II SA/Rz 1174/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji miasta L. - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargi II. zarządzić zwrot na rzecz [...] solidarnie kwoty 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi Uchwałą z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] Rada Miejska w [...] wyznaczyła obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji miasta L. w granicach określonych w załącznikach nr 1 i 2 przedmiotowego aktu, powierzając jego wykonanie Burmistrzowi [...] Uchwała wchodziła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Jako podstawę prawną podano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 446, zwanej dalej: "u.s.g.") oraz art. 8 ust. 1 i art. 13 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2015 r. poz. 1777). Pismem datowanym na dzień 11 sierpnia 2017 r. pełnomocnik J.J., działając imieniem mieszkańców Rynku tj. ul. [...],[...] oraz [...], prowadzących działalność gospodarczą w rejonie Rynku, właścicieli nieruchomości i najemców lokali w rejonie Rynku oraz mieszkańców L., wezwał Radę Miejską w [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę w/w uchwały. W piśmie podniesiono, że przedmiotowa uchwała narusza interes prawny podmiotów je składających, w sposób bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, godząc w ich prawo własności oraz prawo do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazano, że wyłoniony w ramach ogłoszonego konkursu na opracowanie koncepcji zagospodarowania przestrzeni publicznej dwóch obszarów objętych Gminnym Programem Rewitalizacji projekt Pracowni Architektonicznej [...] nie spotkał się z aprobatą społeczną, zaś realizacja rzeczonego przedsięwzięcia niesie ze sobą szereg zagrożeń. Zdaniem autorów wezwania wyłączenie z ruchu części Rynku oraz zmiana organizacji ruchu w tym rejonie, bezsprzecznie spowoduje znaczące spadki obrotów sklepów prowadzących działalność w rejonie Rynku, co może oznaczać ich ekonomiczny upadek, natomiast likwidacja miejsc parkingowych uniemożliwi prowadzenie skutecznej działalności gospodarczej. Podniesiono również, że wyprowadzenie ruchu komunikacyjnego z ulic [...],[...],[...] w kierunku placu [...] i na ulicę [...] spowoduje uciążliwość naruszającą bezpieczeństwo komunikacyjne w sytuacji braku właściwej widoczności i możliwości wyjazdu z drogi podporządkowanej na drogę wojewódzką. Wskazano, że płyta Rynku wg. przedstawionej koncepcji jawi się jako "betonowa pustynia" oraz że "niepoprawnym optymizmem wydaje się być przekonanie, że w rejonie wschodniej pierzei Rynku powstaną lokale gastronomiczne i ogródki kawiarniane, które zdołają na siebie zarobić", zaś Rynek stanie się miejscem całkowicie wyludnionym, co przeczy idei rewitalizacji. Wprowadzenie w życie w/w koncepcji w ocenie autorów spowoduje także obniżenie wartości nieruchomości zlokalizowanych w obszarze planowanych zmian. Zarzucono również brak szerokiej konsultacji społecznej. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Rada Miejska w [...] odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę kwestionowanej uchwały. Uchwałę tę doręczono pełnomocnikowi skarżących wraz z pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. Wobec powyższego w dniu 26 września 2017 r. skargę na wcześniej wymienioną uchwałę z dnia [...] września 2016 r. wnieśli: [...], domagając się stwierdzenia jej nieważności, bądź ewentualnie niezgodności z prawem oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1. art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 140 Kodeksu Cywilnego, poprzez uchybienie naczelnej zasadzie ochrony prawa własności. 2. art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez pominięcie zasady swobody działalności gospodarczej. 3. art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez ograniczenie swobody prowadzenia działalności gospodarczej. 4. art. 8 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez wydanie rozstrzygnięcia bezpośrednio utrudniającego przedsiębiorcom swobodne oraz zgodne z prawem funkcjonowanie na rynku. 5. art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, poprzez m.in. pominięcie zasady budowania zaufania społecznego do organów administracji publicznej i podjęcie uchwały niepożądanej ze społecznego punktu widzenia, powodującej straty dla podmiotów gospodarczych, prowadzących działalność na obszarze objętym Gminnym Programem Rewitalizacji oraz mieszkańców i właścicieli nieruchomości położonych na wskazanym wyżej obszarze rewitalizacji. W skardze podniesiono, że koncepcja opracowana w wyniku konkursu projektu zagospodarowania przestrzeni publicznej zakłada likwidację znacznej ilości miejsc parkingowych oraz wyłączenie części Rynku z jednoczesną zmianą organizacji ruchu w tym rejonie, nie proponując w zamian rozwiązań zastępczych umożliwiających ochronę interesów osób zamieszkujących oraz prowadzących działalność gospodarczą na wskazanym