II SA/Rz 1184/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę - skargę oddala - II SA/Rz 1184/21 UZASADNIENIE Wojewoda zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021r. nr [....] , po rozpoznaniu odwołania B. J., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] zmieniającą pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w zakresie zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, na działce o numerze ewidencyjnym 905/20, położonej w [....]. Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] wydał pozwolenie na budowę "hali produkcyjnej z estakadą suwnicową o udźwigu 16T do produkcji kul stalowych połączonej z istniejącym zapleczem socjalnym oraz z zapleczem energetycznym wraz z budową budynku biurowego z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, wentylacji oraz przyłączami wod.-kan. i kanalizacji deszczowej, zbiornikiem na nieczystości ciekłe oraz zbiornikiem p.poż." w związku z rozbudową istniejącego budynku produkcyjno-magazynowego wraz z częścią socjalną oraz rozbiórkę dwóch budynków na działce o numerze ewidencyjnym 905/20 położonej w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [...] dla [....] Sp. j. z siedzibą [...]. Następnie Starosta decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] zmienił pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w zakresie zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, na działce o numerze ewidencyjnym 905/20, położonej w obrębie ew. [...] , w jednostce ew.[...]. Pismem z dnia 19 stycznia 2021 roku B. J. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie wydanej decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2019r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i zmieniającej pozwolenie na budowę dla [...] sp.j. Żądanie oparł na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), wskazując na brak udziału w przedmiotowym postępowaniu, oraz brak publikacji przedmiotowej decyzji tzn. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa [...]. Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku B. J., decyzją z dnia [...] marca 2021r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [....] nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. zmieniającej pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w zakresie zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, na działce o numerze ewidencyjnym 905/20, położonej w obrębie ew. [....], w jednostce ew. [...], przy ul. [...]. Starosta podał, że zakres prac zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. obejmuje wyłącznie zmianę lokalizacji zewnętrznej instalacji wodociągowej oraz kanalizacyjnej. Stwierdzono, że zakres istotnych odstąpień od zatwierdzonego decyzją Starosty nr [...] z dnia [...] lipca 2019r. projektu zagospodarowania terenu nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej nr ew. 907. Działka sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych robót budowlanych. Zatem jej właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nie zostali uznani za strony w prowadzonym postępowaniu. Rozpatrując drugą z przesłanek odnośnie nieopublikowania przedmiotowej decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa organ I instancji stwierdził, że na podstawie art. 49 K.p.a. oraz art. 21 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Starosta [...] zamieszcza w publicznie dostępnych wykazach m.in. dane o wnioskach o wydanie decyzji i o decyzjach, o których mowa w art. 72 ust. 1 wydawanych dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Starosta wyjaśnił, że jeżeli istotne odstąpienie od projektu budowlanego zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje bez wpływu na kwalifikację środowiskową przedsięwzięcia, a zamienny projekt budowlany jest zgodny z uzyskaną wcześniej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i jego zakres nie mieści w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to brak jest podstaw do publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej. W dalszej części uzasadnienia Starosta wskazał też, że w ocenie organu w niniejszej sprawie B. J. nie wykazał takiego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby jego interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a., uzasadniający zakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przesłanki wskazane we wniosku o wznowienie świadczą bardziej o interesie faktycznym. Na tej podstawie Starosta stwierdził brak podstaw wznowieniowych w sprawie i wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. J., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, bez zbadania wszystkich przesłanek określonych w niniejszym przepisie tj. z pominięciem art. 145aa k.p.a.; - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji dotychczasowej, mimo istnienia podstaw do jej uchylenia i niewydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy; - art. 149 § 2 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez organ postępowania co do wszystkich przyczyn wznowienia postępowania; - art. 72 ust. 6 i art. 95 ust. 3 u.u.i.o.