II SA/Rz 1095/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia -skargę oddala- Przedmiotem skargi E.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dalej "Kolegium", z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Podaniem z dnia 9 stycznia 2013 r. K.M. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] w J., zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Wydobywanie kopaliny ze złoża margli "[...]" zlokalizowanego na działce nr ewid. 1855/4 w miejscowości W. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2013 r. Wójt Gminy [...] nałożył na wnioskodawczynię obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres wymaganego do opracowania raportu, natomiast decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] znak [...], odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji ww. przedsięwzięcia. Decyzja powyższa została decyzją Kolegium z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uchylona w całości. Decyzją tą Kolegium ustaliło jednocześnie środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1350/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił opisaną wyżej decyzję, bowiem nie zawierała załącznika powołanego w pkt V decyzji, jakim po myśli art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz.1235 ze zm., dalej "ustawa środowiskowa") jest charakterystyka przedsięwzięcia. Załącznik, jako część rozstrzygnięcia winien odpowiadać warunkom decyzji, czyli powinien być zindywidualizowany przez opisanie jako załącznika, podanie numeru decyzji oraz podpisany przez organ. Brak załącznika stanowił brak części merytorycznego rozstrzygnięcia, a to wyłącza możliwość objęcia merytoryczną oceną zaskarżonej decyzji w kontekście zawartych w skardze zarzutów. Sąd zwrócił uwagę na charakter postanowienia uzgodnieniowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska wskazując, że jego kontroli dokonuje organ w toku postępowania odwoławczego od decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania mimo, że organ wydający to rozstrzygnięcie jest nim związany. Organ winien zwrócić w takiej sytuacji szczególną uwagę na treść uzasadnienia, zwłaszcza, gdy w odwołaniu są kwestionowane ustalenia postanowienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium zostało także zobligowane do ustalenia następców prawnych po zmarłym A.K. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Kolegium uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania obszernie odnosząc się do zagadnienia sposobu ustalania kręgu stron postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań i stwierdzając, że organ I instancji nie ustalił następców prawnych po zmarłym A.K. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla objętego postępowaniem przedsięwzięcia z uwagi na konieczność ochrony społeczeństwa sołectwa W. i W.W. przed wpływami eksploatacji wapiennika, mając na uwadze dbałość o dobro społeczeństwa, osób prowadzących działalność agroturystyczną, działalność ośrodka wypoczynkowego "[...]" oraz ochronę czystego powietrza wody i lasów. Po rozpatrzeniu odwołania K.M. Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję nie tylko naruszył art. 80 ust. 1 i art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz całkowicie zignorował stanowiska organów opiniujących. Po rozpatrzeniu skargi E.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 365/16 uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że niewypełnienie wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1350/14 naruszało art. 153 P.p.s.a. i musiało skutkować ponownym uchyleniem rozstrzygnięcia organu odwoławczego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzja nie zawiera załącznika, tj. charakterystyki przedsięwzięcia, co uniemożliwiło Sądowi merytoryczną jej kontrolę. Pomimo takiego stanowiska Sądu nadal nie spełniono tego wymogu, o którym mowa w art. 82 ust. 3 ustawy środowiskowej. Poza tym Sąd przesądził, że postanowienie uzgodnieniowe, na które nie służy zażalenie wydane w trybie art. 106 K.p.a. podlega kontroli organów rozpoznających sprawę a ponadto właściwy organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jest nim związany. W przedmiotowej sprawie zarówno z raportu jak i postanowienia RDOŚ wynikało, że przy zachowaniu wskazań w nich zawartych realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie powodowała ponadnormatywnych naruszeń. Tymczasem z uzasadnienia odmownej decyzji organu I instancji wynikało, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań wynikała z potrzeby ochrony społeczności gminy przed wpływem eksploatacji wapiennika. Poza tym w świetle unormowań ustawy to nie jest przesłanka, która jako jedyna może skutkować odmową ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Ponadto organy obu instancji zobligowane zostały do odniesienia się w swych ustaleniach do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na " Wydobywaniu kopaliny ze złoża margli [...]" zlokalizowanego w granicach działki nr ew. 1855/4 w miejscowości W., Gmina [....], określając w punktach: I (1-6) oraz II (1-3) oraz III - V warunki realizacyjne zamierzenia. W uzasadnieniu decyzji szeroko opisał czynności podjęte w toku postępowania oraz przywołał przepisy prawne regulujące rozpoznawaną problematykę. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się K.S. która złożyła odwołanie do SKO w P. Zarzuciła Wójtowi Gminy [...] m. in. zignorowanie wskazań w zakresie uzupełnienia postępowania, zawartych w wyrokach WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 1350/14 oraz II SA/Rz 365/16; bezpodstawne odstąpienie od ustalenia wnikliwego i zarazem dokładnego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy; uniemożliwienie stronom udziału w sprawie oraz niepouczenie ich o konieczności podejmowania inicjatywy dowodowej; uniemożliwienie wszystkim stronom zgłaszania dowodów i zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji; zaniechanie przeprowadzenia rozprawy w przedmiocie przesłuchania świadków i oględzin działek, których sprawa dotyczyła, a także zaniechanie zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu oględzin; zignorowanie wniosków dowodowych strony, nieuwzględnienie ochrony przed hałasem, w sytuacji gdy w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się budynek mieszkalny, oparcie ustalenia na raporcie i prognozie oddziaływania na środowisko, które nie spełniały wymogów ustawowych. Zarzuciła także pominięcie udziału społeczeństwa w postępowaniu, wydanie decyzji mimo braku zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pominięcie uzgodnień dotyczących zarzutów do raportu zgłoszonych przez skarżącą. Zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dokumenty w oparciu o które ustalono stan faktyczny nie były kwestionowane przez żadną w sytuacji gdy skarżąca kwestionowała ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jako dokumentu sporządzonego na zlecenie jednej strony, bez umożliwienia przeprowadzenia jakichkolwiek oględzin procesowych, czy dowodu z zeznań świadków, co do rzeczywistego poziomu zapylenia i hałasu, już prowadzonej działalności przez K.M.; pominięcie w ustaleniach faktycznych oddziaływania inwestycji na sąsiednią nieruchomość mieszkalną. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium opisaną na wstępie decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r., poz.1257 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art.71 - 85 ustawy środowiskowej, § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2017 r. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia organu I instancji. Wyjaśnił, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, przy czym w sytuacji, gdy była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zobligowany jest organ uwzględnić jej wyniki określone w art. 80 ust. 1 ustawy oraz zawrzeć elementy określone w art. 82 ust. 1 ustawy. Decyzja odmowna może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie środowiskowej, przy czym żadna z ich nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. W szczególności nie należy do nich sprzeciw mieszkańców. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Zarzuty odwołania są nieuzasadnione lub nie mają znaczenia dla prawidłowości podjętej decyzji. Wbrew twierdzeniom E.S. decyzja administracyjna Wójta Gminy [...] uwzględnia wytyczne zapadłych w sprawie wyroków WSA w Rzeszowie. Za niezrozumiały wobec podjętych w sprawie czynności postępowania dowodowego, zgromadzonego w obszernych aktach sprawy należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Wójt Gminy [...] zapewnił społeczeństwu (w tym stronie skarżącej) czynny udział w toku postępowania. Zawiadomieniami z dnia 10 kwietnia 2014 r., z dnia 4 listopada 2015 r., a także dnia 25 kwietnia 2017 r. organ powiadomił strony postępowania o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym oraz składaniem uwag i wniosków. Na tym etapie postępowania sprzeciw do możliwości realizacji zamierzenia złożyła E.S. (pismo z dnia 18 kwietnia 2014r.) a także mieszkańcy wsi W. (pismo z dnia 30 czerwca 2014r.). W czasie zebrania wiejskiego z dnia [...] września 2015r. przedstawiono obawy związane z eksploatacją złoża. W rozpoznawanym przypadku przepis prawa materialnego nie wymagał przeprowadzenia rozprawy a z uwagi na regulowaną problematykę i sprzeczne interesy stron trudno uznać, że przyśpieszyłoby to postępowanie czy je uprościł. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy ma stanowisko RDOŚ, który analizując przedstawioną mu dokumentację przedsięwzięcia wybrał do analizy wariant "inwestycyjny" - jako najkorzystniejszy - z zachowaniem rozwiązań technologicznych gwarantujących zachowanie przepisów ochrony środowiska z najmniejszym możliwym oddziaływaniem na środowisko i zdrowie ludzi. Zastosowane w wybranym wariancie rozwiązania techniczno - technologiczne w jego przekonaniu są możliwe do realizacji przy obecnej lokalizacji. Wybrane rozwiązania gwarantują zminimalizowanie zagrożeń dla środowiska przy normalnej eksploatacji, jak i w przypadku ewentualnych zagrożeń dla środowiska. Głównymi źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza w czasie eksploatacji przedsięwzięcia będą: koparka (szt. 1), ładowarka (szt. 1) oraz samochody ciężarowe (ok. 7 pojazdów na dobę). Emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z funkcjonowaniem przedsięwzięcia oraz funkcjonowaniem sąsiadującego innego zakładu nie wychodzi swoją wartością na tereny chronione pod względem akustycznym. Przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu dla pory dnia (55 dB) odnoszące się do wszystkich źródeł emisji hałasu związanych z eksploatacją złoża "[...]" oraz funkcjonowaniem zakładów przeróbczych, spełniając tym samym wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Teren złoża zlokalizowany jest na zboczu wzniesienia. Na obszarze złoża nie występują cieki powierzchniowe, ani urządzenia wodne. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w zlewni jednolitej części wód powierzchniowych: PLR W2000 162268829 M.W. do W., stanowiącej naturalną część wód, której stan ekologiczny określono jako zły. Jest to część wód niezagrożona nieosiągnięciem celów środowiskowym. Na tym terenie nie występują poziomy wodonośne. Złoże jest w całości suche. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza granicami głównych zbiorników wód podziemnych i pod strefami ochronnymi ujęć wody. Najbliższe ujęcie wody podziemnej zlokalizowane jest w miejscowości T., w odległości ok. 7 km na północ od terenu przedsięwzięcia. Wody opadowe i roztopowe zawierające części pylaste i ilaste (zawiesinę) będą spływać grawitacyjnie na utwardzony teren działki o nr ewid. 1855/2 (teren Zakładu "[...]"), skąd za pomocą istniejącej kanalizacji deszczowej odprowadzane będą do odbiornika - rowu (działka o nr ewid. 588). W oparciu o przełożone dokumenty, w tym Raport wraz z jego uzupełnieniami, przy uwzględnieniu warunków niniejszego postanowienia uznano, że wydobywanie margli ze złoża "[...]" nie spowoduje znaczących negatywnych oddziaływań na środowisko gruntowo-wodne, w tym nie będzie stanowiło zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych wyznaczonych dla jednolitych części wód. Zapewnione zostaną prawidłowe rozwiązania w zakresie gospodarki wodno- ściekowej. Dla potrzeb osób zatrudnionych w zakładzie górniczym zorganizowane zostanie zaplecze socjalne w budynku zlokalizowanym na działce nr 1855/2 w miejscowości W. Budynek ten posiada przyłącz do wodociągu i kanalizacji sanitarnej. Wszystkie powstające odpady będą przekazywane do odzysku lub unieszkodliwiania poza terenem przedsięwzięcia. Magazynowanie i transportowanie odpadów będzie prowadzone tak, aby nie dochodziło do ich rozprzestrzeniania się w środowisku. Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do zrealizowania poza granicami wielkopowierzchniowych form ochrony przyrody. Południowo - wschodnia granica działki inwestycyjnej stanowi granicę Przemysko - Dynowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Ponadto, przedsięwzięcie planuje się zlokalizować w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru specjalnej ochrony ptaków Pogórze Przemyskie PLB180001 oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Przemyska PLH180012 (w odległości ok. 5 - 10 m). W wyniku inwentaryzacji przyrodniczej, przeprowadzonej na potrzeby realizacji przedsięwzięcia stwierdzono, iż strome ściany skalne powstałe po dotychczasowej eksploatacji na przedmiotowym terenie są niemal zupełnie pozbawione roślinności, zaś dno wyrobiska pokrywa jedynie skąpa pionierska roślinność złożona z pospolitych gatunków ruderalnych i kserotermicznych. Bezpośrednio z kamieniołomem graniczą termofilne ziołorośla okrajkowe z klasy Trifolio-Geranietea, które przechodzą w las liściasty klasy Querco-Fagetea. Na terenie złoża stwierdzono obecność jednego gatunku objętego ochroną ścisłą: kruszczyk szerokolistny Epipactis hellebonne (10 osobników). W granicach obszaru przeznaczonego pod realizację przedsięwzięcia