obszarze. W ocenie skarżących, konsekwencją planowanych zmian będzie spadek liczby osób odwiedzających rynek w L., a co za tym idzie, spadek obrotów w placówkach handlowych zlokalizowanych w tym obszarze i w rezultacie ich zamknięcie i przeniesienie handlu w inne rejony. Wskazano również, że w/w zmiany doprowadzą do relokacji korzystających z lokali na podstawie umów najmu przedsiębiorców, zaś właściciele tych lokali będą mieli problem ze znalezieniem nowych najemców, co narazi ich na straty. Nadto ich nieruchomości staną się nieatrakcyjne również dla potencjalnych najemców, co nie pozostanie bez wpływu na spadek ich wartości. Dowodząc zasadności swoich obaw, skarżący załączyli publikację zatytułowaną "Zamknięcie rynku uśmierci handel?", opisującą skutki rewitalizacji miasta K. Wykazując zaś posiadanie interesu prawnego w skarżeniu przedmiotowej uchwały wskazali, że planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności oraz sferę prawa do swobodnego podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej. W ocenie skarżących podjęcie przedmiotowej uchwały narusza ten interes w sposób bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, godząc w ich prawo własności nieruchomości oraz prawo do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej odrzucenie, względnie o oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie organu na gruncie przedstawionego stanu faktycznego brak jest po stronie skarżącej legitymacji skargowej. Organ podniósł, że stroną postępowania toczonego w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny albo uprawnienie zostały naruszone, bowiem tego typu skarga nie ma charakteru actio popularis. Zdaniem organu, wniesiona skarga nie wypełnia warunku wykazania negatywnych oraz bezpośrednich skutków jakie wywierać miałaby podjęta uchwała w sferze uprawnień skarżących. Podniesiono również, że wyznaczenie obszaru zdegradowanego oraz obszaru rewitalizacji poprzedzone zostało obligatoryjnym opracowaniem diagnoz potwierdzających spełnienie przesłanek ustawowych, natomiast przed podjęciem kwestionowanej uchwały w ramach konsultacji odbywających się w dniach 25-26 sierpnia 2017 r. interesariusze proszeni byli o zgłaszanie uwag i propozycji do projektu drogą elektroniczną na adres e-mailowy, korespondencyjną, a także bezpośrednio w sekretariacie Urzędu Miejskiego w [...], zaś w spotkaniu otwartym w dniu 14 września 2016 r. uczestniczyli przedstawiciele mieszkańców, jednostek samorządu terytorialnego i ich jednostek organizacyjnych, przedsiębiorców oraz organizacji pozarządowych. Odnosząc się do kwestii naruszenia zasady ochrony prawa własności organ ocenił, że zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem takie mogłoby mieć miejsce w sytuacji utworzenia na terenie miasta L. Specjalnej Strefy Rewitalizacji na podstawie rozdziału 5 ustawy o rewitalizacji, wprowadzającej ustawowe ograniczenia determinujące funkcjonowanie w obszarze rynku, takowa jednakże nie została utworzona na obszarze miasta. Organ wskazał również, że uchwała ta nie zawiera jakichkolwiek uregulowań bezpośrednio wpływających na sferę uprawnień skarżących lecz stanowi jedynie element ogólnej koncepcji Gminnego Programu Rewitalizacji Miasta L., określając pewne założenia i kierunki działania, mające lub też nie, zaistnieć w przyszłości, w zależności od podjętych w dalszej kolejności decyzji. Nie sama więc uchwała może stanowić podstawę ograniczeń praw indywidualnych podmiotów, lecz dopiero akty podjęte następczo, stanowiące realizację ogólnych założeń, jakimi jest zaskarżona uchwała. Organ poddał w wątpliwość posiłkowanie się artykułem prasowym, jako dowodem w rozumieniu procedury sądowo-administracyjnej oraz wskazał, że stanowi on jedynie fakt prasowy nie dający się w chwili obecnej zweryfikować, zaś wszelkie twierdzenia skarżących oparte są jedynie na przypuszczeniach, co do ewentualnej możliwości ograniczenia prowadzenia na obszarze objętym rewitalizacją działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej zwanej: "P.p.s.a.") kontrola ta obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W rozpatrywanej sprawie kwestionowana uchwała Rady Miejskiej w [...] wyznaczająca obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji miasta L. została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 8 ust. 1 i art. 13 ustawy o rewitalizacji. Jak stanowi przepis art. 1 ustawy o rewitalizacji, określa ona zasady oraz tryb przygotowania, prowadzenia i oceny rewitalizacji. Zaś proces rewitalizacji stosownie do przepisu art. 2 powołanej ustawy to nic innego jak wyprowadzanie ze stanu kryzysowego obszarów zdegradowanych, prowadzony w sposób kompleksowy, poprzez zintegrowane działania na rzecz lokalnej społeczności, przestrzeni i gospodarki, skoncentrowane terytorialnie, prowadzone przez interesariuszy rewitalizacji na podstawie gminnego programu rewitalizacji. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy przygotowanie, koordynowanie i tworzenie warunków do prowadzenia rewitalizacji, a także jej prowadzenie w zakresie właściwości gminy, stanowią jej zadania własne. Stosownie zaś do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy gmina zamierza realizować zadania własne, o których mowa w art. 3 ust. 1, rada gminy wyznacza, w drodze uchwały, z własnej inicjatywy albo na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji. Uchwała w tym przedmiocie stanowi, zgodnie z art. 13 ustawy, akt prawa miejscowego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji – a więc objęta jest zakresem art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Nadto zakres kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., przy czym Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi konieczna jest ocena, czy nie zachodzi jedna z przesłanek obligujących do jej odrzucenia, wskazanych w art. 58 § 1 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy skarżący posiadają legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na gruncie rozpatrywanej sprawy kwestię tę reguluje art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis ten został zmieniony nowelizacją ustawy o samorządzie gminnym dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., jednakże z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie poprzednie brzmienie przepisu art. 101 u.s.g., bowiem kwestionowana uchwała została podjęta w dniu 29 września 2016 r., a więc przed dniem wejścia w życie wskazanej nowelizacji. To wcześniejsze brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. różniło się od obecnego dodatkowym wymogiem warunkującym skuteczność złożenia skargi do sądu administracyjnego, którym było uprzednie bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Zatem do wniesienia skargi na uchwałę rady miejskiej do sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie konieczne jest jednoczesne spełnienie trzech warunków: zaskarżona uchwała została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej, wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz wykazanie, że skarżona uchwała narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Sąd nie ma wątpliwości, co do wypełnienia dwóch pierwszych z wymienionych przesłanek. Uchwała niewątpliwie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, zaś w/w wezwanie zostało przez skarżących wniesione pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r., które do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło w dniu 18 sierpnia 2017 r. Wątpliwości budzi natomiast wypełnienie ostatniego ze wskazanych warunków, konieczne jest zatem zbadanie legitymacji skarżących do wszczęcia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, jak bowiem stanowi art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Stosownie do tego, co zostało wyżej wskazane, skargę w trybie art. 101 u.s.g. może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy. Z powyższego wynika, że skarga złożona w oparciu o wskazany przepis nie ma charakteru actio popularis i do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem skarżący, wnosząc skargę w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną (nie zaś wyłącznie faktyczną) oraz wykazać, w jaki sposób w tym konkretnym wypadku doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Musi on zatem dowieść, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego) np. poprzez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2015 r. II OSK 732/14, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony, natomiast podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje z kolei, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, ten zaś nie korzysta z ochrony prawnej i tym samym nie daje legitymacji do zaskarżania uchwały organu gminy. Zaś w orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny powinien być bezpośredni, realny, konkretny oraz indywidualny (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. II OSK 790/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, które winien wykazać sam skarżący, otwiera drogę do merytorycznej oceny uchwały, naruszenie to musi zaś istnieć już w dacie wnoszenia skargi do sądu (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. II OSK 84/08, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że skarżący mieli obowiązek wykazania, że kwestionowana przez nich uchwała Rady Miejskiej w [...] narusza ich interes prawny bądź uprawnienie, a naruszenie to istniało już w chwili wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zdaniem Sądu okoliczności podniesione przez skarżących nie dają podstaw do uznania, że powyższy obowiązek został spełniony. W skardze zawarto stwierdzenie, że uchwała narusza interes prawny mieszkańców, właścicieli nieruchomości oraz osób prowadzących działalność gospodarczą w rejonie Rynku w sposób bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny, a mianowicie