ś., poprzez brak publikacji decyzji nr [...] w BIP, wbrew postanowieniom tejże decyzji nr [...]. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], zmieniającej pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z dnia [...] marca 2021 r. z powodu prawdopodobieństwa wadliwości tej decyzji, w tym także w związku z otrzymanym przez niego pismem Wojewody [...] nr [...]. Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2021r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wojewoda podzielił zapatrywanie organu I instancji co do tego, że brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji Starosty [...] Nr [...] r. z dnia [...] listopada 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że badając przesłankę zachowania terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ustalono, że wnioskodawca dopełnił ww. wymogu, gdyż wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 19 stycznia 2021 r., zaś o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 30 grudnia 2020r. W związku z powyższym zasadnie Starosta postanowieniem z [...] lutego 2021 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na budowę, by na etapie następnym dokonać analizy twierdzeń wnoszącego podanie. Odnośnie zaistnienia podstawy do wznowienia niniejszego postępowania Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są : inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu w tym zabudowy tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje poprzez wzięcie pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji obiektu oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść przepisów odrębnych wyznaczony zostaje obszar oddziaływania obiektu, a co się z tym wiąże krąg stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę konkretnego przedsięwzięcia. Dokonując analizy zamiennego projektu zagospodarowania terenu (str. 23 projektu budowlanego zamiennego) stwierdzono, że odległość projektowanej zewnętrznej instalacji wodociągowej do istniejącego na działce nr ewid. 905/20 budynku produkcyjno-magazynowego oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej do istniejącego na tej samej działce budynku biurowego wynosi ok. 45-50 m od granicy działki nr ewid. 907, stanowiącej własność B. J. Pomiaru dokonano za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku. Tym samym projektowana na działce nr ewid. 905/20 inwestycja nawet potencjalnie nie oddziaływuje na nieruchomość skarżącego, a w konsekwencji działka nr ewid. 907 nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Nie ulega żadnej wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej stanowi rodzaj inwestycji liniowej, sytuowanej pod ziemią. Z akt sprawy nie wynika, aby projektowane były jakiekolwiek urządzenia ponad poziom terenu. Należy wyjaśnić, iż inwestycje o takim charakterze jak np. sieci wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne usytuowane pod ziemią (inwestycje liniowe podziemne) co do zasady oddziałują tylko i wyłącznie na tereny (działki) przez które przebiegają. Wyjątek stanowić tutaj może sieć gazowa, dla której ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) ustanawia strefy kontrolowane, czyli obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Na dzień wydawania niniejszej decyzji nie ma podobnych przepisów odnośnie budowy sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, wobec czego należy uznać, że każda taka inwestycja realizowana na danej działce oddziałuje tylko i wyłącznie na tą działkę. Tym samym krąg stron ustalany w oparciu o przepisy odrębne zamyka się w kręgu osób będących właścicielami, użytkownikami wieczystymi czy zarządcami działek, przez które przebiega planowana inwestycja. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że B. J. nie ma interesu prawnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 29 listopada 2019 r. o zmianie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [....] lipca 2019 r. Tym samym Odwołujący nie może zostać uznany za stronę postępowania, a co za tym idzie nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na którą wskazuje wnioskodawca we wniosku o wznowienie postępowania. W myśl art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, co ma miejsce w omawianej sprawie. B. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżył powyższą decyzję Wojewody, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, jak również o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji przez organ z pominięciem jego istotnej części, w szczególności z pominięciem zbadania, czy decyzja nr [....], w której na stronie 5 znajduje się zapis o konieczności publikacji decyzji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w BIP Starostwa jest decyzją podlegającą ogłoszeniu w BIP, co doprowadziło organ II instancji do błędnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; - art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w szczególności przez wyrażenie zmiennych poglądów prawnych, wydawanych na tle takich samych stanów faktycznych, bez wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ administracyjny przy załatwieniu niniejszej sprawy, tj. brak argumentacji dlaczego decyzja nr [....] została ogłoszona w BIP a decyzja zmieniająca ww. decyzję tj. decyzja nr [....] zmieniającej pozwolenie na budowę nr [....] dla Firmy [...] sp. j. nie ostała ogłoszona w tym trybie; - art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji dotychczasowej, mimo istnienia podstaw do jej uchylenia; - art. 72 ust. 6 oraz art. 95.ust 3 u.u.i.o.ś. poprzez brak publikacji decyzji nr [...] z dnia 29 listopada 2019 roku w BIP Starostwa, podczas gdy decyzja zmieniona ww. decyzją tj. nr [....] została ogłoszona w BIP Starostwa; - art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez nieprzyznanie skarżącemu przymiotu strony podczas gdy wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu następuje z uwzględnieniem sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji a co za tym idzie terenu należącego do skarżącego, na którym posiada on sad owocowy i pasiekę pszczelą, stąd istnieje duże prawdopodobieństwo że inwestycja objęta ww. pozwoleniem nr [...] znacząco oddziałuje na teren, którego właścicielem jest Skarżący. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że inwestycja firmy [...] sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością skarżącego, działką o nr ew. 907 położoną w [...], na której posiada on pasiekę pszczelą i sad owocowy. Działka aktualnie stanowi teren rekreacyjny dla Sskarżącego i jego rodziny. W wyniku nowych inwestycji firmy [...] Skarżący nie może korzystać ze swojej nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem. Mimo, że w niedalekiej przyszłości Skarżący zamierzał wybudować dom na nieruchomości, która sąsiaduje z nieruchomością inwestora, wskutek działań firmy [...] stało się to niemożliwe nie tylko z uwagi na nadmierny hałas podczas pracy firmy [....], ale również a nawet w szczególności z uwagi na znaczne zanieczyszczenie gleby wokół przedsiębiorstwa w tym także wód gruntowych oraz znacznej ilości pyłu brunatnego wydobywającego się podczas cięcia metalowych szyn podczas pracy firmy [...]. Co więcej, działka Skarżącego oraz tereny przyległe w kierunku wschodnim są terenami w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczonymi pod zabudowę jednorodzinną. W świetle art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego podstawą dla wyznaczenia kręgu stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę jest ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, nie tylko pod względem techniczno- budowlanym, ale również co do tego, czy przyszła inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej na podstawie innych przepisów, a także, czy nie utrudni dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości. Przy ustaleniu zakresu przepisów odrębnych należy uwzględnić cały system przepisów powszechnie obowiązujących, które przesądzają o wpływie budowy obiektu na zabudowę nieruchomości sąsiedniej, przy czym nie można również pominąć przepisów prawa cywilnego, regulujących granice ochrony prawa własności przed ingerencją innych podmiotów i gwarantujących właścicielowi nieruchomości sąsiedniej prawo korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (tak w wyroku WSA Olsztyn z dnia 12-03-2020 II SA/Ol 973/19). Skarżący następnie wskazał, że decyzja zmieniona została opublikowana w BIP Starostwa [...], jako decyzja która znacząco oddziałuje na środowisko, dla której została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku). Skoro zatem została wydana decyzja środowiskowa do decyzji zmienionej i zgodnie z art. 72 ust. 6 oraz art. 95 ust 3 u.u.i.o.