zaobserwowano przelotne, pospolite gatunki owadów, głównie motyli, w obrębie lokalnych kałuż stwierdzono 6 osobników kumaka górskiego Bombina variegata, gatunku będącego przedmiotem ochrony pobliskiego obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Przemyska PLH180012, a także zaobserwowano 2 osobniki jaszczurki zwinki Lacerta agilis. Spośród ptaków na obszarze przedsięwzięcia i na otaczających go terenach występowały w sumie 23 gatunki tych zwierząt (w tym 10 gatunków na terenie złoża, z których zdecydowana część bytowała w obrębie zadrzewień w północno-wschodniej części wyrobiska). Zinwentaryzowane gatunki ptaków należą do pospolitych w kraju i regionie, poza pliszką górską Motacilla cinerea, którą zaobserwowano tylko raz przelotnie na skalnej ścianie złoża. Ze ssaków na analizowanym terenie stwierdzono tylko pojedyncze tropy sarny Capreolus capreolus. W celu ochrony kruszczyka szerokolistnego oraz kumaka górskiego gatunki te, po uzyskaniu stosownych zezwoleń, zostaną przeniesione na siedliska zastępcze. Dla pozostałych, przebywających czasowo na terenie omawianego złoża gatunków, utrata siedlisk nie będzie znacząca, gdyż okoliczne obszary nadal będą mogły pełnić tę funkcję. Natomiast przeprowadzenie wycinki drzew i krzewów poza okresem lęgowym ptaków nie przyniesie strat wśród awifauny. Po zakończeniu eksploatacji na terenie omawianego złoża powstanie stokowe wyrobisko o pow. ok. 1 ha. Teren przekształcony w wyniku prowadzenia działalności górniczej będzie pozostawiony do naturalnej sukcesji. RDOŚ przyjął, że jeżeli przedstawione w dokumentacji rozwiązania technologiczne, konstrukcyjne i organizacyjne, dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, zapewnią skuteczną ochronę środowiska, w tym wód powierzchniowych, podziemnych, gleby i powietrza oraz zachowane zostaną wskazane w postanowieniu warunki, to planowane przedsięwzięcie ze względu na jego lokalizację i zakres (eksploatacja kruszywa na terenie dotychczasowego wydobycia margli), rodzaj oraz charakter i skalę generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na przedmioty i cele ochrony pobliskich obszaru specjalnej ochrony ptaków Pogórze Przemyskie PLB180001 oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Ostoja Przemyska PLH180012, integralność tych obszarów oraz spójność sieci Natura 2000. W ramach oceny oddziaływania na środowisko nie była wymagana ocena oddziaływania, o której mowa wart. 6.3 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. W konsekwencji tego organ uzgadniający przyjął, iż dzięki zastosowanym rozwiązaniom organizacyjnym, technicznym i technologicznym nie będzie powodować zagrożeń wystąpienia poważnych awarii. Planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować oddziaływania transgranicznego na środowisko z uwagi na odległość od granicy państwa oraz niewielki zasięg oddziaływania. Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia będący jednym z najważniejszych elementów postępowania wyjaśniającego mającego na celu wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych spełnia stawiane takiemu dokumentowi wymagania, sporządzony został przez firmę [...] w Ś., jest kompletny pod względem formalnym, jak i poprawny pod względem merytorycznym. Ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia a także wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia wszelkie wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy środowiskowej. Raport ten zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy zaopiniował PPIS i uzgodnił RDOŚ, a jego ustalenia stały się podstawą ustalenia wymogów, jakie inwestor musi spełnić, by zrealizować swoje zamierzenie. Na terenie przedsięwzięcia nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którym w razie jego obowiązywania ma być zgodna decyzja środowiskowa. Głównymi źródłami hałasu podczas eksploatacji przedsięwzięcia będą pracujące maszyny (koparka, ładowarka) na terenie złoża ..[...]", zespół pracujących maszyn zakładu przeróbczego obejmującego wyłącznie kopalnie "[...]", zespół pracujących maszyn sąsiadującego zakładu przeróbczego obejmująca inna kopalnie oraz samochody ciężarowe poruszające się po terenie kopalni "[...]", w związku z funkcjonowaniem przedsięwzięcia oraz w związku z innym sąsiadującym zakładem przeróbczym. Z przedstawionej analizy akustycznej, emisja hałasu pochodząca od źródeł związanych z funkcjonowaniem omawianego przedsięwzięcia oraz funkcjonowaniem sąsiadującego innego zakładu przeróbczego określona poprzez przebieg izolinii: 55 dB(A) (określającej wartość dopuszczalną poziomu hałasu dla terenów zabudowy zagrodowej w porze dziennej) nie wychodzi swoją wartością