II SA/Rz 1102/12

Dnia 12 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., [...], znak [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi T. D., D. M., J. G., I. K., L. K., J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., [...], znak [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę W dniu 23 listopada 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga T. D., T. L., D. M., Z. K., J. G., I. K., K. S., L. K., J. S., J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012r., nr [...] uchylającą decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Gminie [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n. "Rewitalizacja Rynku w [...]" na działkach nr ewid. 1631, 1638/1 położonych w [...]. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi J. S., K. S., T. L. oraz Z. K.. W dniu 5 lutego 2013r. do Sądu wpłynął wniosek T. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., Nr [...], znak [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, wskazując na nieprawidłowości jakie wystąpiły w jego przebiegu oraz sformułował zarzuty pod adresem organów prowadzących postępowanie. Podał, że prowadzone remonty spowodowały zniszczenia, liczne pęknięcia na podłogach, płytkach, sufitach nie tylko w należącej do niego kamienicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mając na uwadze treść przywołanego przepisu przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku należy dokonać oceny czy objęte wnioskiem rozstrzygnięcie mieści się w zakresie "granic tej samej sprawy", nie dotyczy bowiem zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że granice znaczenia pojęcia "sprawa" wyznacza istota stosunku administracyjnoprawnego podlegająca załatwieniu w danej sprawie. Materia ta była przedmiotem wykładni w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000r. FSK 12/99 (ONSA 2001/1 poz. 7). W powołanej uchwale NSA stwierdził, że określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Sformułowanie "w granicach tej samej sprawy należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot kontroli sądowej, a także art. 134 i 135 P.p.s.a., które regulują zakres sądowej kontroli. Art. 135 P.p.s.a stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcie "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne (...) Zaprezentowane rozumienie art. 61 § 3 in fine P.p.s.a daje podstawę do wstrzymania wykonania aktów wydanych zarówno w drugiej, jak i w pierwszej instancji, a także tych, w stosunku do których toczy się postępowanie nadzwyczajne. Przykładowo ze skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, a więc tej, której wstrzymania wykonania domaga się skarżący (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego, s. 235, Lexis Nexis Warszawa 2011 wyd. 3). Wzwiązku z tym treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Zakamycze 2005, str. 169). Mając na uwadze powołane powyżej stanowisko wyrażone w piśmiennictwie stwierdzić należy, że dopuszczalne jest w przedmiotowej sprawie rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem, dotyczy on bowiem aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy. Przystępując do jego rozpoznania w dalszej kolejności podnieść należy, że z przepisu art. 61 § 3 P.p.s,a wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. post. NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach - CBOIS). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. post. NSA z dnia 6 lutego 2009r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz post. NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 - CBOIS). Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem " (...) warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (...). Wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę..." – (zob.: B. Dauter i inni - "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005r. str. 168). Sąd stwierdza, że w obszernym uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie decyzji wykonania decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., Nr [...], znak [...] wnioskodawca przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, wskazując na nieprawidłowości jakie wystąpiły w jego przebiegu oraz sformułował zarzuty pod adresem organów prowadzących postępowanie. Podał, że prowadzone remonty spowodowały zniszczenia, liczne pęknięcia na podłogach, płytkach, sufitach nie tylko w należącej do niego kamienicy. W tak sformułowanym uzasadnieniu skarżący nie wykazał więc, że wykonanie objętej wnioskiem decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z opisu stanu aktualnego nie można wyciągać wniosków na przyszłość. Wobec tego Sąd został pozbawiony możliwości oceny wniosku i nie miał podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie (por. post. NSA: z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 513/10 - CBOIS). Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.