ś. została ona ogłoszona w BIP Starostwa zasadnym jest, by każda z decyzji zmieniających decyzję stanowiącą podstawę wydania decyzji środowiskowej była ogłoszona w tym samym trybie. Tylko w taki sposób zdaniem skarżącego organ może realizować zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji w żaden sposób nie wypowiedział się co do zarzutów skarżącego. Uzasadnił jedynie w sposób lakoniczny, że zmiany w wydanej decyzji nie powinny oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Nie wskazał przy tym dlaczego w ocenie organu decyzja nr [...], będąca decyzją dotyczącą przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie została udostępniona w BIP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach – sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu skargi w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarżący podstawy do wznowienia postępowania upatrywał w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, godnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 147 zdanie drugie k.p.a, wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że Skarżący zachował termin z art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia podania o wznowienie postępowania. Organ I instancji postanowieniem z dnia 12 lutego 2021r. wszczął wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...] listopada 2019r., stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. Jak stanowi art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wątpliwości nie budzi, że po wznowieniu postępowania organ jest stosownie do art. 149 § 2 k.p.a., zobowiązany w pierwszej kolejności do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia, a następnie dopiero co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W doktrynie podkreśla się, że celem postępowania rozpoznawczego w sprawie o wznowienie jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz - w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej (por. B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 932 i nast.). W niniejszej sprawie organy obydwu instancji uznały, że nie została spełniona sama przesłanka do wznowienia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a Sąd tą ocenę podzielił. W związku z powyższym nie zachodziła podstawa do badania zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia – objętego postępowaniem wznowieniowym. Skarżący zarzucał w pierwszej kolejności, że z naruszeniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie został uznany za stronę postępowania w sprawie, zakończonej wydaniem decyzji Starosty z [...] listopada 2019r. nr [...]. Decyzja ta – jak wskazano na wstępie dotyczyła zmiany pozwolenia na budowę, udzielonego decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w zakresie zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, na działce o numerze ewidencyjnym 905/20, położonej w obrębie ew. [...], w jednostce ew. [....]. Z uwagi na tak wyznaczony przez samego Skarżącego zakres postępowania wznowieniowego, w niniejszej sprawie badaniu podlegało to, czy Skarżący w zgodzie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie został uznany za stronę postępowania w postępowaniu, które dotyczyło jedynie zmiany pozwolenia na budowę w zakresie dotyczącym zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej. Należy podkreślić, że w sprawie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego krąg stron ulega ograniczeniu. Powodem jest fakt, że postępowanie to ograniczone jest do zakresu wnioskowanej zmiany (tak wyrok NSA z 21.01.2021 r., II OSK 1817/18, LEX nr 3148549). Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem kontrolując prawidłowość ustalenia kręgu stron postępowania należy zweryfikować wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, który jednakże dotyczy samej zmiany projektu budowlanego i pozwolenia na budowę a nie całej inwestycji, która była przedmiotem pozwolenia na budowę udzielonego w pierwotnej decyzji z [...] lipca 2019r. Raz jeszcze należy bowiem podkreślić, że Skarżący żądaniem wznowienia postępowania objął jedynie postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] listopada 2019r., która dotyczyła zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego w zakresie zmiany trasy zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zabudowie tego terenu (zob. wyrok NSA z 14.12.2010 r., II OSK 1872/09, LEX nr 746836). Powyższe oznacza, że nie w każdym przypadku nieruchomość bezpośrednio granicząca z terenem, na którym planowana jest inwestycja będzie znajdować się w obszarze odziaływania obiektu. Będzie to bowiem uzależnione od indywidualnych cech obiektu i jego przeznaczenia. W niniejszej sprawie Sąd podzielił argumentację Wojewody co do tego, że działka Skarżącego, choć granicząca bezpośrednio z działką, na której jest planowana sporna inwestycja, nie znajduje się w bezpośrednim obszarze oddziaływania obiektu – tj. instalacji kanalizacji sanitarnej i wodociągowej. Należy uwzględnić argumentację Wojewody co do tego, że odległość