na tereny chronione pod względem akustycznym. Biorąc pod uwagę obliczoną wartość równoważnego poziomu hałasu w pkt obserwacji nr PI - P4 przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej typu zagrodowego, na wysokości 1,5 m wynoszące: od 38,1 do 44,5 dB(A) oraz na wysokości 4,0 m wynoszące: od 38,4 do 44,9 dB(A) przy założeniach najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia akustycznego tj. przy jednoczesnej pracy wszystkich maszyn złoża [...] oraz jego zakładu przeróbczego i innego sąsiadującego zakładu przeróbczego wraz z przyjętym maksymalnym ruchem pojazdów samochodowych wywożącym urobek można stwierdzić, iż przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu dla pory dnia (55 dB) odnoszące się do wszystkich źródeł emisji hałasu związanych z eksploatacją złoża "[...]" oraz funkcjonowaniem zakładów przeróbczych, spełniając tym samym wymagania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U, z 2014 r., poz, 112). Kolegium dokonując oceny przedłożonego w niniejszej sprawie Raportu uznało, że jest kompletny i jednoznaczny, a także zawiera elementy wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jak i nałożone postanowieniem określającym zakres raportu. W postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie można postępowaniu dowodowemu zarzucić braków, które nie mają znaczenia dla treści decyzji, w szczególności polegających na nieustaleniu faktów nieistotnych dla treści decyzji bądź nawet tego rodzaju, które służyłyby wprowadzeniu do decyzji postanowień niemających oparcia w przepisach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E.S. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zaskarżyła opisaną na wstępie decyzję zarzucając jej: I. naruszenie przepisów prawa, mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: a) art. 156 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która w wielu fragmentach jest niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały. Wiele z nałożonych obowiązków w pkt 1.2 decyzji organu I instancji jest niedoprecyzowanych, na skutek zastosowania nieostrych określeń, które powodują, iż nie można wyegzekwować konkretnych obowiązków od podmiotu korzystającego ze środowiska. Do takich określeń należą np.:" regularnie kontrolować" bez wskazania jak często, "odpowiednio utrzymywać" lub "utrzymywać w należytym stanie technicznym", bez wskazania na czym mają te prace polegać, "okresy bezdeszczowe", bez określenia co to oznacza. Ponadto zostało stwierdzone, iż nadkład, będzie składowany na tymczasowych zwałowiskach zlokalizowanych na dnie wyrobiska w terenie wyłączonym z eksploatacji, przy czym pominięto, że aby wykonać wyrobisko najpierw trzeba usunąć nadkład i go gdzieś składować do czasu, gdy powstanie dno wyrobiska i zostanie wyłączone z eksploatacji. Ponadto wody opadowe z kopalni miałyby być odprowadzane do rowu i potoku W. po wcześniejszej sedymentacji w osadniku, przy czym nie określono żadnych parametrów tego osadnika, ani sposobu zabezpieczenia w/w potoku przed zanieczyszczeniami, np. w razie ulewnych deszczy, itp. Nakazano stosowanie czyszczarki drogowej do usuwania błota i pyłu na drodze bez określeni częstotliwości pracy tego urządzenia lub wskazania "po każdym transporcie". Określono, iż urobek będzie wywożony do klientów samochodami ciężarowymi przykrytymi plandekami z częstotliwości raz na godzinę lub do sąsiedniego zakładu ładowarką, jednak nie wskazano częstotliwości transportu do zakładu przeróbczego, ani żadnych zabezpieczeń ładowarki, np. plandekami, co może powodować znaczne pylenie. b) art. 10 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu poprzez pominięcie regulacji wprowadzonych przez powyższy przepis, które nakazują aby raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawierał opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane (art. 66 ust 1 pkt 3a), a decyzja nie zawiera analizy bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na krajobraz, w tym krajobraz kulturowy (66 ust 1 pkt ca); c) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez bezpodstawne odstąpienie od ustalenia wnikliwego i zarazem dokładnego stanu faktycznego niniejszej sprawy. SKO w żaden sposób nie odniosło się do zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez skarżącą, m.in. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2014r., a jedynie wspomniało o takim piśmie, a swoje ustalenia oparło w całości na kwestionowanej przez skarżącą ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; d) art. 79 ust 1 i art. 80 ust. 1 pkt 3) ustawy środowiskowej poprzez brak zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa, a w szczególności społeczności lokalnej w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana była ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto organy obu instancji przy wydawaniu decyzji nie uwzględniły wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Brak rozpatrzenia zarzutów skarżącej powoduje, że jej udział w sprawie, jak i innych mieszkańców został całkowicie pominięty; e) art. 74a ust 2 cytowanej ustawy poprzez utrzymanie decyzji I instancji opartej na raporcie oddziaływania na środowisko sporządzonym przez osobę nieuprawnioną w myśl tego przepisu. f) art. 78 kpa w zw. z art. 136 kpa poprzez całkowite zignorowanie w toczącym się postępowaniu wniosków dowodowych zgłaszanych w pismach procesowych przez stronę, w przedmiocie których organy nie podjęły nawet żadnego postanowienia; g) art 138 § 1 pkt 2) i § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a organ odniósł Się do wniosków dowodowych skarżącej, uniemożliwiając jej obronę swoich praw w toczącym się postępowaniu; h) art. 138 § 1 w zw z art. 142 kpa poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, a skierowanych do postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...], które należało traktować jako zażalenie na postanowienie wydane w toku sprawy, na które nie służyło zażalenie; i) powyższe uchybienie doprowadziło do naruszenia art. 114 ust 3 i 115 Prawa ochrony środowiska poprzez pominięcie tych przepisów poprzez nie uwzględnienie ochrony przed hałasem, polegającej na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach, pomimo, iż w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się budynek mieszkalny (samo nawet nakazanie stosowania pomiarów, czy takich urządzeń bez konkretnego wskazania jakich dokładnie i o jakich parametrach nie spełnia wymogu konkretności decyzji, która w tym zakresie jest niewykonalna); j) art. 66 cytowanej ustawy, poprzez oparcie ustalenia na raporcie i prognozie oddziaływania na środowisko, które nie zawierały wszystkich wymaganych tym przepisem ustaleń (szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu skargi). Organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopełnił ciążących na nim obowiązków z art. 62 cytowanej ustawy, pomijając bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi i krajobraz; k) art. 82 cytowanej ustawy oraz art 125 i 126 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie obligatoryjnych elementów decyzji, poprzez brak orzeczenia m.in. o środkach niezbędnych do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, oraz o sukcesywnie prowadzonej rekultywacji terenów poeksploatacyjnych oraz przywracaniu do właściwego stanu innych elementów przyrodniczych (samo ogólne stwierdzenie, że inwestor ma wykonywać takie prace, bez konkretnego wskazania dokładnego ich zakresu nie spełnia wymogu konkretności decyzji, która w tym zakresie jest niewykonalna); l) art. 82 ust 1 pkt 2 lit a cytowanej ustawy poprzez określenie obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ten sposób że: "zostanie zrealizowany poprzez zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko wymienionych w pkt 1.3 niniejszej decyzji", podczas gdy w tym miejscu decyzji nie ma żadnych rozwiązań chroniących środowisko m) art. 106 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez pominięcie zarzutów dotyczących uzgodnień do raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stawianych przez skarżącą; n) art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez braki uzasadnienia decyzji organu II instancji, polegające na pominięciu przy ocenie dowodów, iż dokumenty, w oparciu o które ustalono stan faktyczny, były kwestionowane przez strony, szczególnie przez skarżącą, m.in. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2014r., w którym kwestionowała ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jako dokumentu sporządzonego na zlecenie jednej strony, bez umożliwienia przeprowadzenia jakichkolwiek oględzin procesowych, czy dowodu z zeznań świadków, co do rzeczywistego poziomu zapylenia i hałasu, już prowadzonej działalności przez Zakład "[...]" należący do K.M.; o) art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez braki uzasadnienia decyzji organu II instancji, polegające na pominięciu w ustaleniach faktycznych kwestii, dotyczących oddziaływania na sąsiednią nieruchomość mieszkalną, a także zwiększenia uciążliwości samego zakładu przeróbczego i składowania urobku, które w sposób oczywisty wzrosną. Nie został także ustalony wpływ na środowisko wód opadowych spływających po składowanym urobku (samo zalecenie ich sedymentacji nie daje odpowiedzi jakie substancje szkodliwe mają zostać oddzielone w osadniku, a