. dowodów Skarżącej załączonych do protokołu kontroli należało stwierdzić, że Organ nie wykazał na dzień wydania zaskarżonego aktu, że zachodziły podstawy do wydania zarządzenia pokontrolnego tj. że doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 i art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach. Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasadzając na rzecz skarżącej kwotę 714 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz opłat skarbowych od pełnomocnictw w wysokości 34 zł składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).