godzi w ich prawo własności nieruchomości oraz prawo do prowadzenia działalności gospodarczej. Podniesiono nadto, że skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu w/w uchwały, bowiem planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności przysługującego skarżącym na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz sferę prawa do swobodnego podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej na podstawie art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co zdaniem skarżących zostało udowodnione w treści wniesionej skargi. Zatem już z powyższego sformułowania wynika, że kwestionowana uchwała w chwili wniesienia skargi do sądu nie naruszała interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Skarżący sami wskazują, że w/w uchwała stanowić będzie jedynie podstawę planowanej inwestycji, która w ich ocenie odbije się negatywnie na sferze przysługujących im uprawnień. Skarżący zarzucili kwestionowanej uchwale szereg naruszeń przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kodeksu cywilnego, ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także kodeksu postępowania administracyjnego, jednak zdaniem Sądu okoliczności podnoszone w skardze w żaden sposób nie uzasadniają stwierdzenia naruszenia interesu opartego na tych przepisach. Osoby skarżące to właściciele nieruchomości objętych wyznaczonym przez sporną uchwałę obszarem rewitalizacji oraz osoby prowadzące w tym rejonie działalność gospodarczą. Skarżący podnoszą, że działania podjęte na podstawie kwestionowanej uchwały tj. przebudowa Rynku oraz likwidacja miejsc parkingowych, spowodują zmniejszenie liczby odwiedzających Rynek, spadek obrotów w placówkach zlokalizowanych w tym obszarze, co w dalszej kolejności doprowadzi do ich ekonomicznego upadku oraz doprowadzi do obniżenia wartości nieruchomości znajdujących się w obszarze zatwierdzonych zmian. Zatem kwestie podnoszone przez skarżących nie dotyczą realnych, dokonanych już zmian, lecz jedynie przypuszczeń oraz domniemań, że uchwała jaką podjęła Rada Miejska w [...], będzie stanowiła podstawę dokonania takich zmian w przyszłości. Sąd zauważa, że nawet gdyby na podstawie przedmiotowej uchwały podjęte zostały dalsze akty, rzeczywiście wprowadzające zmiany wskazane przez skarżących lub inne zamiany, o takim czy też innym charakterze, w żaden sposób nie przesądza to w chwili obecnej o tym, że zmiany te spowodują konsekwencje faktycznie rzutujące na sferę uprawnień skarżących. Innymi słowy mówiąc, zdarzenia przyszłe i niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, lecz jedynie o interesie faktycznym. Zresztą takich konkretnych zdarzeń sama uchwała nie przewiduje. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 11 ust. 5 ustawy o rewitalizacji w uchwale wyznaczającej obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji, rada gminy może ustanowić prawo pierwokupu na rzecz gminy wszystkich nieruchomości położonych na obszarze rewitalizacji, a także zakaz wydawania na obszarze rewitalizacji decyzji o warunkach zabudowy, dla wszystkich albo określonych w tej uchwale zmian sposobu zagospodarowania terenu wymagających tej decyzji. Jednak w rozpatrywanej sprawie żadne z powyższych nie miało miejsca, a przedmiotowa uchwała nie zawiera jakichkolwiek uregulowań bezpośrednio wpływających na sferę uprawnień skarżących podmiotów. Z treści uchwały wynika, że wyznacza ona jedynie obszar, określony na mapach stanowiących załączniki do przedmiotowej uchwały, na którym w przyszłości mogą być wprowadzane zmiany w drodze stanowienia kolejnych aktów prawnych, sama zaś uchwała jeszcze żadnych takich zmian nie wprowadza. Burmistrz [...] w odpowiedzi na skargę wskazał, że zaskarżona uchwała określa jedynie pewne założenia i kierunki działania, które w zależności od podjętych następczo decyzji, mogą lub też nie, zaistnieć w przyszłości. Tymczasem – jak wyżej wskazano – wyznacza ona jedynie obszar zdegradowany i obszar rewitalizacji w określonych załącznikami granicach. Fakt ten w żaden konkretny sposób nie narusza ani uprawnień właścicieli nieruchomości położonych w tym obszarze ani uprawnień osób prowadzących tam działalność gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że na podstawie powyższej uchwały została podjęta kolejna uchwała w przedmiocie przyjęcia gminnego programu rewitalizacji miasta, która również była kwestionowana przez skarżących, zaś skarga oparta na tożsamych przesłankach i argumentacji została z analogicznych powodów odrzucona przez tut. Sąd nieprawomocnym postanowieniem z dnia 11 lipca 2017 r. II SA/Rz 725/17 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, wobec stwierdzenia przez Sąd braku realnego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, ich skargi podlegały odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. O zwrocie skarżącym uiszczonego bez wezwania wpisu Sąd orzekł zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.