także co ma się z nimi na dalszym etapie dziać). W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o uwzględnienie skargi w całości przez Kolegium na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji odmownej w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia; ewentualnie uwzględnienie zażalenia skarżącej zawartej w odwołaniu, skierowanego do postanowienia RDOŚ z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] poprzez uchylenie tego postanowienia oraz zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) ze zm.), przy czym rozumieć należy, iż chodzi zarówno o przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Sąd może uwzględnić skargę gdy dopatrzy się naruszenia prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości składu orzekającego. Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2013 r. K.M. prowadząca działalność gospodarczą wystąpiła do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin ze złoża margli "[...]" zlokalizowanego na terenie działki nr 1855/4 w miejscowości W. W okolicznościach sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, że planowane przedsięwzięcie na wydobywanie kopalin ze złoża margli zakwalifikowane zostało do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W myśl art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405) ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się m.in. w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii Państwowej Inspekcji Sanitarnej przedkładając tym organom wniosek o wydanie decyzji środowiskowej i sporządzony przez inwestora raport. Regionalny dyrektor ochrony środowiska po dokonaniu analizy przedłożonego raportu trzykrotnie wzywał inwestora o jego uzupełnienie, a następnie po jego uzupełnieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia ustalając zakres przedsięwzięcia i warunki jego realizacji. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzana ocena odziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ wydaje decyzję biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Istotną okolicznością w sprawie jest fakt, że przedmiotowa sprawa była dwukrotnie rozpoznawana przez sąd administracyjny. Pierwszy z wyroków z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1350/14 uchylił zaskarżoną decyzję SKO, a w uzasadnieniu wskazał na brak załącznika oraz konieczność ustalenia następców prawnych zmarłej strony. Kolejne rozstrzygnięcia organów ponownie zostały poddane kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji wskazując na naruszenie art. 82 ustawy środowiskowej w związku z brakiem właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia. W żadnym z tych wyroków tut. Sądu nie kwestionowano wartości i przydatności sporządzonego raportu oraz błędnych ustaleń postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Wszystkie rozstrzygnięcia organów opierały się na tym samym raporcie wraz z uzupełnieniami jak i postanowieniami uzgodnieniowymi RDOŚ i opinii inspektora sanitarnego. Natomiast każdorazowe uwzględnienie skargi związane było wyłącznie z naruszeniami wskazanymi w uzasadnieniach rozstrzygnięć Sądu. Zgodnie z obowiązującą procedurą dane o przedłożonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zostały zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informację o środowisku i jego ochronie pod nr 599/2013. Należy zauważyć, że decyzja środowiskowa uzależniona jest od niezaskarżalnego choć istotnie kształtującego ją postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia to musi ono podlegać wnikliwej kontroli organu odwoławczego. Wobec faktu, że organ pierwszoinstancyjny w postępowaniu głównym jest nim związany, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawniony jest organ odwoławczy (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1886/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 435/10). W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy w sposób właściwy i wyczerpujący ocenił postanowienie uzgodnieniowe RDOŚ, odnosząc się w sposób wyczerpujący do uzgodnień raportu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego przedstawiono trzy warianty wydobycia. Przedstawiony wariant wnioskodawcy został uznany za najkorzystniejszy i wyczerpująco uzasadniono jego przewagę nad wariantami pozostałymi. Zdaniem organu odwoławczego wariant proponowany wykazuje najmniejsze z możliwych oddziaływań na środowisko i zdrowie ludzi. Według tego wariantu głównymi źródłami emisji zanieczyszczeń do powietrza w czasie eksploatacji złoża będą: koparka, ładowarka oraz samochody ciężarowe z ograniczeniem ich ilości "jeden na godzinę". Pracujące maszyny będą głównym źródłem hałasu. Poddając