projektowanej zewnętrznej instalacji wodociągowej do istniejącego na działce nr ewid. 905/20 budynku produkcyjno-magazynowego oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej do istniejącego na tej samej działce budynku biurowego wynosi ok. 45-50 m.Budynki te znajdują się natomiast przy granicy z działką nr ewid. 907 stanowiącą własność B. J. Pomiaru w tym zakresie dokonano za pomocą przymiaru liniowego w oparciu o skalę rysunku. Ponadto, przedmiotowa inwestycja stanowi rodzaj inwestycji liniowej, sytuowanej pod ziemią. Z akt sprawy nie wynika, aby projektowane były jakiekolwiek urządzenia ponad poziom terenu. W stosunku do tych instalacj nie występuje również obowiązek ustanowienia strefy ochronnej, która mogłaby w jakikolwiek sposób oddziaływać na nieruchomość Skarżącego. Przedstawione powyżej okoliczności dowodzą prawidłowości uznania, że obszar oddziaływania ww. instalacji zamyka się na obszarze samej nieruchomości inwestora i nie wykracza na nieruchomości sąsiednie. Należy bowiem podkreślić, że projekt budowlany zamienny nie dotyczy budynków, a jedynie zmiany przebiegu zewnętrznych instalacji sanitarnych i wodociągowych. W ocenie Sądu przedstawione w skardze argumenty co do tego, że na nieruchomości Skarżącego znajduje się pasieka, sad owocowy a w wyniku wielości inwestycji spółki [....] skarżący nie może korzystać ze swojej działki, która stanowi teren rekreacyjny, zgodnie z przeznaczeniem, mogłyby podlegać ocenie w ramach postępowania, które dotyczyłoby decyzji z dnia [...] lipca 2019r., w przedmiocie pozwolenia na budowę hali produkcyjnej wraz z towarzyszącą zabudową. Prawidłowo więc organu uznały, że wobec braku podstaw do uznania Skarżącego za stronę postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę w zakresie dotyczącym przebiegi instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej – nie zachodziła podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący ponosił również zarzut dotyczący braku opublikowania decyzji objętej żądaniem wznowienia w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa, stosownie do art. 72 ust. 6 i art. 95 ust. 3 u.u.i.o.ś. Zgodnie z art. 72 ust. 6 u.u.i.o.ś., organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, niezwłocznie po wydaniu decyzji, podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, a także udostępnia na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu treść tej decyzji. W informacji wskazuje się dzień udostępnienia treści decyzji. Jak stanowi natomiast art. 95 ust. 3 u.u.i.o.ś., organ właściwy do wydania decyzji (w tym decyzji o pozwoleniu na budowę), podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem regionalnego dyrektora ochrony środowiska i opiniami, o których mowa w art. 90 ust. 2 pkt 2 i ust. 2a. Na tle stosowania obu tych przepisów nie budzi wątpliwości, że mowa w nich jest jedynie o "podaniu informacji o decyzji do publicznej wiadomości". Przepis ten nie wskazuje natomiast na zastosowanie art. 49 k.p.a. w zakresie doręczenia decyzji stronom. Stąd ogłoszenie na tej podstawie o wydaniu decyzji ma jedynie walor informacyjny. Nie przewiduje zatem możliwości otwarcia biegu terminu do wniesienia odwołania i w żaden sposób nie wpływa też na bieg tego terminu wobec podmiotów, które uznano za strony postępowania i którym decyzję doręczono (tak wyrok WSA w Poznaniu z 5.12.2018 r., II SA/Po 378/17, LEX nr 2611824, wyrok WSA w Opolu z 5.12.2013 r., II SA/Op 429/13, LEX nr 1417621, tak również K. Gruszecki [w:] Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, LEX/el. 2020, art. 72, teza 7). Informacyjny charakter obowiązku podania do publicznej wiadomości decyzji o pozwoleniu na budowę i brak możliwości otwarcia biegu terminu do wniesienia odwołania na skutek opublikowania informacji o wydaniu takiej decyzji powoduje, że ewentualne uchybienie tym przepisom nie może być rozpatrywane w kontekście przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jako pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu. Znaczenie braku opublikowania decyzji w BIP mogłoby zostać rozpatrywane w ramach rozstrzygania co do istoty sprawy, do czego jednak w toku kontrolowanego postępowania nie doszło z uwagi na brak przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa określona w wyżej wskazanym przepisie dotyczy podmiotów, którym powinien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu, a które zostały go pozbawione. Przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie rozciąga się na przypadki dotyczące braku realizacji obowiązków informacyjnych wobec podmiotów, którym nie mógłby zostać przyznany przymiot strony w postępowaniu. Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.