II SA/Rz 1178/10

Dnia 19 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. T. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowanej przez radcę prawnego M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 roku, nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rz. (PINB dla Miasta Rz.) stwierdził, że jego decyzja z dnia [...] października 2009 roku, nr [...], którą nakazano P. T. C. sp. z o.o. w Warszawie rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej wybudowanej na dachu istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr 50, obr 208 przy ul. L. 8A w Rz., na podstawie pozwolenia na budowę – decyzji – z dnia [...] sierpnia 2003 roku, nr [...], wydana została z naruszeniem przepisu prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.; dalej K.p.a.). Organ jednocześnie odmówił uchylenia tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB), decyzją z dnia [...] października 2010 roku, nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB dla Miasta Rz. Z decyzją WINB nie zgodziła się P. T. C. sp. z o.o. z/s w W. W skardze, poza zarzutami mającymi świadczyć o niezgodności z prawem kwestionowanej decyzji, zamieszczono wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie wniosku podano, że wykonanie decyzji z dnia [...] października 2009 roku, nr [...] spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, gdyż ograniczy możliwość świadczenia usług telefonii bezprzewodowej na terenie, gdzie umiejscowiona jest stacja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek jest niezasadny. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na podmiocie, który złożył w tym przedmiocie wniosek. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. – zob. postanowienie NSA z 18 marca 2010 roku, sygn. II FSK 502/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia Sąd zobligowany odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, albowiem nie ma możliwości zweryfikowania, czy wystąpiły przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. – postanowienia NSA z 6 lutego 2009 roku II FZ 39/09 oraz z 26 listopada 2007 roku, II FZ 338/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Złożony w niniejszej sprawie wniosek przedstawionym wyżej wymogom nie odpowiada. Należy zwrócić uwagę, że istnieje rozbieżność pomiędzy petitum wniosku o wstrzymanie, gdzie jako akt, którego on dotyczy wskazuje się decyzję z dnia [...] października 2010 roku, nr [...], a uzasadnieniem wniosku, gdzie jako akt objęty żądaniem wstrzymania wykonania podaje się decyzję z dnia [...] października 2009 roku, nr [...]. Również podana we wniosku argumentacja nie jest prawidłowa. Jej lakoniczność i ogólnikowość nie pozwala zweryfikować, czy w sprawie wystąpiły wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. podstawy do pozytywnego załatwienia wniosku. Podkreślić trzeba, że nawet po przyjęciu, że wniosek – zgodnie z jego osnową – dotyczy zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 roku, nr [...], nie ma podstaw do jego uwzględnienia. Wstrzymaniu podlegają bowiem wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z jego treścią. Stan, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako odpowiedni – T. Woś, w: T. Woś (red.): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 217. Jeżeli zatem na stronie nie ciążą żadne obowiązki podlegające wykonaniu w trybie przymusowym, to nie ma zagrożenia wyrządzenia szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004 r. sygn. akt FZ 132/2004, niepubl.). Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że zarówno zaskarżona decyzja, jaki poprzedzająca ją decyzja PINB dla Miasta Rz. nie podlegają wstrzymaniu, albowiem nie nakładają na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu. Oparta na podstawie art. 151 § 3 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a. decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie zawiera w swej treści żadnych postanowień, które pozwalałyby wywieść, że skarżąca spółka jest zobowiązana do podejmowania jakiejkolwiek aktywności, której można byłoby dochodzić w trybie przymusowym. Konsekwentnie, nie można zasadnie twierdzić, że sprowadzenie stanu zgodnego z ich treścią może prowadzić do następstw określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.