ocenie uzasadnienie rozstrzygnięć organów obu instancji spełnione zostały wytyczne Sądu zawarte w obydwu wyrokach. Sąd nie podziela zarzutów skargi, z których wynika, że zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie nie uwzględnia zaleceń Sądu dwukrotnie orzekającego w sprawie. Nie zasługuje na uwagę pierwszy z zarzutów skargi, iż "użycie pojęć niedookreślonych" powoduje, iż decyzja jest niewykonalna, a w konsekwencji to uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji. Charakter przedsięwzięcia uzasadnia używanie pojęć niedookreślonych. Trudno przykładowo przewidzieć częstotliwość polewania wodą kopalin w okresach bezdeszczowych. Nieprecyzyjne określenia znalazły wyjaśnienie w uzupełnieniu raportu z października 2013 r. (k. – 6 do 11). Nie zasługuje również na uwagę zarzut naruszenia zasad postępowania dowodowego. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż ustawodawca w art. 81 ustawy środowiskowej precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, a mianowicie: - niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, - odmowa uzgodnienia warunków przez organ uzgadniający, - brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, - wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami. "Jeżeli żadna z wymienionych okoliczności nie zachodzi organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 285/13). W rozpoznawanej sprawie, żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Sporządzony raport, który ma szczególną wartość dowodową spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 66 ustawy środowiskowej z daty sporządzenia raportu. Nieuzasadniony jest zarzut skargi o brakach w raporcie spełnienia przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 3a poprzez konieczność "opisu krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane". Przepis ten jest przepisem dodanym do ustawy już po dacie sporządzenia raportu. Zgodnie zaś z art. 153 ust. 1 ustawy środowiskowej "do spraw wszczętych a niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe". Również nieuzasadniony jest zarzut skarżącej o naruszeniu art. 74a ust. 2 ustawy określający wymogi, jakie muszą spełniać osoby sporządzające raport. Przepis ten jest również przepisem dodanym, nieistniejącym w dacie sporządzenia raportu. Zdaniem Sądu zgodnie z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1933/08 "nałożenie zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego na organ. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony postępowania". Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika nie przedłożyła mających znaczenie dla sprawy dowodów, np. ekspertyzy czy opinii z zakresu ochrony środowiska, a jej działania sprowadzają się wyłącznie do polemiki. Sąd nie podziela zarzutów skargi w zakresie nieprawidłowości prowadzonego postępowania dowodowego. Dowody, na podstawie których wydano pozytywną decyzję dla inwestora są wyczerpujące, a ich omówienie znajdujemy w uzasadnieniu decyzji objętej skargą. Odnosząc się do opinii lokalnego społeczeństwa, należy podkreślić, iż sprzeciw mieszkańców gminy nie może być podstawą decyzji odmownej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/ Sz 1208/13). Jak wynika z raportu "oddziaływanie na środowisko we wszystkich fazach eksploatacji wyrobiska będzie zamykało się w granicach dopuszczalnych norm. Dotrzymanie przez przedsiębiorcę określonych w opracowaniu warunków korzystania wydobywając kopalinę eliminuje znaczące oddziaływanie na środowisko. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż wydając aktualną decyzję należało uzupełnić materiał dowody. Organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać cały materiał dowodowy, a następnie w rozstrzygnięciu wykazać, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki aby sprawę rozstrzygnąć. Jeżeli dowody są wyczerpujące i nie budzą zastrzeżeń nie ma podstaw prawnych aby żądać od organu kolejnego dowodu lub ich sporządzenia po raz kolejny. Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż nie zostało uwzględnione pismo skarżącej z dnia 18 kwietnia 2014 r. (k. – 479 akt administracyjnych). Skarżąca domaga się sporządzenia nowego raportu, który powinien zawierać dane, o których mowa w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis ten został uchylony z data 5 listopada 2008 r., to jest po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Z tą datą wymogi, jakie musi spełniać raport określa art. 66 cytowanej ustawy. Organ w sposób wyczerpujący przedstawił normy, które będzie spełniało przedsięwzięcie co do hałasu. Z tych względów na zasadzie przepisu art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.